Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2022 r., II FSK 2908/19

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2022 r., II FSK 2908/19

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Cieloch Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Kolanowski Sędzia WSA del. Artur Kot (spr.) Protokolant Mateusz Rumniak po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 379/19 w sprawie ze skargi L.[...] sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz L.[...] sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 1. Wyrokiem z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 379/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej także jako "WSA" lub "sąd pierwszej instancji") uwzględnił skargę L.[...] sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: "skarżąca", "spółka" lub "wnioskodawca") i uchylił m.in. postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS", "organ interpretacyjny" lub "DKIS") z 5 lutego 2019 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku spółki

3 o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Tekst powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem (oraz innych orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych poniżej) dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl (zw. w skrócie "CBOSA").

4 2.1. Od powyższego wyroku sądu pierwszej instancji skargę kasacyjną wniosła pełnomocniczka Dyrektora KIS (radca prawny). Wystąpiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, orzeczenie co do istoty sprawy i oddalenie skargi ewentualnie przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od spółki

5 zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

6 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zw. dalej "p.p.s.a.") autorka skargi kasacyjnej postawiła zaskarżonemu wyrokowi zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

7 1) art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 i § 2a oraz art. 14c § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej "O.p.") poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że w przedstawionym stanie faktycznym, w zakresie pytania nr 1 i 4 żądanie przez skarżącą udzielenia interpretacji jest uzasadnione;

8 2) art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię

9 i uznanie, że postępowanie w sprawie o wydanie interpretacji w zakresie pytania nr 1 i 4 powinno doprowadzić do merytorycznego rozpatrzenia wniosku w tym zakresie;

10 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i § 2a O.p. poprzez przyjęcie, że pytania skarżącej nie mieszczą się w kategorii spraw wskazanych w art. 14b § 2a O.p., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uwzględnienia skargi spółki i uchylenia obu postanowień Dyrektora KIS w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

11 W ocenie organu w niniejszej sprawie istniały prawne przesłanki do wydania postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie pisemnej interpretacji. Gdyby WSA we Wrocławiu prawidłowo ocenił wydane postanowienie mogłoby zapaść rozstrzygnięcie oddalające skargę.

12 2.2. Skarżąca nie skorzystała z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Natomiast w toku rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku w niniejszej sprawie pełnomocnik spółki (radca prawny) wystąpił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

13 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

14 skargę kasacyjną należało oddalić, zgodnie z art. 184 p.p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

15 3.1. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. zrezygnował z przedstawienia pełnej relacji dotyczącej przebiegu sprawy koncentrując swoją uwagę na rozważaniach dotyczących oceny zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Dodać należy, że analiza akt sprawy wskazuje, że nie występują przesłanki z art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzeka zatem w niniejszej sprawie będąc związanym podstawami przewidzianymi w art. 174 § 2 p.p.s.a., czyli zarzutami oraz wnioskami sformułowanymi w skardze kasacyjnej, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a.

16 3.2. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy zasadności odmowy wszczęcia postępowania z wniosku spółki o wydanie interpretacji indywidualnej, tj. oceny zastosowania przez Dyrektora KIS art. 165a § 1 O.p. Istota sporu dotyczy zaś dwóch zagadnień. Pierwsze sprowadza się do wykładni zwrotu użytego przez ustawodawcę

17 w art. 14b § 1 O.p. "interpretacja przepisów prawa podatkowego". Drugie zagadnienie dotyczy zaś interpretacji art. 14b § 2a pkt 1 O.p. stanowiącego o wyłączeniu przedmiotowym dotyczącym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

18 Tytułem przypomnienia wskazać należy, że sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę przyjął, że spółka we wniosku zapytała organ o dwie zasadnicze kwestie. Pierwsza dotyczy oceny prawidłowości przechowywania dokumentów księgowych, tzn. wyłącznie w formie elektronicznej (zeskanowane z dokumentów papierowych albo przetworzone z wersji elektronicznej do jednolitego formatu elektronicznego), podczas gdy odpowiedniki tych dokumentów księgowych w formie papierowej mogą zostać zniszczone. Druga kwestia dotyczy zaś tego, czy przechowywanie dokumentów księgowych wyłącznie w formie elektronicznej uprawnia spółkę do zaliczenia wydatków udokumentowanych dokumentami księgowymi w formie elektronicznej do kosztów uzyskania przychodu w takim samym zakresie, jak w przypadku dokumentów księgowych przechowywanych w formie papierowej (czyli otrzymanych w wersji papierowej lub elektronicznej od kontrahentów). W zakresie pierwszego zagadnienia spółka wskazała, że przepisy Ordynacji podatkowej nie zawierają regulacji dotyczących formy przechowywania dokumentacji księgowej podatnika dla celów podatkowych. Wobec tego każda zgodna z prawem forma przechowywania takiej dokumentacji powinna być możliwa. W szczególności, gdy sposób archiwizacji dokumentów księgowych przeprowadzony będzie w sposób dokładny, uniemożliwiający wprowadzenie zmian w treść oraz strukturę dokumentów księgowych, w trwałej

19 i niezmienionej postaci. Odnośnie do drugiego zagadnienia spółka wskazała natomiast, że wdrożenie procedury polegającej na archiwizowaniu i przechowywaniu dokumentów księgowych w formie elektronicznej (pkt V-XI opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego) nie ma wpływu na prawidłowość rozliczania podatku. Wydatki w ten sposób dokumentowane można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w takim samym zakresie, w jakim to prawo przysługiwałoby na podstawie dokumentów księgowych przechowywanych w formie papierowej i przy spełnieniu warunków uznawania wydatków za koszty uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych.

