Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2011 r., II FSK 519/10

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2011 r., II FSK 519/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA del. Anna Maria Świderska, Protokolant Tomasz Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 607/09 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 607/09 oddalił skargę T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 czerwca 2009 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za 2002 r. z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego, po wznowieniu.

3 Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że przedmiotową decyzją, po rozpoznaniu odwołania została utrzyma w mocy decyzja tego samego organu z 6 kwietnia 2009 r. odmawiająca po wszczęciu postępowania w trybie wznowienia uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 26 marca 2008 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. 1 października 2008 r. określająca dla skarżącego zobowiązanie podatkowe za 2002 r. z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu z odpłatnego zbycia spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego położonego w R. dokonanego 19 grudnia 2002 r. w wysokości 12.785 r. Sąd wskazał, iż do wydania decyzji z 1 marca 2008 r. doszło w wyniku następujących ustaleń: W dniu 19 grudnia 2002 r. małżonkowie E. K. i T. K. sprzedali za cenę 255.702,24 zł spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego nabyte w 1999 r. Ponieważ nie wykazali przeznaczenia kwoty uzyskanej ze sprzedaży lokalu w ciągu dwóch lat od zbycia na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit a) ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zmianami - dalej: u.p.d.o.f.), co czyniłoby przychód od tej sprzedaży wolnym od podatku, zatem na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. b) u.p.d.o.f. organ określił dla każdego z małżonków zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym w kwocie po 12.785 zł. Małżonkowie K. wnieśli odwołanie od tej decyzji argumentując, że budynek, w którym znajdował się lokal został zbudowany w ramach działalności firmy "R." s.c., której wspólnikiem był T. K. i R. K., koszty poniesione na budowę były wyższe od uzyskanej ceny sprzedaży i ze sprzedaży lokalu nie został uzyskany żaden dochód. W wyniku rozpoznania odwołania i przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy. W toku postępowania ustalono, że sprzedaż lokalu nie została rozliczona w deklaracji VAT 7 spółki cywilnej "R.", gdyż spółka ta w deklaracjach VAT 7 od grudnia 2002 r. do kwietnia 2004 r. nie wykazała żadnej sprzedaży. Skarga na tą decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 października 2008 r.w sprawie VIII SA/Wa 179/08.

4 Następnie Sąd wskazał, że w dniu 23 maja 2009 r. skarżący wraz z żoną wnieśli o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostatecznym decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 26 marca 2008 r. określającymi każdemu z nich zobowiązanie w podatku dochodowym od przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu. Jako podstawę prawną wznowienia wskazali art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej: Ordynacja podatkowa), podnosząc, że w toku postępowania nie były przeprowadzone dowody istniejące w chwili wydania decyzji, które chcą wzruszyć w trybie wznowienia, tj: oświadczenie Pani B. K., protokół zdawczo odbiorczy, decyzja nr ...Prezydenta Miasta R., umowa nr ... wraz z aneksem, przydział lokalu użytkowego z 18 kwietnia 2001 r., przesłuchanie świadków: R. K., B. K., J. K. oraz stron- E. K. i T. K..

5 Wskazywane dowody miały wykazać, że własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego było ściśle związane z prowadzoną przez T. K. wspólnie z R. K. działalnością gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo "R." spółka cywilna, a wszelkie wydatki na wybudowanie lokalu będącego przedmiotem tego prawa ponoszone były w ciężar wydatków tej spółki.

6 W związku ze złożonym wnioskiem postanowieniem z 29 stycznia 2009 r. działając na podstawie art. 241 § 1, art. 243 § 1 i § 2 oraz art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie.

7 Po dokonaniu oceny dowodów wskazywanych przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania organ uznał, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i dlatego na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i decyzją z 6 kwietnia 2009 r. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej. Organ argumentował, że wskazywane we wniosku o wznowienie dowody pisemne znajdowały się w aktach sprawy, zatem nie są dowodami nowymi. Co do wniosków o przesłuchanie świadków i przesłuchanie stron, organ wskazał, że takie wnioski dowodowe nie były zgłaszane w pierwotnym postępowaniu podatkowym (dopiero w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego), zatem nie można uwzględnić wniosku o przeprowadzenie tych dowodów, gdyż strona mogła z takich dowodów skorzystać przed wydaniem decyzji w pierwotnym postępowaniu.

8 Od decyzji z 6 kwietnia 2009 r. pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie podnosząc, że organ mimo wznowienia postępowania, a więc uznania, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie przeprowadził wskazywanych nowych dowodów, w szczególności dowodów z przesłuchania wskazywanych świadków i dowodów z przesłuchania stron.

