Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2006 r., II FSK 743/05

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2006 r., II FSK 743/05

Tekst

TEZY

1 Zasadą jest, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter (spr.), Sędziowie NSA Joanna Kuczyńska, Jan Rudowski, Protokolant Krzysztof Kołtan, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2006 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "K." sp. z o.o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 grudnia 2004r. sygn. akt I SA/Rz 244/04 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "K." sp. z o.o. w T. w przedmiocie wznowienia postępowań sądowych zakończonych wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2001 r. o sygn. akt: SA/Rz 624/99 i SA/Rz 625/99. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "K." sp. z o.o. w T. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w R. kwotę 1.800 /słownie: jeden tysiąc osiemset/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

3 Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2004 r. I SA/Rz 244/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "K." sp. z o.o. w T., o wznowienie postępowania zakończonego wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2001 r. SA/Rz 624/99 i SA/Rz 625/99.

4 W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżonymi wyrokami NSA oddalił skargi spółki na decyzje Izby Skarbowej w R.: /1/ z dnia 19 marca 1999 r., (...), /2/ z dnia 8 kwietnia 1999 r., (...), określające zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 1995 i 1996 oraz odsetki za zwłokę. Pismem z dnia 25 maja 2001 r. spółka wniosła o wznowienie postępowania sądowego, wskazując jako podstawę wznowienia wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie z powództwa Józefa B. przeciwko spółce o ustalenie stosunku pracy, (...), który stał się prawomocny z dniem 3 kwietnia 2001 r. Wyjaśniono także, że strona nie mogła z powyższego wyroku skorzystać w poprzednim postępowaniu z uwagi na brak prawomocności. Wyrok ten ustalił, że pomiędzy J. B. a spółką istniał stosunek pracy w postaci umowy o pracę zawartej w dniu 30 grudnia 1993 r. na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy. Jednakże wyrok ten nie był prawomocny w dacie orzekania przez NSA i w związku z tym nie mógł być przez ten sąd uwzględniony. W piśmie z dnia 10 maja 2002 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku z dnia 25 maja 2001 r. podkreślono, że powyższy wyrok stanowi nowy dowód w kwestii istnienia stosunku pracy, jak również potwierdza nową okoliczność nieznaną organowi podatkowemu.

5 Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, powołując się na treść art. 273 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a./ zauważył, że wskazany przez spółkę wyrok Sądu Rejonowego w T. nie spełnia warunków określonych w tym przepisie. Stosownie bowiem do art. 365 par. 1 Kpc moc wiążącą dla orzekającego sądu, innych sądów oraz innych organów państwowych mają wyroki prawomocne. Wyrok SR w T. wydany 14 marca 2001 r., stał się prawomocny z dniem 4 kwietnia 2001 r., a tym samym dopiero z tą datą można było mówić o jego mocy wiążącej w rozumieniu art. 365 par. 1 Kpc. Wyroki NSA, których uchylenia żąda strona, były prawomocne z datą wydania, tj. z dniem 14 marca 2001 r., tym samym wyrok SR w T. był nowym środkiem dowodowym, który nie istniał w dacie orzekania przez NSA, a tym samym nie mógł stanowić przewidzianej art. 273 par. 2 p.p.s.a. podstawy wznowienia. W związku z tym uznano, że skoro dowód nie istniał w dacie orzekania przez NSA, to nie mogło nastąpić jego późniejsze wykrycie, które zakłada wcześniejsze istnienie prawomocnego wyroku. Dlatego też wskazana podstawa była zdaniem sądu bezzasadna.

6 Dodatkowo wskazano, że w sprawie został złożony wniosek o wznowienie postępowania podatkowego. Postępowanie to zostało wznowione, a skargi na ostateczne decyzje odmawiające uchylenia decyzji Izby Skarbowej z dnia 19 marca i 8 kwietnia 1999 r. NSA oddalił wyrokiem z dnia 16 października 2003 r. III SA 3585/01.

7 W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 273 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a./ przez przyjęcie, przez WSA w Rzeszowie, że nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie z powództwa J. B. c/a P.W. "K." sp. z o.o. w T. o ustalenie stosunku pracy, (...) "skoro bowiem dowód ten nie istniał w dacie orzekania przez NSA, to nie mogło nastąpić jego późniejsze wykrycie", podczas gdy powyższy dowód faktycznie istniał. W związku z postawionym zarzutem wniesiono o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

8 Uzasadniając postawiony zarzut wskazano, że SR w T. wyrokiem z dnia 13 marca 2001 r. ustalił, że pomiędzy powodem J. B. a P.W. "K." istniał stosunek pracy w postaci umowy o pracę zawartej dnia 30 grudnia 1993 r. na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy. Zarzucono, że akta tej sprawy nie były badane w dacie wyrokowania w dniu 14 marca 2001 r. przez NSA. Wskazano także, że Sąd Apelacyjny w Rzeszowie orzeczeniem stwierdził, że J. B. podlega ubezpieczeniu społecznemu a sąd w T. uniewinnił od popełnienia przestępstwa z Kks. W związku z tymi okolicznościami podniesiono, że konieczne było wniesienie skargi o wznowienie postępowania albowiem NSA na rozprawie nie zawiesił postępowania ani nie odroczył rozprawy na termin po dniu 4 kwietnia 2001 r., tj. po dniu uzyskania prawomocności wyroku SR w T. Dlatego też doszło do naruszenia przepisów postępowania a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

10 Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zasadą jest, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną /wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 1986 r., SA/Wr 137/86 - ONSA 1986 Nr 1 poz. 29 z glosą J. Borkowskiego - OSP 1987 z. 4 poz. 82/. Nie może budzić wątpliwości, iż okoliczność, że pomiędzy Józefem B. a P.W. "K." sp. z o.o. w T. istniał stosunek pracy ukształtowany przez umowę pracy zawartą w dniu 30 grudnia 1993 r. na czas nieokreślony, dotyczy postępowania administracyjnego, a nie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnymi wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2001 r. SA/Rz 624/99 i SA/Rz 625/99.

11 W związku z tym fakt wydania wyroku przez Sąd Rejonowy w T. w dniu 14 marca 2001 r., w przedmiotowej kwestii, nie mógł stanowić przesłanki żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 273 par. 2 p.p.s.a. Co najwyżej, gdyby przed datą wyrokowania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyszła na jaw jedna z przesłanek wznowienia postępowania Sąd ten mógłby wydać orzeczenie kasatoryjne, jednak w rozpatrywanej sprawie i ta okoliczność nie miała miejsca, bowiem przywołany wyrok Sądu Rejonowego w T. stał się prawomocny po dacie wyrokowania przez Naczelny Sąd Administracyjny.

12 Z tych wszystkich względów, zaskarżony wyrok, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu i Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1, art. 205 par. 2 i 3 p.p.s.a. oraz par. 6 pkt 5 i par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm./.