20 Organ interpretacyjny uznał, że przedmiot wniosku o interpretację podatkową jest przeszkodą do jej wydania, co wynika z art. 14b § 2a O.p. Zagadnienia przedstawione we wniosku są bowiem związane z oceną posiadanych przez skarżącą dowodów mających potwierdzać poniesienie wskazanych we wniosku kosztów podatkowych. Takie zagadnienie nie może być przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, której celem jest przede wszystkim wyjaśnienie sytuacji prawnopodatkowej wnioskodawcy. Akt wydany na wniosek spółki nie spełniałby tego celu, lecz byłby oceną materiału dowodowego, do czego organ interpretacyjny nie jest uprawniony. Jest to zakres kompetencji organu podatkowego realizowany w toku postępowania podatkowego lub podczas kontroli. Przepisy ustawy o rachunkowości nie mają nadto charakteru przepisów prawa podatkowego i nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Zdaniem DKIS powyższe okoliczności spełniają przesłanki wynikające z art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p. uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania interpretacyjnego.

21 3.3. Sąd pierwszej instancji uchylając oba postanowienia Dyrektora KIS przyjął,

22 że ów organ interpretacyjny błędnie ocenił, że zagadnienia prawne przedstawione

23 we wniosku spółki o wydanie interpretacji mieszczą się w kategorii spraw wskazanych

24 w art. 14b § 2a O.p., a przez to postępowanie z wniosku spółki nie mogło być wszczęte, o czym stanowi art. 165a § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie

25 o odmowie wszczęcia postępowania. Sformułowanie "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa, bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy w danej sprawie toczy się już postępowanie podatkowe, zapadła już decyzja ostateczna lub nieostateczna, albo gdy w przepisach ustaw podatkowych nie istnieje podstawa

26 do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 8 maja 2019 r., II FSK 3789/18; 18 kwietnia 2019 r., II FSK 1001/17). Zgodnie zaś z brzmieniem art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, która zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Organ podatkowy dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za podatnikiem ściśle określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe.

27 3.4. Jak już wskazano na wstępie podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma wykładnia art. 14b § 1 O.p. w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego, a ponadto czy przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną są

28 w sprawie przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych (art. 14b § 2a pkt 1 O.p.). Podobne zagadnienie było już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok NSA z 9 czerwca 2022 r., II FSK 2799/19). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w powyższym wyroku wykorzystując w dalszej części rozważań argumentację przedstawioną w uzasadnieniu tego orzeczenia. Przechodząc do meritum należy zatem zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnia zwrotu "przepisy prawa podatkowego" z art. 14b § 1 O.p., a tym samym określenie granic przedmiotowych indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest jednolita. Obok wypowiedzi, opowiadających się za wąskim rozumieniem tego zwrotu, wyznaczonym definicją zawartą w art. 3 pkt 2 O.p., funkcjonuje również stanowisko odmienne, wskazujące na konieczność szerszego rozumienia tego zwrotu, jeżeli przepisy innych, niż prawo podatkowe, gałęzi prawa, mogą mieć wpływ na kwalifikację prawnopodatkową zdarzeń, z zaistnieniem których ustawa podatkowa wiąże powinność przymusowego świadczenia pieniężnego.

29 W szczególności wywodzi się, że pole interpretacji prawa podatkowego przy wydawaniu interpretacji indywidualnych nie może być ograniczone jedynie do przepisów prawa podatkowego ściśle wskazanych w art. 3 pkt 2 O.p., czyli przepisów ustaw podatkowych, postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów

30 o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2013 r. (II FSK 27/12), organ wydający indywidualną interpretację powinien dokonać analizy stanu faktycznego również przez pryzmat spełnienia przesłanek określonych w przepisach

31 z innego zakresu, niż wyłącznie przepisy prawa podatkowego, ponieważ od nich uzależniona jest możliwość kwalifikacji określonego stanu podatkowoprawnego. Podkreśla się, że dla zrealizowania celu, jakiemu służy instytucja prawna indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, konieczne bywa przeprowadzenie wykładni

32 przepisów nie mieszczących się w definicji przepisów prawa podatkowego, zawartej

33 w art. 3 pkt 2 O.p. W szczególności za takim rozumieniem analizowanego pojęcia wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 4 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1019/09, z 28 czerwca 2012 r., II FSK 1465/11, z 27 listopada 2013 r., II FSK 27/12, z 14 listopada 2014 r., II FSK 2524/12 (publ. CBOSA). Podobnie przedmiot interpretacji określono w literaturze stwierdzając, że mogą nim być wprawdzie wyłącznie przepisy bądź unormowania materialnego prawa podatkowego, jednak jeżeli w interpretowanych unormowaniach prawa podatkowego uczestniczą pojęcia wynikające z regulacji prawnych innych gałęzi prawa, wówczas podlegają interpretacji o tyle, o ile uczestniczą w interpretowanych unormowaniach podatkowych (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 19 i 42).