9 Rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy swoją wcześniejsza decyzję. Podtrzymał zasadniczo swoją wcześniejszą argumentację. Organ wyjaśnił, że wznawiając postępowanie zgodnie z art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej organ bada tylko jego formalną dopuszczalność, nie oceniając merytorycznie przesłanek co do utrzymania w mocy lub uchylenia objętej postępowaniem wznowieniowym decyzji. Organ oceniając wskazywane we wniosku dowody wyjaśnił, że:

10 1) protokół zdawczo-odbiorczy i decyzja Prezydenta Miasta R. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego stanowiły wprawdzie dowody nowe, które nie były znane organowi, jednak nie są istotne dla rozstrzygnięcia spornej kwestii, czy przychód ze sprzedaży lokalu był przychodem z działalności gospodarczej,

11 2) dowody w postaci umowy nr ... wraz z aneksem oraz przydział lokalu znajdowały się w aktach sprawy przed wydaniem pierwotnej decyzji, a wiec były dowodami znanymi organowi,

12 3) dowody z przesłuchania świadków i stron nie mogą być uwzględnione, gdyż nie istniały one przed datą wydania pierwotnej decyzji, bo strona takich wniosków dowodowych nie zgłaszała, zatem wniosek o przeprowadzenie takich dowodów jest wnioskiem o przeprowadzenie dowodów nowych,

13 nieistniejących w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym.

14 Na powyższą decyzję skargę wniósł skarżący zarzucając jej prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i naruszenie wynikającego z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązku podejmowania przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Skarżący podnosił, że skoro organ wznowił postępowanie, to musiał sprawdzić czy zachodzą przesłanki do tego wznowienia postępowania, a wiec czy w sprawie występują nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody. Zatem błędem organu było nieprzeprowadzenie tych dowodów, a ich przeprowadzenie mogłoby prowadzić do ustalenia, że sprzedaż lokalu związana była z prowadzeniem działalności gospodarczej przez skarżącego, a zatem zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit b) u.p.d.o.f. sprzedaż lokalu powinna być rozliczona na zasadach ogólnych. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu co do tego, że wskazywane we wniosku o wznowienie zeznania świadków są dowodami nie istniejącymi w dacie wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego. Zdaniem skarżącego zeznaniem jest wypowiedź świadka o posiadanej wiedzy i istnieje niezależnie od tego, czy została zarejestrowana w postaci np. protokołu z przesłuchania świadka przeprowadzonego i sporządzonego zgodnie z prawnymi wymogami. Zatem - zdaniem skarżącego - dla spełnienia wymogu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wystarczy więc wskazanie świadków i zakresu ich wiedzy co do faktów, które mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

15 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując dotychczasową argumentację.

16 Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę wskazał, iż kontroli Sądu podlegała prawidłowość działania organu w postępowaniu wznowieniowym, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji odmawiającej uchylenia decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym.

17 Rozpoznając zarzuty skargi w pierwszej kolejności Sąd uznał za bezpodstawne argumenty skargi sprowadzające się do tego, że samo wznowienie postępowania na podstawie art. 243 § 1 w związku art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowi o uznaniu, że w sprawie istnieją przesłanki wznowieniowe wymienione w tym przepisie, co uniemożliwia odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej bez przeprowadzenia tych dowodów. Sąd wyjaśnił, że na tym etapie organ nie dokonuje merytorycznej oceny wskazywanych jako podstawa wznowienia dowodów pod kątem ich wpływu na ocenę istnienia przesłanek do uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego. Oceny takiej organ dokonał w toku postępowania wznowieniowego zauważając trzy grupy wskazywanych we wniosku o wznowienie dowodów:

18 1) protokół zdawczo-odbiorczy i decyzja Prezydenta Miasta R. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego stanowiące dowody nowe, które nie były znane organowi,

19 2) dowody w postaci umowy nr ... wraz z aneksem oraz przydział lokalu znajdowały się w aktach sprawy przed wydaniem pierwotnej decyzji,

20 3) dowody z przesłuchania świadków i stron.

21 W ocenie Sądu pierwszej instancji organ prawidłowo uznał za nowe, ale nie istotne dla sprawy dowody z protokołu zdawczo-odbiorczego z 17 kwietnia 2001 r. przekazującego lokal na majątek spółdzielni mieszkaniowej i decyzji Prezydenta Miasta R. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego. Sąd wyjaśnił, że okoliczność, kto był inwestorem przy budowie budynku, w którym znajdował się sporny lokal może mieć wprawdzie wpływ na ocenę intencji stron co do przeznaczenia lokalu w chwili ponoszenia kosztów na ten lokal, ale nie może zmieniać oceny czy zgodnie z dyspozycją art. 10 ust. 1 pkt 8 lit b) u.p.d.o.f. przychód ze sprzedaży spółdzielczego prawa do lokalu podlegał opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodu zgodnie z art. 28 u.p.d.o.f..

