Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2014 r., II FZ 1392/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2014 r., II FZ 1392/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1259/13 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 1 sierpnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1259/13, mocą którego oddalono wniosek M. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 1 sierpnia 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w wysokości 19.768 zł.

3 Sąd podał, że postanowieniem z dnia 8 stycznia 2014 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że za wstrzymaniem przemawia okoliczność, iż skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiada stałego źródła utrzymania jak i zasobów finansowych, a jego majątek został zajęty przez komornika sądowego w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

4 Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt II FZ 413/14, na skutek zażalenia organu uchylił postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Sąd kasacyjny uznał, że WSA w Gdańsku rozpoznając wniosek niewystarczająco uzasadnił swoje stanowisko, jak również niedostatecznie ocenił i zbadał wystąpienie przesłanek wynikających za art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej "P.p.s.a.".

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ponownie rozpoznając wniosek podkreślił, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a. związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 maja 2014 r. (sygn. akt II FZ 413/14).

6 Sąd wskazał na treść art. 61 § 3 P.p.s.a. i podał, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne.

7 Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane powyżej następstwa, gdyż poza stwierdzeniem, że wnosi "o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji", skarżący nie podał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wniosek.

8 W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 2, art. 7 oraz art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.; dalej "k.p.a."), a także art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, ze zm.; dalej: "u.p.e.a."). Skarżący dodał, że nie uchyla się od płatności zobowiązań, przeciwnie, nabył nowe nieruchomości, na których organ podatkowy ustanowił hipotekę przymusową.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Zażalenie jest oczywiście bezzasadne, gdyż pozostaje bez związku z zaskarżonym postanowieniem oddalającym wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przywołane przez skarżącego przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie były i nie mogły być zastosowane przez Sąd pierwszej instancji przy rozpoznawaniu jego wniosku. Co więc oczywiste, Sąd nie mógł ich naruszyć. Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu, że podstawą prawną jego rozstrzygnięcia był art. 61 § 3 P.p.s.a., który określa przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżanych do sądu decyzji. Przyczyną odmowy wstrzymania wykonania decyzji było to, że skarżący nie wykazał, by w wyniku wykonania decyzji groziła mu znaczna szkoda, bądź wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. Skarżący w zażaleniu nie odniósł się do tej przyczyny oddalenia jego wniosku, co uniemożliwia uwzględnienie jego zażalenia. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje tylko dwie okoliczności, w których można wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. ryzyko wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ma więc znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy fakt, że skarżący nie uchyla się od regulowania swoich zobowiązań. Ma natomiast znaczenie to, że nabywa on nowe nieruchomości, co bez wątpienia dowodzi, że nie będzie zagrażało wystąpieniem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. uiszczenie należności w wysokości niecałych 20.000 zł.

11 Dlatego też, działając w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie jako bezzasadne oddalił.