Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2014 r., II FZ 492/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2014 r., II FZ 492/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 20/14 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 8 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 10 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 20/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił wniosek L. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

3 W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał przede wszystkim na niemożność stwierdzenia na podstawie wniosku zajścia w sprawie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.).

4 W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego wniósł o jego zmianę ewentualnie uchylenie, zarzucając między innymi naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

5 Wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę strony w przedmiotowej sprawie.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Postępowanie zażaleniowe należy umorzyć.

8 Kluczową dla rozstrzygnięcia jest regulacja art. 61 § 6 p.p.s.a., zgodnie z którym wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W związku z tak skonstruowanym przepisem należy stwierdzić, że postępowanie wszczęte na skutek zażalenia wniesionego na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji staje się w świetle art. 61 § 6 p.p.s.a. bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy, jeżeli przed rozpoznaniem tego zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zostanie wydane przez sąd pierwszej instancji orzeczenie kończące postępowanie (por. np. postanowienia NSA: z 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 591/08; z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 845/11; z 1 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 31/12; z 18 lipca 2012 r., sygn. akt I FZ 263/12). Skoro zatem wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnął sprawę oddalając skargę (a więc wydając orzeczenie kończące postępowanie w pierwszej instancji) niniejsze postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe, gdyż rozstrzyganie o zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia pozbawione jest ratio legis w sytuacji, gdy i tak – ze względu na zakończenie sporu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym – nie byłoby już możliwe ocenienie wniosku Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu przed tym Sądem w sposób odmienny od dokonanego.

9 Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.