22 Sąd również przychylił się do stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej, że dowody w postaci umowy nr 23/TI/97 wraz z aneksem oraz przydział lokalu znajdowały się w aktach sprawy przed wydaniem pierwotnej decyzji, a więc były dowodami znanymi organowi i jako takie nie spełniały przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

23 Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy właściwie oceniły, że dowody w postaci zeznań świadków i zeznań stron są dowodami nowymi, nieistniejącymi jednak w dniu wydania decyzji.

24 Na powyższy wyrok skargę kasacyjną złożył przez swojego pełnomocnika skarżący wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie według norm przepisanych.

25 Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazał naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegało na tym, że Sąd wbrew dyspozycji art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) nie chylił zaskarżonej decyzji, mimo że wydana ona została z naruszeniem przepisu art. 240 § 1 pkt 5 i art. 243 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, a także z naruszeniem przepisów art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, co polegało na tym, że organy obu instancji odmówiły zmiany zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. określającej zobowiązanie podatkowe, mimo że zachodziły do tego przesłanki.

26 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

27 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

28 Na wstępie rozważań w sprawie niniejszej przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza uregulowanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których w sprawie nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

29 Rozważania w zakresie zasadności przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów poprzedzić należy przypomnieniem, że przedmiotowa sprawa toczyła się w trybie nadzwyczajnym w ramach wznowienia postępowania. W ramach tego trybu może dojść do wzruszenia jedynie decyzji ostatecznej i to w razie zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania określonych w przepisach. Przedmiotem postępowanie w tym trybie było badanie istnienia powołanych przez stronę istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej).

30 Za utrwalony w orzecznictwie NSA uznać należy pogląd, że postępowanie o wznowienie postępowania składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap ogranicza się do badania przesłanek formalnych wniosku, do których należy stwierdzenie: czy podanie pochodzi od osoby uprawnionej do złożenia wniosku, czy wniosek dotyczy ostatecznego rozstrzygnięcia organu, czy wskazano podstawę wznowienia, a także czy zachowany został termin do złożenia wniosku. Na tym etapie organ nie bada, czy wskazana we wniosku podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje. Jeżeli zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej. Postanowienie o wszczęciu postępowania jest tylko aktem procesowym nierozstrzygajacym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie. (por. Ordynacja podatkowa. Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Unimex, Wrocław 2009 s. 954). Z tym momentem rozpoczyna się drugi etap postępowania wznowieniowego, w ramach którego odbywa się badanie wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania przesłanek. Na tym etapie, co wyraźnie wynika z treści art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, bada się dopiero, czy zachodzą podane przez stronę podstawy do wznowienia postępowania, a więc, czy wskazane przez stronę nowe dowody lub okoliczności mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, czy mają moc zmiany ustaleń i rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. W razie stwierdzenia, że znaczenie podanej restytutucyjnej podstawy wznowienia nie uzasadnia zmiany ustaleń i decyzji, wydaje się decyzję, której podstawą formalnoprawną jest art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z 21 października 2010 roku sygn. akt I FSK 1687/09, wyrok NSA z 21 stycznia 2011 roku, sygn. akt I FSK 126/10). W kontekście powyższego postawiony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 243 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej uznać należy za całkowicie bezzasadny. Postanowienie o wszczęciu postępowania w przedmiotowym trybie nadzwyczajnym zostaje wydane, gdy – zgodnie z art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej – występuje dopuszczalność wznowienia postępowania. W żadnym razie na tym etapie nie są badane podstawy wznowienia, gdyż ich oceny dokonuje się w następnym etapie, w samym postępowaniu wznowieniowym uruchomionym wydaniem ww. postanowienia, o czym stanowi art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej. A zatem wydanie w dniu 29 stycznia 2009 r. postanowienia o wznowieniu postępowania podatkowego przesądziło jedynie o tym, że dowody przedstawione przez stronę zostały uznane za dające podstawę do wznowienia postępowania, jednak ocena powoływanej we wniosku przesłanki wznowienia nastąpiła prawidłowo po wydaniu stosownego postanowienia, w trakcie postępowania wznowieniowego i znalazła swój wyraz w decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 245 § 1pkt 2 Ordynacji podatkowej).

