Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2015 r., II FSK 670/13

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2015 r., II FSK 670/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt I SA/Po 545/12 w sprawie ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 19 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 1. Wyrokiem z 10 października 2012 r., I SA/Po 545/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 19 marca 2012 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

3 2. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z 13 stycznia 2012 r., określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z tytułu objęcia udziałów w spółce mającej osobowość prawną w zamian za wkład niepieniężny. Decyzja ta została doręczona za pośrednictwem poczty pełnomocnikowi strony, doradcy podatkowemu K. T. w dniu 1 lutego 2012 r.

4 Od tej decyzji w dniu 16 lutego 2012r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył odwołanie. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu postanowieniem z 19 marca 2012 r. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej zwanej O.p.) stwierdził, iż odwołanie złożone w dniu 16 lutego 2012r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia, określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.

5 3. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 223 § 2 i art. 228 § 1 pkt 2 O.p., w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez naruszenie zasady praworządności i zasady administracyjności postępowania podatkowego.

6 4. Sąd pierwszej instancji stwierdzając, że postanowienie będące przedmiotem skargi nie narusza prawa, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., nr 270 dalej zwanej: P.p.s.a.).

7 Sąd pierwszej instancji uznał, że w świetle art. 145 § 1 O.p. oraz art. 148 § 1 O.p. decyzja organu pierwszej instancji została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi w dniu 1 lutego 2012r., co zostało potwierdzone przez pełnomocnika podpisem na potwierdzeniu odbioru, które zawiera wskazanie numeru i daty doręczonego pisma, podpis osoby doręczającej przesyłkę, a także datę i podpis odbiorcy. Z powyższego dokumentu wynika, że data doręczenia i odbioru jest taka sama tj. 1 luty 2012 r. Ponadto datownik placówki oddawczej, tj. [...] również wskazuje datę 1 luty 2012 r.

8 Odwołanie od decyzji zostało nadane przesyłką pocztową w dniu 16 lutego 2012r. a więc z uchybieniem 14-dniowego terminu do jego złożenia.

9 W ocenie sądu, przedłożona na etapie postępowania sądowoadministracyjnego dokumentacja pocztowa nie może mieć wpływu na wydane postanowienie. W chwili podejmowania rozstrzygnięcia dyrektor izby skarbowej dysponował dokumentem urzędowym w postaci potwierdzenia odbioru, który jednoznacznie wskazywał, że decyzja została doręczona 1 lutego 2012r. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów art. 223 § 2 i 228 § 1 O.p.

10 5. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 223 § 2 pkt 1 O.p. poprzez uznanie, że odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 13.01.2012r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 od dochodu z tytułu objęcia udziałów w spółce mającej osobowość prawną w zamian za wkład niepieniężny, zostało wniesione po terminie przewidzianym przez powyższy przepis do wniesienia odwołania.

11 6. W odpowiedzi na skargę kasacyjną dyrektor izby skarbowej wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

12 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

13 7. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

14 Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami wynikającymi z art.174 i art.176 P.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym zrozumieniu treści przepisu, zaś jego naruszenie przez niewłaściwe zastosowanie polega na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada (bądź nie odpowiada) stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej. W przypadku naruszenia przepisów postępowania nie ma obowiązku wskazania formy ich naruszenia, jednakże konieczne jest określenie, w jaki sposób zostały one naruszone i jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia zarzutu powinno zatem wynikać, że gdyby do naruszenia nie doszło, to wynik ten byłby odmienny (por. wyrok NSA z 5 października 2012 r., II FSK 1702/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej w skrócie: "CBOSA").

15 Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie standardów tych dostatecznie nie spełnia. Jej autor zarzuca sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego. Zarzutu tego nie powiązał z twierdzeniem o naruszeniu jakiegokolwiek przepisu regulującego postępowanie sądowoadministracyjne. W ramach wspomnianej podstawy kasacyjnej przywołał natomiast art. 223 § 2 pkt 1 O.p., który niewątpliwie nie jest przepisem prawa materialnego. Jest to przepis postępowania, o czym można wnosić już po samym jego umiejscowieniu w Dziale IV Ordynacji podatkowej zatytułowanym "Postępowanie podatkowe". Przepis ten określa terminowi do wniesienia odwołania. Istota zaś skargi kasacyjnej sprowadza się do kwestionowania stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, które jest regulowane w art. 228 §1 pkt 2 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest zaś uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 11 października 2012 r., II FSK 2723/11 i przytoczone tam orzecznictwo, CBOSA). Wobec niepodniesienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia stosownego przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w powiązaniu z art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 191 O.p., nie do podważenia są dokonane przez organ podatkowy ustalenia co do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, przyjęte następnie przez sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania.

16 Niezasadna jest też argumentacja skarżącego co do nieprzeprowadzenia dowodu z przedstawionych na etapie sądowoadministracyjnym dokumentów. Z akt sprawy sądowoadministracyjnej nie wynika, aby skarżący zgłaszał zastrzeżenia w trybie art. 105 P.p.s.a. w odniesieniu do uchybienia przez sąd pierwszej instancji przepisom postępowania. Niezgłoszenie tych zastrzeżeń do protokołu rozprawy pozbawia stronę prawa powoływania się na takie uchybienia w dalszym toku postępowania, w tym na etapie sporządzania skargi kasacyjnej. Rygory przewidziane w art. 105 P.p.s.a. nie mają zastosowania wobec przepisów postępowania, których naruszenie sąd powinien wziąć pod uwagę z urzędu, oraz gdy strona uprawdopodobniła, że nie zgłosiła zastrzeżeń bez swojej winy a sformułowany zarzut nie mógł osiągnąć zamierzonego skutku. W sprawie niniejszej żaden z tych przypadków nie zaistniał.

17 Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).