Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2016 r., II FSK 3594/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2016 r., II FSK 3594/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, , , po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku G. F. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 25 lipca 2014 r. nr [...] zawartego w skardze kasacyjnej G. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1318/14 w sprawie ze skargi G. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 25 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1318/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę G. F. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 25 lipca 2014 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego.

3 W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 25 lipca 2014 r., wskazując, że za wstrzymaniem wykonania powyższej decyzji ostatecznej przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody na skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy zamierza ona dobrowolnie spłacić zaległość podatkową i odsetki w przypadku negatywnego dla niej wyniku sprawy. Nadto, w ocenie skarżącej, o konieczności wstrzymania wykonania decyzji świadczy:

4 - wystawienie tytułu wykonawczego z dnia 27 listopada 2013 r. w okresie wstrzymania wykonania z mocy prawa decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 19 września 2013 r.;

5 - nieskuteczne doręczenie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 31 października 2013 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji;

6 - wadliwe nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji organu podatkowego pierwszej instancji;

7 - wniesienie skargi kasacyjnej z dnia 30 czerwca 2014 r. od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 281/14 oddalającego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 22 stycznia 2014 r., doręczone w dniu 28 stycznia 2014 r., które utrzymuje w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 31 października 2013 r., nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 19 września 2013 r., która określa zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 5.982 zł z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ul. W. w formie aktu notarialnego z dnia 26 września 2008 r.

8 Skarżąca zaznaczyła również, że WSA w Gdańsku postanowieniem z dnia 3 lutego 2015 r. (I SA/Gd 1318/14) przyznał jej prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych. Podobnie zrobił również WSA w Warszawie postanowieniami z dnia 5 października 2015 r. (III SA/Wa 1103/15 i III SA/Wa 1104/15).

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

11 W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. gdy stwierdzono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: np. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013 r., II FSK 1064/12; wszystkie cyt. orzeczenia publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por.: postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10).

12 W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., II FSK 2540/13 i powołane tam orzecznictwo). Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd.

13 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na lakoniczność uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Argumentacja skarżącej sprowadzała się jedynie do ogólnikowego wyliczenia czynności mających miejsce w czasie trwania postępowania, wskazaniu na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody na skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz oświadczenia o zamiarze dobrowolnej spłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami. Zasadnicza część uzasadnienia wniosku sprowadza się do przytoczenia obszernych fragmentów postanowień WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1318/14 i WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1103/15, którymi Sądy te przyznały skarżącej prawo pomocy w postaci zwolnienia jej od kosztów sądowych. Z powyższego wynika, że skarżąca przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej upatruje de facto w trudnej sytuacji finansowej, na którą się powołała. Rozpatrując niniejszy wniosek należy stwierdzić natomiast, że sama trudna sytuacja materialna oraz dotkliwości egzekucji nie stanowią przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 6 maja 2013 r., I FZ 159/13).

14 Ponadto skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów, które uwiarygodniłyby twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Tym samym uniemożliwiła Sądowi zapoznanie się oraz dokonanie pełnej oceny jej stanu majątkowego i możliwości finansowych, co jest niezbędne przy badaniu zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga również fakt, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w sytuacji finansowej zobowiązanych. Nie jest to więc okoliczność, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Należy także zauważyć, że deklarowany w rozpoznawanym wniosku zamiar dobrowolnej spłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami, może przez skarżącą zostać zrealizowany w każdym czasie i nie stanowi on wystarczającego uzasadnienia dla uwzględnienia wniosku.

15 Z uwagi na to, że skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił oddalić jej wniosek na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.