Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2012 r., II FZ 133/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2012 r., II FZ 133/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Antoni Hanusz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "A" sp. z o. o. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 3012/11 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi "A" sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Uzasadnienie

2 II FZ 133/12

3 Uzasadnienie

4 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 3012/11, odmówił A. sp. z o.o. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 sierpnia 2011 roku, w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 rok. Sąd podniósł, że w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a." po przekazaniu Sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W ocenie Sądu skarżąca spółka nie wykazała inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Bez wskazania okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "trudnych do odwrócenia skutków", o której mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających jej istnienie, nie była zdaniem Sądu, możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zaskarżyła je w całości i wniosła o jego uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. poprzez nieuprawnioną odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że nie posiada środków na pokrycie wynikającej z decyzji kwoty podatku, co wynika w jej ocenie z dokumentów w trakcie postępowania podatkowego. Dodatkowo argumentowała, że nie osiąga obecnie żadnych dochodów, a przymusowa egzekucja 600.000,00 zł wiąże się z ryzykiem wystąpienia o upadłość spółki. Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania zażalenia uznał, że zawiera ono uzasadnione podstawy. Stosownie do regulacji ujętej w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Wskazane jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Jednak sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien uwzględnić nie tylko treść samego wniosku, ale także mieć na uwadze całe akta sprawy w rozumieniu art. 133 u.p.p.s.a. Potwierdza to treść art. 61 § 3 u.p.p.s.a., który w zdaniu pierwszym stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Oznacza to, że sąd może udzielić ochrony tymczasowej zawsze, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a nie tylko, gdy strona udowodni we wniosku, że niebezpieczeństwo takie zachodzi. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka, we wniosku powołała się jedynie na art. 61 § 3 u.p.p.s.a., jednak z uzasadnienia postanowienia WSA nie wynika, czy Sąd ten oprócz analizy wniosku badał także pozostałe akta sprawy z punktu widzenia istnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania, w tym również wynikającą z zaskarżonej decyzji kwotę zobowiązania podatkowego. Tymczasem obowiązek Sądu w tym zakresie wynika z art. 133 u.p.p.s.a. oraz jest potwierdzony w judykaturze (por. postanowienia NSA z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 112/09, z 25 lutego 2010 r., sygn. akt I FZ 9/10, z 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 467/10 i II FZ 417/10 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny winien więc ocenić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez pryzmat przesłanek zawartych w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. z uwzględnieniem wszystkich okoliczności wynikających z akt sprawy, nie wyłączając okoliczności powołanych w rozpatrywanym zażaleniu. Brak rozważań Sądu w takim zakresie oznacza bowiem, że nie została dokonana całościowa ocena możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej, co zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego narusza art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji