Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2013 r., II FZ 379/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2013 r., II FZ 379/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "E." Sp. z o.o. z siedzibą w A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 203/13 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi "E." Sp. z o.o. z siedzibą w A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 23 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił wniosek "E." Sp. z o.o. w A. o zwolnienie od kosztów sądowych.

3 Zdaniem sądu pierwszej instancji spółka nie wykazała przesłanek prawa pomocy wynikających z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."). Przeciwko uwzględnieniu żądania zwolnienia od wpisu od skargi wynoszącego jedynie 100 zł przemawiało, zdaniem sądu, posiadanie przez skarżącą spółkę majątku trwałego o wartości 4.156.955,71 zł oraz fakt regularnego ponoszenia kosztów prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd nie uwzględnił jednocześnie argumentacji spółki o niebezpieczeństwie niewypłacalności oraz prowadzeniu egzekucji z majątku spółki. W ocenie WSA o możliwościach płatniczych spółki świadczy znaczny rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej oraz fakt regulowania należności wobec kontrahentów.

4 Spółka nie zgodziła się z odmową przyznania prawa pomocy i w złożonym zażaleniu zarzuciła naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że posiada środki wystarczające na pokrycie kosztów sądowych.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6 Zażalenie spółki było bezzasadne.

7 Stanowiący podstawę prawną zaskarżonego postanowienia art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. nakazuje przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym osobie prawnej w razie wykazania braku dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

8 Autor zażalenia mylnie uznaje, że o istnieniu przesłanek prawa pomocy świadczą samoistnie: brak środków na rachunkach bankowych, egzekucja z majątku spółki oraz strata z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.

9 Tymczasem utarte orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego nakazuje rygorystyczne podejście do oceny istnienia przesłanek prawa pomocy wynikających z art. 246 § 2 p.p.s.a. Wskazuje się wręcz, że o ich istnieniu w przypadku stron będących osobami prawnymi nie przesądza nawet zerowy (bądź ujemny) stan rachunków bankowych czy kasy oraz fakt obciążenia komorniczego rachunków bankowych strony (zob. np. post. NSA: z 30 maja 2008 r. LEX 494184, z 5 czerwca 2008 r. LEX 479142 z 9 kwietnia 2009 r. I FZ 66/09 LEX 564255). Podobnie rozstrzygającego znaczenia nie ma fakt prowadzenia przeciwko stronie postępowania egzekucyjnego. Badaniu podlega całokształt sytuacji majątkowej nie tylko posiadane przez spółkę kwoty pieniężne.

10 Stosując się do wskazań płynących z przytoczonych zapatrywań w kolejności należy zauważyć, że należny w niniejszej sprawie wpis od skargi wynosi zaledwie 100 zł. Jest to kwota wielokrotnie niższa od kwoty przychodów i wydatków spółki. Ponoszenie wydatków - jak słusznie zauważono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - świadczy o istnieniu określonych źródeł finansowania działalności spółki. Zażalenie skutecznie tej argumentacji nie podważyło. Nie przytoczono w nim faktów przeczących stwierdzeniom o kontynuacji działalności gospodarczej ani jej znacznej skali. De facto jedynym rzeczowym argumentem odnoszącym się do rzeczywistej sytuacji majątkowej spółki było wskazanie na zajęcie rachunków bankowych i wynikającą z niego niemożność dysponowania środkami na tych rachunkach. Jest to jednak argument chybiony wobec ustalenia o kontynuowaniu działalności gospodarczej i ponoszeniu przez skarżącą spółkę znacznej wysokości kosztów.

11 Tym samym zażalenie, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw, należało oddalić (art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.).