Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2014 r., II FSK 786/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2014 r., II FSK 786/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 1170/13 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. A. na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 26 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 1170/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę P.A. na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia 23 czerwca 2013 r. wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Motywując podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji powołał się na treść art. 3 § 2 pkt 4 a, art. 52 § 3 i § 4, art.53 § 2 oraz art. 83 § 3 p.p.s.a. Stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie skarga na wskazaną wyżej interpretację została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a.

3 W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia, Spółka zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

4 1) art. 53 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 83 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną ich

5 wykładnię i uznanie, iż wymieniony w przepisie art. 53 § 2 p.p.s.a. termin sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcia naruszenia prawa powinien być rozumiany jako termin sześćdziesięciu dni od dnia nadania pisma w polskiej placówce pocztowej (art. 83 § 3 p.p.s.a.), a w konsekwencji uznanie, iż w analizowanej sytuacji Skarżący wniósł skargę do WSA z przekroczeniem przedmiotowego terminu;

6 2) art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. poprzez błędne jego zastosowanie, polegające na niezasadnym odrzuceniu skargi Skarżącego ze wskazanej powyżej przyczyny,

7 w sytuacji, gdy brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia, bowiem skarga powinna

8 zostać rozpoznana przez Sąd I instancji.

9 3) art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia

10 skarżonego postanowienia, które nie spełnia ustawowych wymogów w zakresie prawidłowego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

11 Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

12 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

13 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

14 Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. wskazuje, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Istotą i celem tej instytucji jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji działania organu administracji publicznej, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności i to tylko i wyłącznie w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego (T. Woś w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, praca zbiorowa, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2008, str. 275, por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 497/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl - zwanej dalej "CBOSA"). Na podstawie natomiast art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.

15 Naczelny Sąd Administracyjny zaważa, że przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że skarżący wezwał organ wydający interpretację do usunięcia naruszenia prawa dnia 15 lipca 2013 r. Organ interpretacyjny udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 25 września 2013 r. Skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego w dniu 16 września 2013 r. (k- 18 akt Sądu pierwszej instancji). Niewątpliwie zatem termin sześćdziesięciodniowy, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a do wniesienia skargi upłynął, jak słusznie zauważył Sąd dnia 13 września 2013 r. Błędnie zatem wywodzi Skarżący, że ostatnim dniem 60 dniowego terminu był dzień wolny od pracy - 14 września 2013 r. (sobota), a ostatni dzień terminu uległ przesunięciu na poniedziałek 16 września 2013 r.

16 W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował - art. 52 § 3 i § 4, art.53 § 2 oraz art. 83 § 3, 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę wniesioną przez Skarżącego. Swoje stanowisko uzasadnił natomiast w zgodzie z wymogami zawartymi w art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a.

17 W tym stanie sprawy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.