31 Na uwzględnienie nie zasługują także powołane w petitium skargi kasacyjnej zarzuty wraz z przedstawioną na ich poparcie argumentacją, zmierzające do wykazania, że sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przez organy podatkowe zasady prawdy materialnej oraz pogłębiania zaufanie do organów podatkowych. Naruszenia wskazanych zasad skarżący upatruje w nieprzeprowadzeniu zawnioskowanych przez niego dowodów z przesłuchania świadków oraz strony, które pozwoliłyby na ustalenie że sprzedane spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego było związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

32 W tym miejscu należy wskazać, że o istotności dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej można mówić, jeżeli mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Należy bowiem pamiętać, że postępowanie wznowieniowe jest prowadzone w trybie nadzwyczajnym. W postępowaniu tym nie rozpoznaje się ponownie merytorycznie sprawy, a jedynie prowadzi się je pod kątem istnienia wskazanych przez stronę przesłanek wznowienia określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W rozstrzyganej sprawie przedmiotem postępowanie w tym trybie było więc badanie istnienia powołanych przez skarżącego istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej). By dana okoliczność czy dany dowód mógł stanowić przesłankę wznowienia postępowania musi:

33 1) cechować się nowością tzn. być nowo odkryty lub po raz pierwszy zgłoszony przez stronę, a więc nie być znany organowi, przed którym toczyło się postępowanie,

34 2) istnieć w dniu wydania decyzji,

35 3) być istotny dla sprawy.

36 Wszystkie wskazane wyżej warunki dotyczące okoliczności czy dowodu jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Brak cechy nowości czy nieistnienie w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w pkt 5 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, moc zmiany ustaleń i rozstrzygnięcia w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl.). Wobec powyższego należy podkreślić, że w postępowaniu wznowieniowym zakres postępowania dowodowego jest ograniczony przesłankami wznowienia.

37 Prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych zaakceptowane przez WSA, że wnioski dowodowe sformułowane przez podatniczkę zmierzały do wykazania okoliczności nieistotnych z punktu widzenia spornego zwolnienia podatkowego. Jak słusznie bowiem wskazał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. b u.p.d.o.f. wyłączenie od opodatkowania zryczałtowanym 10% podatkiem od przychodu z tytułu zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego było możliwe tylko wówczas, gdy sprzedaż ta była dokonana w wykonaniu działalności gospodarczej prowadzonej przez męża skarżącej. Pojęcie zaś sprzedaży w wykonaniu działalności gospodarczej nie jest tożsame ze sprzedażą lokalu związanego z działalnością gospodarczą prowadzoną przez jej męża. Sprzedażą w wykonaniu działalności gospodarczej jest sprzedaż stanowiąca realizację przedmiotu tej działalności. W rozstrzyganej sprawie jest niesporne, że obrót nieruchomościami nie stanowił przedmiotu jego działalności gospodarczej. Zaś innego rodzaju sprzedaż, z którą mieliśmy do czynienia w tej sprawie, a więc sprzedaż lokalu, w którym prowadzona była działalność gospodarcza nie następuje w wykonaniu tej działalności, a jedynie w związku z nią i przychód ten nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej (por, art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f.).

38 Właściwie więc organy podatkowe oceniły, a prawidłowość tego stanowiska potwierdził w swoim wyroku Sąd I instancji, że wnioskowane przez skarżącego nowe dowody nie miały cechy istotności dla sprawy bowiem zmierzały do wykazania okoliczności pozostającej bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Oceniany zarzut zdaje się być konsekwencją odmiennej wykładni przepisów materialnego prawa podatkowego forsowanej w przedmiotowej skardze kasacyjnej przez skarżącą. Postępowanie nadzwyczajne nie jest jednak trybem w ramach którego możliwe jest zwalczanie wadliwej zdaniem strony wykładni przepisów prawa materialnego przyjętej przez sąd w postępowaniu zwyczajnym. Jak już zostało wyżej wskazane, okolicznością istotną, mającą wpływ na rozstrzygnięcie mogłoby w przedmiotowej sprawie być jedynie ustalenia, że kupno i sprzedaż nieruchomości stanowiło przedmiot działalności gospodarczej prowadzonej przez męża skarżącej, wówczas bowiem dochód z tego tytułu byłby wyłączony z opodatkowania zryczałtowanym podatkiem z art. 28 u.p.d.o.f. Ponieważ zaś wnioski dowodowe sformułowane we wniosku o wznowienie postępowanie nie służyły wykazaniu tej okoliczności nie miały waloru istotności dla sprawy, a ich nieprzeprowadzenie nie stanowiło naruszenia zasady prawdy materialnej ani pogłębiania zaufania do organów podatkowych.

39 Reasumując, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji błędnie uznał, że nie zostały naruszone wskazane w skardze kasacyjnej przepisy Ordynacji podatkowej. Ocena legalności postępowania organów podatkowych przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie nasuwa zastrzeżeń. Tym samym nie można uznać, że naruszono w zaskarżonym wyroku art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 1 pkt 5 i art. 243 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz 121 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 122 Ordynacji podatkowej.

40 Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, należało stosownie do art. 184 orzec o jej oddaleniu.