Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2006 r., II FZ 207/06

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2006 r., II FZ 207/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 grudnia 2005 r. sygn. I SA/Gd 144/05 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych p o s t a n a w i a oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 II FZ 207/06

3 U z a s a d n i e n i e

4 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 grudnia 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przyznania W. K. prawa pomocy - na jego wniosek z dnia 30 września 2005 r. wyjaśniając, że prawomocnym postanowieniem tego Sądu z dnia 13 maja 2005 r. skarżącemu przyznane już zostało w niniejszej sprawie prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

5 Sąd wskazał, że prawomocne postanowienie przyznające prawo pomocy w zakresie całkowitym zgodne było z żądaniem zgłoszonym przez skarżącego, bowiem wnosił on o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

6 W ponownym wniosku z dnia 30 września 2005 r. skarżący zwrócił się z żądaniem zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika w osobie radcy prawnego.

7 W kolejnych pismach skarżący wyjaśniał, że jego żądanie faktycznie obejmuje tylko zmianę przyznanego pełnomocnika z adwokata na radcę prawnego, gdyż nie ma zaufania do pełnomocnika w osobie adwokata.

8 W ocenie Sądu, przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej "ppsa") nie przewidują możliwości przyznania skarżącemu ponownie prawa pomocy poprzez ustanowienie w sprawie kolejnego pełnomocnika z urzędu, tym razem w osobie radcy prawnego. Zgodnie z art. 245 § 2 ppsa, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W niniejszej sprawie prawo to przyznane zostało skarżącemu zgodnie z jego wnioskiem, a więc nie jest dopuszczalne, aby Sąd postanawiał o ustanowieniu radcy prawnego w sytuacji, gdy skarżący we wniosku wskazał wprost, że wnosi o ustanowienie adwokata.

9 Z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy skarżący mógłby wystąpić tylko wtedy, gdyby nie uzyskał przedmiotowego uprawnienia lub w sytuacji, gdy wcześniejszy wniosek zostałby uwzględniony tylko w zakresie częściowym.

10 W zażaleniu z dnia 31 stycznia 2006 r. W. K. nie precyzując wniosków argumentował, że domaga się zmiany ustanowionego pełnomocnika z adwokata na radcę prawnego.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

13 Stosownie do art. 259 § 3 ppsa, postanowienie referendarza sądowego, od którego nie wniesiono sprzeciwu ma skutek prawomocnego orzeczenia sądu.

14 W niniejszej sprawie skarżącemu prawomocnym postanowieniem z dnia 13 maja 2005 r. przyznane zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, co zgodne było z żądaniem zgłoszonym przez skarżącego.

15 W tej sytuacji skarżący mógł jedynie wnosić o zmianę prawomocnego postanowienia wykazując równocześnie, że po jego wydaniu zaszły okoliczności taką zmianę uzasadniające. Wniosku takiego skarżący nie składał i nie wskazywał żadnych nowych okoliczności, które uzasadniać mogły zmianę postanowienia. Skarżący złożył natomiast ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy.

16 Sąd I instancji zasadnie uznał, że po przyznaniu prawa pomocy w zakresie całkowitym, nie jest możliwe ponowne przyznanie tego prawa. Wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący mógłby wnieść w niniejszej sprawie tylko wówczas, gdyby wcześniejszy wniosek w tym przedmiocie został przez Sąd oddalony lub gdy w kolejnym wniosku skarżący domagałby się przyznania prawa pomocy w innym zakresie niż przyznany.

17 Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art.184 w związku z art. 197 § 2 ppsa.