Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2008 r., II FSK 369/07

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2008 r., II FSK 369/07

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędziowie NSA Stefan Babiarz, Anna Maria Świderska, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 3880/06 w sprawie ze skargi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 września 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego p o s t a n a w i a oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 1. Postanowieniem z 28 grudnia 2006 r., III SA/Wa 3880/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 26 września 2006 r. Nr [...]. w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

3 2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: pismem z 30 października 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 26 września 2006 r. w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Skarga została podpisana przez Prezesa SKO, będącego radcą prawnym – B. B.

4 3. W związku z powyższym sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu, ponieważ nie uiszczono wpisu stałego. Wskazano bowiem, że w rejestrze dochodów budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na dzień 18 grudnia 2006 r. nie stwierdzono wpływu kwoty 200 zł tytułem należnego wpisu. Przedmiotem zaskarżenia bowiem w sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; dalej rozporządzenie) należny wpis w przedmiotowej sprawie wynosi 200 zł. Powołując się zatem na treść art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wskazano, że SKO w C., które w postępowaniu sądowoadministracyjnym reprezentowane jest przez Prezesa, który występuje jednocześnie jako radca prawny, co jednoznacznie wynika z jego pieczęci, zobowiązane było do uiszczenia opłaty stałej w wysokości 100 zł bez wezwania sądu w terminie 30 dni od daty doręczenia zaskarżonej decyzji. Z akt podatkowych sprawy wynika, że zaskarżona do sądu decyzja została doręczona SKO w C.3 października 2006 r. Termin do uiszczenia wpisu zaczął więc biec 4 października 2006 r. i upłynął z dniem 2 listopada 2006 r. (czwartek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Dlatego też zdaniem sądu skarga SKO w C. złożona została przez osobę posiadającą kwalifikacje profesjonalnego pełnomocnika a nie została należycie opłacona,

5 4. W skardze kasacyjnej SKO w C. zaskarżyło powyższe postanowienie w całości zarzucając mu naruszenie postanowień prawa materialnego, tj. art.2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, art.7, art. 8 ust. 1 oraz art. 28 ust.l ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm., dale: u.r.p.) oraz art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz.856 ze zm., dalej: u.s.k.o.). Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.); art. 28 § 1 oraz art. 34 i art. 46 § 2 i 3 oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz.2193 ze zm., dalej: rozporządzenie).

6 W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważy, co następuje:

8 5. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. W pierwszej kolejności należy wskazać na to że skarga kasacyjna została przez stronę błędnie skonstruowana. Jej autor stawia bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, art.7, art. 8 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 u.r.p. oraz art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.s.k.o. Jak wynika z treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Skarżący tymczasem nie wskazuje w jaki sposób miałoby dojść do naruszenia zarzucanych przepisów. Jest to istotnego z tego względu, że w zaskarżonym postanowieniu sąd pierwszej instancji ani nie oceniał ani nie stosował tych przepisów. W konsekwencji zatem zarzut ten został błędnie sformułowany i nie może być uwzględniony.

9 Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego tj. art. 221 p.p.s.a., art. 28 § 1 oraz art. 34 i art. 46 § 2 i 3 oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 6 rozporządzenia Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że jak wynika z treści art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Przepis ten stanowi wyjątek od zasady wzywania wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty. Wnosząc skargę, od której należy uiścić wpis stały adwokat lub radca prawny zobowiązani są do jego uiszczenia w sposób określony w art. 219 § 2 p.p.s.a.. Przez należyte opłacenie pisma, o którym mowa w art. 221 p.p.s.a. należy rozumieć jego opłacenie co do wysokości zgodnej z prawem, jak i we właściwy sposób. Artykuł 221 p.p.s.a., jako przepis stanowiący wyjątek od ogólnej reguły wzywania stron do opłacania pism procesowych, nie może być interpretowany rozszerzająco. Stosowanie art. 221 p.p.s.a. zależne jest od tego w jakim charakterze adwokat lub radca prawny występuje. Można przewidzieć następujące stany faktyczne. Pismo podpisane zostało zarówno przez stronę jak i jej pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Pismo podpisał jedynie adwokat lub radca prawny, będąc upoważnionym wyłącznie do sporządzenia pisma, które wnosi strona postępowania. Pismo we własnej sprawie sporządził adwokat lub radca prawny. W pierwszym stanie faktycznym pismo należy uznać za wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika, mimo że oprócz niego podpisała go osobiście strona postępowania. W drugim stanie faktycznym, jeżeli pełnomocnik był jedynie umocowany do sporządzenia pisma, które osobiście wniosła strona, to takie pismo nie jest wniesione przez adwokata lub radcę prawnego w rozumieniu art. 221 p.p.s.a (por. post. NSA z dnia 10 lutego 2006 r., II OZ 103/06, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 128). W trzecim zaś przypadku kierując się wykładnią językową art. 221 p.p.s.a. należałoby przyjąć, że skoro autor pisma uzewnętrznił swój zawód, np. by samodzielnie sporządzić skargę kasacyjną, to należy przyjąć, iż jest wnoszącym pismo adwokatem lub radcą prawnym w rozumieniu art. 221 p.p.s.a. W konsekwencji zobligowany jest do uiszczenia opłaty stałej bez wzywania.

10 W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z trzecim ze stanów powyżej zaprezentowanych, tj. autor skargi uzewnętrznił swój zawód – radcy prawnego. Co prawda przepisy p.p.s.a. nie wymagają by skarga na decyzje była wniesiona przez pełnomocnika profesjonalnego, jednak żaden przepis nie zabrania by pełnomocnik ten mógł wystąpić w tej roli we własnej sprawie. W takiej sytuacji nie jest konieczne sporządzenie pełnomocnictwa. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie brak było pełnomocnictwa udzielonego przez organ innemu pełnomocnikowi to takie podpisanie się przez autora skargi, jak w przedmiotowej sprawie należy traktować, jako wniesienie skargi przez pełnomocnika profesjonalnego. W konsekwencji zatem literalne brzmienie art. 221 p.p.s.a. wskazuje, że obowiązek uiszczenia wpisu stałego ciążył na wnoszącym skargę – w tym przypadku na Prezesie SKO radcy prawnym B.B.. Nie uiszczenie wpisu stałego przez radcę prawnego uzasadniało odrzucenie skargi przez sąd pierwszej instancji, co też zasadnie zdaniem Naczelnego Sądu administracyjnego uczyniono. Gdyby wniesiona skarga kasacyjna zawierała podpis prezesa kolegium bez adnotacji co do tego, że jest radcą prawnym to SKO zostałoby wezwane do uiszczenia wpisu stałego. Skoro jednak na pieczątce prezesa znalazła się informacja co do tego, że jest on radcą prawnym – to tym samym uzasadnione było rozumowanie sądu pierwszej instancji, że powinien on uiścić wpis stały bez wezwania przez sąd.

11 Podsumowując zatem, skoro literalne brzmienie art. 221 p.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej to tym samym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę SKO jako nienależycie opłaconą.

12 6. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.