Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2018 r., II FZ 390/18

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2018 r., II FZ 390/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 3504/17 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 17 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 3504/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi M. K. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 17 sierpnia 2017 r. w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

3 Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w ww. skardze skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

4 W zaskarżonym postanowieniu WSA w Warszawie wyjaśnił, że skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na niej ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej "p.p.s.a."). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie odnieśli się do wniosku o wstrzymanie decyzji w żaden sposób. Sąd podkreślił nadto, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi.

5 W zażaleniu wywiedzionym od ww. postanowienia M. K. zaskarżył je w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie przedmiotowego wniosku, zarzucając naruszenie:

6 - art. 49 § 1 p.p.s.a. poprez niewezwanie skarżących do usunięcia braku formalnego w postaci zaniechania powołania we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jakichkolwiek okoliczności na jego poparcie w sytuacji gdy brak ten ma charakter usuwalnego;

7 - w konsekwencji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przedwczesne wydanie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

9 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

10 Jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

11 W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 NSA (dostępne, podobnie jak inne orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd". Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

12 Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie uprawdopodobnili zaistnienia przesłanek, które dawałyby podstawę do zastosowania środka ochrony tymczasowej. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, skarżący w żaden sposób nie odnieśli się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie zawarli we wniosku jakiegokolwiek uzasadnienia, ani nie poparli swego żądania dokumentami, obrazującymi ich sytuację majątkową. W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności zasadniczą kwestią jest konkretne określenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreśloną szkodą, uniemożliwia Sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Tymczasem w złożonym przez siebie wniosku, dołączonym do skargi, skarżący nie wskazali ani nie udokumentowali w żaden sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po ich stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

13 W sytuacji zatem, gdy strona nie dopełniła wskazanych powyżej obowiązków w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligowany był odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co też, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa uczynił.

14 Wobec treści zażalenia należy podnieść również, iż w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, 2008 r., str. 219, postanowienie NSA z 8 maja 2014 r. sygn. akt II OZ 425/14). Skład obecnie orzekający pogląd ten podziela. Nie sposób bowiem mówić w takiej sytuacji o tym, że pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu - jak najbardziej może (tak też miało miejsce w niniejszej sprawie). Wniosek taki jednak trudno uwzględnić, a tym samym, trudno zachować się inaczej niż Sąd pierwszej instancji, który odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

15 Nie mogą oczywiście zasługiwać na uwzględnienie argumenty natury merytorycznej, dotyczące samej skarżonej decyzji, jej zasadności i wad, na które wskazuje skarżący - kwestie te pozostają bez wpływu na zasadność rozstrzygnięcia z zakresu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

16 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.