Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2019 r., II FZ 410/19

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2019 r., II FZ 410/19

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 3037/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi C. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 25 października 2018 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2018 r. postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 11 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3037/18 odrzucił skargę C. W. (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 25 października 2018 r. w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2018 r.

3 Z uzasadnienia sądu pierwszej instancji wynika, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału, doręczonym w dniu 4 lutego 2018 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie poinformowano, iż załączone przy skardze pełnomocnictwo jest nieczytelne. W związku z nieuzupełnieniem braku formalnego, WSA odrzucił skargę. Sąd wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do niego, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 4 lutego 2019 r. W konsekwencji termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie 11 lutego 2019 r.

4 Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") poprzez błędną wykładnię i uznanie, że pełnomocnik nie dołączył do akt sprawy czytelnego wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy, podczas gdy w pierwszej czynności procesowej w aktach sprawy znajdowało się pełnomocnictwo z 28 grudnia 2015 r. w zakresie złożenia wniosku do właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz dokonywania wszelkich czynności związanych ze złożonym wnioskiem w tym do złożenia w imieniu podatnika skargi do sądów administracyjnych. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik podniósł, że pełnomocnictwo upoważniające go do działania w imieniu podatnika przed organami podatkowymi wszystkich instancji oraz do złożenia skargi do właściwego WSA zostało załączone bezpośrednio do skargi oraz znajdowało się już w aktach sprawy, do których dostęp miał sąd. Zwrócił uwagę na orzecznictwo sądów administracyjnych, uznające pełnomocnictwo złożone do akt administracyjnych sprawy za skuteczne również w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o ile jego zakres obejmuje działanie przed sądami administracyjnymi.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

7 Stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, której braki formalne nie zostały uzupełnione, podlega odrzuceniu przez sąd.

8 W niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, z uwagi na nieczytelność załączonego do skargi pełnomocnictwa. Nie jest możliwe odczytanie, komu zostało udzielone, ani jaki jest jego zakres.

9 Odnosząc się do argumentów pełnomocnika w zakresie skuteczności pełnomocnictwa złożonego do akt administracyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazać należy, że problem ten był dotychczas przedmiotem wielu wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanych w następujących orzeczeniach: wyrok NSA z 15 maja 2018 r., I FSK 1379/16; wyrok NSA z 9 czerwca 2016 r., II GSK 241/15; postanowienie NSA z 19 listopada 2013 r., II GZ 654/13; postanowienie NSA z 2 września 2013 r., I FSK 1373/13; postanowienie NSA z 8 kwietnia 2013 r., I FSK 142/13; postanowienie NSA z 20 marca 2013 r., I OSK 503/13; wyrok z 21 kwietnia 2005 r., FSK 1551/04; wyrok z 7 października 2005 r., FSK 2137/04; wyrok z 4 stycznia 2006 r., I FSK 334/05; wyrok z 26 maja 2006 r., II FSK 322/05; postanowienie z 15 czerwca 2007 r., II FSK 707/06; postanowienie z 22 sierpnia 2008 r., II FSK 829/07; postanowienie z 23 września 2008 r., I FSK 347/08; postanowienie z 13 lutego 2009 r., II FSK 1692/07; postanowienie z 26 maja 2009 r., II FSK 413/09; postanowienie z 27 listopada 2009 r., II FSK 430/09 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w powyższych rozstrzygnięciach pełnomocnictwo złożone w postępowaniu administracyjnym nie umocowuje pełnomocnika przed sądem administracyjnym. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w pełni podziela rzeczone poglądy, uznając je za własne i czyniąc punktem wyjścia dla dalszych rozważań w sprawie.

10 Pełnomocnictwo należy złożyć do każdej indywidualnej sprawy sądowoadministracyjnej. Powyższe wynika z odrębności każdego postępowania sądowoadministracyjnego, co oznacza nie tylko konieczność wyrażenia woli działania przez danego pełnomocnika w stosunku do każdego z postępowań odrębnie, ale również konieczność wyrażenia tejże woli nawet w sytuacji uprzedniej reprezentacji tego pełnomocnika na etapie administracyjnym. Postępowanie sądowoadministracyjne jest procedurą osobną w stosunku do postępowania administracyjnego, nie stanowi jego kontynuacji, do wskazanych postępowań stosuje się dwie odrębne regulacje ustawowe. Przepisy p.p.s.a. stanowią podstawę dokonywanej przez sądy kontroli działalności organów administracji publicznej, dlatego nie może być tutaj mowy o jakiejkolwiek ciągłości pomiędzy jednym a drugim postępowaniem.

11 Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a., nakazując przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy stosowny dokument, reguluje właśnie postępowanie przed sądem administracyjnym. Nie zwalnia zatem od obowiązku określonego w art. 46 § 3 w związku z art. 37 § 1 p.p.s.a., tj. przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ani przedłożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym ani złożenie tego dokumentu do innej sprawy sądowoadministracyjnej z upoważnieniem do występowania we wszystkich sprawach przed sądami administracyjnymi (postanowienie NSA z 5 września 2008 r., I FSK 536/08). W takiej sytuacji obowiązkiem pełnomocnika jest dołączenie drugiego jego egzemplarza albo sporządzenie uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa z dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych (wyrok NSA z 7 października 2005 r., FSK 2137/04 oraz wyrok z 20 marca 2001 r., V SA 2663/00, który zachował aktualność pod rządami p.p.s.a.; por. B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 120; H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 207; J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 84). Na gruncie omawianego przepisu przez pojęcie "akta sprawy" należy rozumieć akta sprawy sądowoadministracyjnej jako sprawy nowej, odrębnej od sprawy administracyjnej, a nie akta administracyjne, co wynika z zakresu regulacji p.p.s.a. Skoro art. 37 § 1 p.p.s.a. wymaga w postępowaniu sądowoadministracyjnym pozostawienia pełnomocnictwa w aktach sprawy, a nigdzie w ustawie nie wyrażono wyjątku od tego obowiązku, pełnomocnictwo złożone w postępowaniu administracyjnym nie umocowuje pełnomocnika przed sądem administracyjnym.

12 Mając na uwadze powyższe rozważania, należy uznać, że zasadnie WSA wezwał pełnomocnika do nadesłania czytelnego pełnomocnictwa, a z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi w zakreślonym terminie, skargę odrzucił.

13 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.