Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2020 r., II FZ 272/20

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2020 r., II FZ 272/20

Sentencja

1 Dnia 31 lipca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 722/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 8 października 2019 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 13 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 722/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: "skarżąca", "spółka") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 8 października 2019 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

3 W motywach orzeczenia sąd podał, że skarżąca została do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałoby uprawnienie do złożenia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie skarżąca odebrała 17 grudnia 2019 r. Zatem termin do usunięcia braków formalnych skargi upływał 24 grudnia 2019 r. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie uzupełniła wskazanego braku formalnego skargi.

4 Działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) sąd skargę odrzucił.

5 W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka wskazała, że nie otrzymała wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. Ponadto zarzuciła sądowi pierwszej instancji nadmierny formalizm, ponieważ odpis z Krajowego Rejestru Sądowego znajduje się w aktach postępowania administracyjnego.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie nie jest zasadne.

8 Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności.

9 Niezałączenie dokumentu, o którym mowa wyżej, stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Jeśli strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powyższej wykładni wskazanych przepisów w odniesieniu do dokumentu mającego wykazać umocowanie do działania w imieniu podmiotu wpisanego do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie zmienia również treść art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru nie czyni wezwania do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS zbędnym. Podkreślić bowiem należy, że to na stronie, stosownie do treści art. 29 p.p.s.a., spoczywa obowiązek wykazania umocowania do działania w jej imieniu.

10 Niewiarygodne są twierdzenia spółki, że nie otrzymała wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że 17 grudnia 2019 r., jedną przesyłką zostało doręczone stronie wezwanie do uiszczenia wpisu, wezwanie do usunięcia braków formalnych oraz pouczenie o warunkach wnoszenia pism oraz doręczania pism przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który - jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Korzysta ono z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim poświadczone. Należy w związku z tym podkreślić, że to w interesie odbierającego przesyłkę jest sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia mu przesyłki zawierającej, zgodnie z opisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, dwa wezwania. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2636/14, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że wpis we właściwej wysokości został przez stronę uiszczony w terminie, zatem brak jest wątpliwości co do doręczenia wezwań.

11 Należy również zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżącej, w aktach administracyjnych nie znajduje się odpis z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej.

12 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.