Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2019 r., II FZ 151/19

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2019 r., II FZ 151/19

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Beata Cieloch (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2537/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. sp. k. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Wójta Gminy Bielany z dnia 28 sierpnia 2018 r. nr FN.3120.II.1.1.2018 w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 1. Zaskarżonym postanowieniem z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2537/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. sp.k. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną prawa podatkowego Wójta Gminy Bielany z 28 sierpnia 2018 r. Nr FN.3120.II.1.1.2018 w przedmiocie podatku od nieruchomości.

3 2. WSA odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. WSA wskazał, że co prawda Spółka przekazała odpis pełny KRS spółki komandytowej, potwierdzający – jej zdaniem - umocowanie dla osób udzielających pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia, jednak nie wynika z niego uprawnienie K. K. do reprezentowania Skarżącej. Z nadesłanego dokumentu nie wynika również to, że K. K. pełni (aktualnie) funkcję prezesa zarządu spółki z o.o. tj. komplementariusza Skarżącej. Właściwy dla spółki z.o.o. aktualny wyciąg z KRS nie został złożony.

4 3. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik Spółki – adwokat zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy: art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez błędne uznanie, że pismo procesowe nie może otrzymać prawidłowego biegu, i odrzucenie skargi oraz art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. przez błędne uznanie, że pełnomocnik nie wykazał umocowania do reprezentowania Skarżącej.

5 4. W odpowiedzi na zażalenie Wójt Gminy wniósł o jego oddalenie.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 5. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

8 Zgodnie z art. 28 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). W świetle art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.

9 Znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo dla adwokata zostało podpisane przez K. K., który nie jest stroną postępowania w tej sprawie. WSA wezwał więc profesjonalnego pełnomocnika Skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie tej osoby, która udzieliła pełnomocnictwa, do reprezentacji Spółki w dacie jego udzielenia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Dopiero weryfikacja stosownej dokumentacji pozwoliłaby bowiem ustalić, czy Spółka jest prawidłowo reprezentowana zgodnie z cytowanymi przepisami.

10 Zasadniczo umocowanie do reprezentowania spółek prawa handlowego wykazują dokumenty wydawane przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, takie jak odpisy (pełne, aktualne), wyciągi, zaświadczenia i pozostałe informacje. Przepisy p.p.s.a. nie wskazują jednak, że udokumentowanie umocowania musi mieć konkretną formę. Żaden przepis p.p.s.a. nie wymaga, aby dokumentem, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a., był wyłącznie np. aktualny odpis z KRS. Istotą takiego dokumentu nie jest bowiem spełnienie określonych kryteriów co do jego formy prawnej, lecz wykazanie podmiotu umocowanego do reprezentacji. Dokument taki nie może jednak pozostawiać w tej mierze żadnych wątpliwości.

11 Brak udokumentowania prawidłowości umocowania do reprezentowania Spółki niewątpliwie stanowił brak formalny skargi, przez który skarga nie mogła otrzymać prawidłowego biegu. Brak było bowiem możliwości weryfikacji prawidłowej reprezentacji Strony. Brak ten podlegał jednak uzupełnieniu w trybie wezwania, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi.

12 Wezwanie Strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika do nadesłania stosownej dokumentacji nie musiało – jak spodziewa się autor zażalenia - zawierać wskazania, o jaki konkretnie dokument chodzi. Praktyką sądową pozostaje zaś – zgodnie z art. 6 p.p.s.a. – że jedynie strony działające bez profesjonalnego pełnomocnika są pouczane o przykładowych dokumentach, z których może wynikać umocowanie wymagane przez art. 28 i art. 29 p.p.s.a. Z tego względu nie można uznać, aby powołane w skardze kasacyjnej orzeczenia mogły mieć odniesienie do niniejszej sprawy, bowiem dotyczyły innych stanów faktycznych - zapadły bowiem w sprawach, w których strony postępowania nie były przed sądem pierwszej instancji reprezentowane przez pełnomocnika profesjonalnego.

13 Z akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na wezwanie WSA doręczono jedynie informację odpowiadającą odpisowi pełnemu z KRS Spółki komandytowej, z którego wszak nie wynika, aby K. K. był umocowany do podpisania dokumentu pełnomocnictwa. Nazwisko tej osoby w ogóle nie jest w tym dokumencie wymienione, ale wynika z niego, że komplementariuszem Spółki skarżącej jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, dlatego należało wykazać, kto dokładnie jest uprawniony do reprezentowania tej właśnie spółki z o.o. jako komplementariusza (vide art. 28 i art. 29 p.p.s.a.). Brak wykazania na wezwanie Sądu, że osoba udzielająca pełnomocnictwa była upoważniona do podejmowania takich czynności w imieniu skarżącej Spółki, powoduje skutek określony w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

14 Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu autora zażalenia co do możliwości samodzielnego ustalenia danych z KRS przez WSA. Żaden przepis p.p.s.a. nie upoważnia sądu administracyjnego do samodzielnej weryfikacji danych wymaganych przez art. 28 i art. 29 p.p.s.a. Powołane zaś w zażaleniu postanowienie NSA z 30 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 677/12 dotyczyło złożenia dokumentu w postaci elektronicznej, a nie braku złożenia dokumentu w ogóle. Orzeczenie to nie ma więc odniesienia do niniejszej sprawy.

15 Końcowo należy zaznaczyć, że zasada prawa do sądu z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, na którą powołano się w zażaleniu, nie ma charakteru absolutnego, bowiem jej realizacja uzależniona jest od spełnienia szeregu wymogów - jak np. terminowość składania pism procesowych, uiszczanie opłat sądowych, czy sporządzenie pisma przez profesjonalnego pełnomocnika. Wymogi te służą zaś pełnej realizacji wskazanej gwarancji konstytucyjnej. Brak odpowiedniej staranności profesjonalnego pełnomocnika strony postępowania w dopełnieniu wymogów z art. 28 i art. 29 p.p.s.a. nie może oznaczać, że to Sąd naruszył tę gwarancję.

16 Powoływany przez Stronę w zażaleniu art. 77 Konstytucji RP stanowi zaś, że każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej (ust. 1). Ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw (ust. 2). Niewątpliwie art. 77 ust. 2 Konstytucji RP zawiera zakaz ustawowego zamknięcia drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw, trudno zatem uznać, aby Sąd pierwszej instancji miał możliwość naruszenia dyspozycji tego przepisu. Stanowi on bowiem ogólną dyrektywę prawodawczą, wskazującą, że w przypadku naruszenia (np. przez organ podatkowy) praw podmiotu, musi mieć on zagwarantowaną możliwość sądowego dochodzenia tych praw. Adresatem tej normy jest zatem prawodawca.

17 6. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.