Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2010 r., II FZ 103/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2010 r., II FZ 103/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del.) Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "P." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 557/09 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi "P." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 10 kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 12 maja do 31 grudnia 2006 r. wraz z odsetkami postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 4 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu wniosku "P." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w S., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 30 września 2008 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych. Odwołując się do poglądów prezentowanych w orzecznictwie i doktrynie Sąd wskazał, że decyzja odmawiająca umorzenia należności publicznoprawnych nie podlega wykonaniu. Nie wymaga ona bowiem żadnej czynności strony. Nie nakłada ona na stronę żadnych obowiązków ani też nie ustanawia nakazu określonego zachowania, nie zmienia ona też dotychczasowej sytuacji strony na niekorzyść. Niezależnie od powyższego Sąd zauważył, iż samo stwierdzenie Skarżącej o trudnej sytuacji finansowej nie wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

3 W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Podniósł, że Sąd nie uwzględnił szczególnie trudnej sytuacji Skarżącej, która nie osiąga żadnych dochodów, a jedynie wykazuje stratę. Zdaniem Skarżącej brak wstrzymania wykonania decyzji nie pozwoli na ponoszenie niezbędnych w działalności gospodarczej kosztów, co uniemożliwi dokonywanie planowanych inwestycji, a nawet doprowadzi do jej eliminacji z obrotu gospodarczego.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

6 W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

7 Na tle przytoczonego przepisu w orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że wstrzymaniu wykonania podlegają wyłącznie te akty, które posiadają atrybut wykonalności (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 204 oraz przykładowo postanowienia NSA: z 23 września 2009 r., II FZ 342/09; z 30 października 2009 r., II FZ 417/09 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Atrybutu takiego pozbawiona jest - jak trafnie argumentował Sąd I instancji - decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowej. Decyzja taka nie nakłada bowiem na stronę żadnych nowych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie bądź w drodze przymusu (por. m. in. postanowienie WSA w Warszawie z 11 października 2005 r., III SA/Wa 2071/05, teza orzeczenia opublikowana [w:] B. Dauter (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzecznictwo, Warszawa 2009, s. 326).

8 Inaczej mówiąc z decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej nie wynika obowiązek zapłaty określonej należności pieniężnej. Decyzja taka rozstrzyga o istnieniu przesłanek pozwalających na zastosowanie ulgi płatniczej w postaci umorzenia zaległości. Jakkolwiek uzyskanie tej ulgi skutkuje wygaśnięciem zobowiązania podatkowego w konkretnej kwocie, to jednak między przyznaniem ulgi a należnością pieniężną, zachodzi jedynie związek pośredni (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., II FPS 2/09).

9 Argumentacja przedstawiona w zażaleniu prowadzi do wniosku, iż Skarżąca mylnie utożsamia decyzję o odmowie umorzenia należności pieniężnych z decyzją zobowiązującą do ich uiszczenia. To błędne założenie prowadzi z kolei Skarżącą do całkowicie nieuzasadnionych twierdzeń jakoby brak wstrzymania wykonania decyzji nie pozwoli na ponoszenie niezbędnych w działalności gospodarczej kosztów, co uniemożliwi dokonywanie planowanych inwestycji, a nawet doprowadzi do jej eliminacji z obrotu gospodarczego.

10 Tymczasem stwierdzenie, że decyzja nie posiada przymiotu wykonalności czyni bezprzedmiotowym rozważania, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

11 Na marginesie tylko, odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu, Sąd zauważa, że niezrozumiałe są obawy Skarżącej dotyczące jej eliminacji – wskutek braku wstrzymania wykonania decyzji - z obrotu gospodarczego. Wobec niej toczy się przecież postępowanie likwidacyjne, które kończy się wykreśleniem spółki z rejestru, a w konsekwencji ustaniem jej bytu prawnego.

12 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.