Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2017 r., II FZ 152/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2017 r., II FZ 152/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz, po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1392/16 odrzucające skargę w sprawie ze skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 8 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

2 1. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r., I SA/Gd 1392/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A. S. (zwanego dalej skarżącym) na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 8 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

3 2. Sąd wskazał, że w dniu 2 listopada 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 14 listopada 2016 r. Pełnomocnik w odpowiedzi nadesłał poprzednio przedstawione pełnomocnictwo – z dnia 28 grudnia 2015 r. - które upoważniało go do występowania w imieniu klienta "przed wszystkimi urzędami i instytucjami". Sąd odrzucił skargę, uznając, że nie jest to pełnomocnictwo do występowania przed sądem. W związku z tym, że pełnomocnik skarżącego nie wywiązał się z obowiązku, jaki został nań nałożony wezwaniem – skarga została odrzucona.

4 3. W zażaleniu na powyższe pełnomocnik skarżącego podniósł, że sąd jest instytucją, zatem pełnomocnictwo upoważniało do dokonywania czynności przed sądem w imieniu mocodawcy. Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie postanowienia, zarzucając sądowi naruszenie:

5 - art. 34 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.)– przez uznanie, że strona nie działała przez pełnomocnika,

6 - art. 37 § 1 p.p.s.a. – przez przyjęcie, że pełnomocnik nie dołączył do akt odpisu pełnomocnictwa - pełnomocnictwo to wpłynęło wraz w wnioskiem do właściwej Izby Skarbowej i upoważniało do dokonywania wszelkich czynności związanych ze złożonym wnioskiem,

7 – art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - poprzez zastosowanie pomimo uzupełnienia braków formalnych skargi.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy i dlatego podlega uwzględnieniu.

10 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanawiając o odrzuceniu skargi i zwrocie uiszczonego przez stronę wpisu wskazał, że załączone pełnomocnictwo upoważnia radcę prawnego "jedynie do reprezentowania skarżącego przed organami podatkowymi, nie zawiera natomiast umocowania do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi".

11 W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, że sądy są instytucjami. W postanowieniu z dnia 5 listopada 2010 r., II OZ 1104/10, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Sąd jest instytucją państwową i jako urząd posiada sekretariaty oraz wydział informacji sądowej".

12 W postanowieniu z dnia 23 sierpnia 2011 r., II GSK 1579/11, Naczelny Sad Administracyjny powtórzył to stanowisko, podnosząc, że: "Sąd jest instytucją państwową i strony postępowania powinny działać w zaufaniu do tej instytucji". Pogląd, że sąd jest instytucją został wyrażony również w orzeczeniach wojewódzkich sądów administracyjnych – por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2010 r., V SA/Wa 108/10, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2013 r., wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

13 z dnia 5 maja 2016 r., II SA/Wr 194/16. Podobne stanowisko zajął Sąd Okręgowy

14 w Warszawie w wyroku z dnia 10 maja 2016 r., IX Ka 11/16, który wskazał

15 w uzasadnieniu, że: "Syndyk jest wyznaczany przez instytucję państwową, jaką jest sąd (...)". Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 23 sierpnia 2007 r., SNO 42/07, wskazał również, że pojęcie sądu występuje w trzech znaczeniach – instytucjonalnym (organ władzy publicznej), organizacyjnym (urząd państwowy) i procesowym (skład orzekający).

16 Słownik współczesnego języka polskiego pod. red. B. Dunaja, Warszawa, Wilga 1996 r., str. 325 podaje, że instytucja to "wyodrębniony zakład o charakterze publicznym, zajmujący się określonym zakresem spraw, powołany do działania

17 w ważnej dziedzinie życia społecznego". By nie odwoływać się tylko do jednego słownika (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2017 r., II FSK 3716/14), warto zaznaczyć, że w Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego (dostępny w wersji on-line na stronie http://doroszewski.pwn.pl/) wskazuje się, iż instytucją jest "zakład o charakterze publicznym, zajmujący się określonym zakresem spraw". Niewątpliwie sąd administracyjny utworzony jest przez państwo i finansowany jest ze środków pochodzących od państwa (por. ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269, str. 14 § 1: Projekt dochodów i wydatków Naczelnego Sądu Administracyjnego obejmuje także dochody i wydatki wojewódzkich sądów administracyjnych. Projekt dochodów i wydatków w brzmieniu ustalonym przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego minister właściwy do spraw finansów publicznych włącza do projektu budżetu państwa). Bez wątpienia również sąd administracyjny zajmuje się określonym rodzajem spraw (przepisy o właściwości)

18 i został powołany do działania w ważnej dziedzinie życia społecznego (m.in. kontrola działalności administracji publicznej – por. art. 3 § 1 p.p.s.a.).

19 Tym samym skoro sąd jest instytucją, to pełnomocnictwo skarżącego dla pełnomocnika upoważniające tego ostatniego do występowania w imieniu mocodawcy "przed wszystkimi urzędami i instytucjami" stanowi umocowanie do działania przed sądami administracyjnymi – zarówno wojewódzkimi sądami administracyjnymi, jak i Naczelnym Sądem Administracyjnym- w związku z art. 37 p.p.s.a. Pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy nie zawierało braków, nie istniała konieczność odrzucenia skargi na skutek ich nieuzupełnienia. Pełnomocnik strony przedstawił pełnomocnictwo, które upoważniało go do działania przed sądami administracyjnymi.

20 5. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.