Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2019 r., II FZ 45/19

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2019 r., II FZ 45/19

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 października 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 888/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 30 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Pismem z 8 sierpnia 2018 r., nadanym w placówce pocztowej 9 sierpnia 2018 r., H. K. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 30 maja 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. Zaskarżona decyzja organu drugiej instancji została skarżącej doręczona 4 lipca 2018 r.

3 Postanowieniem z 8 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę inicjującą postępowanie w sprawie, w uzasadnieniu wskazując, iż jako spóźniona podlegała odrzuceniu, wszak wniesiono ją z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).

4 Na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie wniosła skarżąca, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Rzeczone pismo skarżącej nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia w przedmiocie zasadności zaskarżenia postanowienia sądu pierwszej instancji, a nadto nie zawiera jakichkolwiek załączników.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, toteż jako niezasadne należało je oddalić.

7 Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, iż przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest jedynie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 8 października 2018 r. w przedmiocie odrzucenia skargi, nie zaś przywrócenie terminu do jej wniesienia.

8 Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym ustawa wymaga aby wniesienie skargi do sądu nastąpiło za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są jej przedmiotem.

9 Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku została skarżącej doręczona 4 lipca 2018 r. Powyższa okoliczność pozostaje bezsporna w sprawie. Należy nadto wskazać, iż wydane rozstrzygnięcie zawierało w swej treści prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Otrzymanie przez skarżącą decyzji wraz z pisemnym uzasadnieniem w ww. dacie zapoczątkowało bieg trzydziestodniowego terminu do wystąpienia ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którego zakończenie nastąpiło w dacie 3 sierpnia 2018 r. Nadanie skargi w placówce pocztowej w dniu 9 sierpnia 2018 r. nastąpiło zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.

10 Konsekwencją wniesienia skargi po upływie ustawowo zakreślonego terminu stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest jej odrzucenie. W realiach rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż sąd pierwszej instancji słusznie zastosował sankcję odrzucenia skargi jako wniesionej po upływie terminu przewidzianego do dokonania tejże czynności.

11 Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż ocena zachowania przesłanek oraz wymogów formalnych skarg inicjujących postępowanie sądowoadministracyjne przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi dokonywana jest przez sądy na podstawie ściśle określonych norm przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 50-51 p.p.s.a. w zakresie podmiotów uprawnionych do wystąpienia ze skarga, art. 52 p.p.s.a. w zakresie konieczności uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, art. 57 § 1-3 p.p.s.a. w zakresie elementów obligatoryjnych tychże pism procesowych, a także art. 53 p.p.s.a. w zakresie terminu do ich wniesienia. Dopiero kumulatywnie spełnienie wszystkich przesłanek w wskazanych w rzeczonych przepisach uzasadnia nadanie skardze biegu i rozpoznanie sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie 30-dniowego liczonego od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie winna podlegać odrzuceniu. Norma tegoż przepisu nie zawiera w tym zakresie żadnej uznaniowości sądu ani możliwości wybiórczego traktowania tego wymogu. Jakiekolwiek okoliczności wpływające na uchybienie tegoż terminu nie mogą stanowić podstawy do jego przedłużenia, a jedynie ewentualnego przywrócenia przy założeniu spełnienia przez skarżącego określonych przesłanek.

12 Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.