Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2018 r., II FSK 3154/18

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2018 r., II FSK 3154/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński Sędzia NSA Stanisław Bogucki Sędzia del. WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Lu 248/18 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 23 stycznia 2018r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 1. Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2018 r. o sygn. I SA/Lu 248/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. W. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 23 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podzielił stanowisko Dyrektora IAS wyrażone w kwestionowanej decyzji co do tego, że w 2013 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą polegającą na zakupie pojazdów samochodowych i ich odsprzedaży, jak też świadczył usługi transportu drogowego wymienione w art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r., Dz. U. 125, poz. 874 ze zm.). Skarżący nie dokonał przy tym rejestracji działalności gospodarczej i nie składał jako przedsiębiorca deklaracji podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie za prawidłowe uznał sposób i wartość zobowiązania podatkowego określonego skarżącemu z tego tytułu w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 3 lutego 2016 r., która została przez Dyrektora IAS utrzymana w mocy ww. decyzją z dnia 23 stycznia 2018 r.

4 2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

5 2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Lublinie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika -adwokata), który zaskarżył ten wyrok w całości. Sformułował także wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. przez nierozpoznanie sprawy co do istoty i nieuwzględnienie całości akt sprawy, tj. części zarzutu skargi do WSA w Lublinie zarzucającego ustalenie, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie zakupu używanych pojazdów, a następnie ich odsprzedaży (...) "gdy zeznania świadków nie potwierdziły w żadnym przypadku ich nabycia przez skarżącego wykazały jego tezę o oferowaniu przejazdu samochodem przez granicę oraz o nabywaniu pojazdów przez obywateli Ukrainy z uwagi na treść przywołanych w uzasadnieniu decyzji zeznań osób zbywających pojazdy i umieszczaniu ich w umowie", co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodujący utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji determinującej konieczność uiszczenia przez skarżącego kwoty ustalonego podatku od towarów i usług, w sytuacji, gdy konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania przez organ podatkowy i weryfikacja wymienionej kwoty.

6 2.2. Dyrektor IAS nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

7 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

8 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut pominięcia przez wojewódzki sąd administracyjny części materiału dowodowego nie może być skutecznie podnoszony w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Dalsza treść cytowanego przepisu dotyczy okoliczności, które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły (nieprzekazanie skargi sądowi w terminie, wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach (np. przyjęcie jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy. Nie jest natomiast naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. oparcie się tylko na części akt sprawy (zob. np. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., I FSK 1381/04, a także wyroki NSA: z dnia 5 września 2018 r., I FSK 1126/18 oraz z dnia 16 października 2018 r., II FSK 1964/18 w sprawach dotyczących tego samego skarżącego).

9 3.2. Wskazać również należy, że przedmiotem sprawy, w której została wydana zaskarżona decyzja, której zgodność z prawem została następnie skontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, była wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013, a nie wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za bliżej nieokreślony okres rozliczeniowy.

10 Ponadto WSA w Lublinie odniósł się do podniesionej w tymże zarzucie kwestii, dotyczącej ustalenia, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie zakupu używanych pojazdów, a następnie ich odsprzedaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w tym zakresie stwierdził, że "Zdaniem sądu, w okolicznościach analizowanej sprawy organ trafnie stwierdził, że podatnik nie dokumentował prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Jednak pomijanie przez podatnika obowiązków w zakresie dokumentowania zdarzeń w obrocie gospodarczym nie oznacza, że podatnik nie prowadził pozarolniczej działalności gospodarczej. Wnikliwie przeanalizowane dowody, pozyskane w tej sytuacji przez organ nie od podatnika, ale z innych dostępnych źródeł dowodowych i z urzędu, pozwoliły organowi jednoznacznie ustalić, że podatnik kupował i sprzedawał samochody, jak również w związku z tym wykonywał usługi transportowe, przewożąc pojazdy przez granice RP do nabywców na Ukrainie. Taki obraz faktyczny sprawy wprost wynika z informacji uzyskanych od organów administracji oraz od ubezpieczyli na okoliczność nabywania przez podatnika pojazdów, ich sprzedaży i przewożenia przez granice RP."

11 Skarżący zarzuca, że skoro osoby przesłuchane w charakterze świadków wskazują na oferowanie przez skarżącego usług w zakresie transportu towarów, a nie ma osobowych dowodów na to, że skarżący świadczył inne usługi (sprzedaży), poza arbitralnie ocenionymi dowodami z dokumentów, to analiza zeznań świadków powinna doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji.

12 Należy wyjaśnić, że w postępowaniu podatkowym nie obowiązuje hierarchia dowodów. Zgodnie z zasadą równej mocy dowodowej wyrażonej w art. 180 Ordynacji podatkowej w postępowaniu podatkowym nie ma dowodów słabszych i mocniejszych (wyrok NSA z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 2108/08). Nie można zatem argumentować, że dowody osobowe mają większą wartość dowodową, niż dowody z dokumentów. Zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów, która zakłada ocenę dowodów w ich całokształcie, wzajemnych relacjach i zależnościach, przy uwzględnieniu wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego.

13 Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że to właśnie z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż skarżący prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. Brak podstaw do ograniczenia tej oceny do dowodów osobowych i dezawuowania dowodów z dokumentów jako arbitralnie ocenionych. Należy również w tym miejscu wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przywołano pisemne wyjaśnienia skarżącego potwierdzające prowadzenie przezeń pozarolniczej działalności gospodarczej: "Warto zauważyć, że na początkowym etapie postępowania przed organem I instancji podatnik złożył pisemne wyjaśnienia, w których w istocie przyznał, że kupował samochody, a następnie je sprzedawał i transportował. Poszukiwał najtańszych ofert, aby cena sprzedaży nie przekraczała 100 dolarów amerykańskich. Nie dokonywał żadnych napraw czy przeróbek. Pojazdy były, jak to określił podatnik, w kiepskim stanie, pozwalającym jakoś dojechać do granicy, za co każdorazowo pobierał 100 zł." Tak więc również i te pisemne wyjaśnienia skarżącego zostały wzięte pod uwagę przez Sąd I instancji dokonujący oceny prawidłowości oceny zebranego materiału dowodowego.

14 Sąd I instancji odniósł się również do kwestii zasadności przesłuchania w charakterze świadka osób innych, niż pośrednicy ubezpieczeniowi, stwierdzając: "Wniosek podatnika o przesłuchanie nabywców aut z istoty rzeczy nie podlegał uwzględnieniu, skoro nie wiadomo kogo organy podatkowe miałyby przesłuchiwać i na jakie konkretnie okoliczności. Podatnik, składając wniosek o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, miał obowiązek sprecyzować konkretnie kto - z imienia i nazwiska - miałby zostać przesłuchany (czy choćby podać inne dane pozwalające na identyfikację osoby mającej złożyć zeznania) i na jakie okoliczności."

15 3.3. W tym stanie rzeczy, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a.