Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2016 r., II FZ 1049/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2016 r., II FZ 1049/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 1016/15 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. B. i P. B. na decyzję Ministra Finansów z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. B. i M. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 30 stycznia 2015 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.

3 W nadesłanym wniosku skarżący wskazali, że wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe. Do swojego majątku zaliczyli nieruchomość rolną o pow. ponad 57ha i nieruchomości związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wyjaśnili, że działalność gospodarcza skarżącego opiera się obecnie na wynajmie części pomieszczeń służących w przeszłości wykonywaniu działalności gospodarczej. Ze stosunku pracy skarżący uzyskuje dochód w wysokości 1.244.16 zł brutto miesięcznie, z tytułu renty inwalidzkiej 415,71 zł, zaś z działalności gospodarczej do lipca 2015 r. poniósł stratę w wysokości 87.639,05 zł. Skarżąca w 2014 r. uzyskała dochód w wysokości 1.773,86 zł. Skarżący podali zestawienie kosztów gospodarstwa domowego, przedstawili ewidencję środków trwałych, zeznania podatkowe oraz zestawienie wysokości kredytów.

4 Postanowieniem z 13 października 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącym prawa pomocy. Na skutek sprzeciwu wniesionego od powyższego postanowienia sprawa została poddana pod rozpoznanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który zaskarżonym postanowieniem odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy. Sąd pierwszej instancji wskazał, że sytuacja rodzinna, majątkowa i finansowa wnioskodawców nie uzasadnia oceny, że uiszczenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje zachwianie sytuacji materialnej i bytowej w taki sposób, iż skarżący nie będą w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Skarżący uzyskują bowiem stały dochód ze stosunku pracy oraz z najmu. Są również właścicielami licznych nieruchomości oraz gruntów rolnych, odnośnie których nie wypowiedzieli się czy prowadzą działalność rolniczą.

5 W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podnieśli, że ich "sytuacja finansowa znacznie odbiega od przedstawionej przez Sąd", a "wszelkie ustalenia nie odzwierciedlają stanu faktycznego".

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej, jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. postanowienie z dnia 4 stycznia 2011 roku w sprawie o sygn. akt II FZ 681/10), z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wynika, iż ciężar dowodu spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 252 §1 P.p.s.a, wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Warunkiem przyznania omawianego uprawnienia procesowego jest przedstawienie przez wnioskodawcę w sposób nie budzący wątpliwości swej sytuacji rodzinnej i majątkowej, na podstawie której Sąd będzie mógł dokonać oceny zaistnienia w konkretnej sprawie przesłanek przyznania prawa pomocy.

8 Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przyznanie uprawnienia procesowego we wnioskowanym zakresie mogło nastąpić jedynie w sytuacji zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 246 § 1 pkt 2) P.p.s.a. Dokonana przez WSA w Warszawie analiza sytuacji rodzinnej i majątkowej wnioskodawców wykazała w sposób jednoznaczny, że opłacenie przez skarżących kosztów postępowania w niniejszej sprawie nie spowoduje negatywnych skutków w odniesieniu do ich sytuacji bytowej. Skarżący dysponują znacznym majątkiem, w tym nieruchomościami, które generują przychody. Co więcej, skoro skarżący są w stanie wygospodarować odpowiednie kwoty pieniężne na obsługę zobowiązań kredytowych o charakterze cywilnoprawnym, nie sposób uznać jednocześnie, że nadmiernym obciążeniem będzie dla nich poniesienie kosztów postępowania w niniejszej sprawie.

9 Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.