34 Jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym odnotować należy szereg wyroków wykluczających możliwość objęcia przedmiotem indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego unormowań zawartych w przepisach innych gałęzi prawa, niż prawo podatkowe. Wskazać tu można na wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie - z 14 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2159/12, z 9 września 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1197/14 oraz w Gorzowie Wielkopolskim z 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Go 549/13 (wszystkie publ. CBOSA), w których wskazano, że skoro brak przepisów prawa podatkowego, który określałby formę przechowywania dokumentacji podatkowej, nie można wydać interpretacji odnoszącej się do możliwości ich przechowywania na nośnikach pamięci, zamiast w formie papierowej, względnie odniesienia się w ogóle do kosztowej kwalifikacji określonych wydatków, jako oceny stanu faktycznego, a nie wykładni przepisów prawa materialnego. Ponadto w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego wypowiedziano także pogląd, że dopuszczalne jest w postępowaniu w przedmiocie interpretacji indywidualnej do interpretacji innych aniżeli przepisy prawa podatkowego norm prawnych dotyczy takich przepisów, które współkształtują daną instytucję podatkowego prawa materialnego. Jednocześnie podnosi się, że nie dotyczy to kwestii o charakterze proceduralnym, czyli kwestii które mogą być i są przedmiotem postępowania podatkowego (por. wyroki NSA: z 8 maja 2019 r., II FSK 3789/18 oraz z 4 lutego 2021 r., II FSK 2882/18). Podobne poglądy wypowiedziano w wyrokach NSA

35 z 16 kwietnia 2019 r. (II FSK 1351/17) oraz z 14 października 2021 r. (II FSK 513/19),

36 w których wskazano, że obowiązek przedstawienia dowodów potwierdzających prawidłowość operacji gospodarczych nie jest wprost elementem zastosowania art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., a może się on z reguły pojawić dopiero na etapie ewentualnych późniejszych postępowań podatkowych. Wówczas ciężar wykazania faktu poniesienia kosztów spoczywa na osobie wywodzącej z tego faktu skutki prawne i podatnik będzie musiał wykazać, że prawidłowo zaewidencjonował wydatki, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. Pełna i wiążąca ocena może być przeprowadzona wyłącznie w ramach postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w trybie wydawania interpretacji indywidualnych, na podstawie art. 14b § 1 O.p.

37 3.5. W postępowaniu interpretacyjnym dopuszczalne jest dokonanie wykładni innych aniżeli przepisy prawa podatkowego przepisów prawa, które współtworzą normę konstrukcyjną dotyczącą danego podatku. Nie tylko bowiem w ustawach podatkowych uregulowano kwestie, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość, zaś pod pojęciem prawa podatkowego należy rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, czyli przedmiotowe i podmiotowe podatku, a zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych (por. np. wyrok NSA z 28 czerwca 2017 r., II FSK 1603/15). Podobne stanowisko odnośnie do konieczności przeprowadzenia wykładni przepisów nie mieszczących się w definicji przepisów prawa podatkowego zawartej w art. 3 pkt 2 O.p., niezbędnych do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił dotychczas w wielu swoich orzeczeniach (por. wyroki NSA z: 5 listopada 2019 r., II FSK 1122/19; 15 marca 2017 r., II FSK 475/15; 14 listopada 2014 r., II FSK 2524/12; 27 listopada 2013 r., II FSK 27/12; 28 czerwca 2012 r., I FSK 1465/11). W konsekwencji bezzasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 146 § 1 w zw. art. 3 pkt 1 i 2 oraz art. 14b § 1 O.p. poprzez przyjęcie, że przepisy ustawy o rachunkowości nie współtworzą normy prawnej wynikającej z przepisów prawa podatkowego. Wprost na to wskazuje bowiem regulacja z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. (przepis ten zobowiązuje podatników do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy). Tym samym przepis ten odnosi się także do prawidłowej ewidencji kosztów uzyskania przychodów, o których stanowi z kolei art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Sposób gromadzenia i przechowywania dokumentacji księgowej opisany we wniosku

38 o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczy zatem w istocie zasad prowadzenia ewidencji rachunkowej wynikającej z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. w związku z przepisami ustawy o rachunkowości, do których odsyła regulacja wynikająca wprost z ustawy podatkowej. Odwoływanie się do zasad rachunkowości w art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. nie odnosi się jedynie do ustalenia, czy też oceny zastosowania zasad rachunkowości

39 z punktu widzenia prawa bilansowego, lecz zawsze służy ocenie prawidłowości wymiaru podatku. Należy wobec tego przyjąć, że podatnik prowadząc księgi rachunkowe powinien przestrzegać przepisów prawa podatkowego regulujących wskazane elementy konstrukcyjne dotyczące wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy.

40 Podkreślenia wymaga, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 146 § 1 p.p.s.a. należy uznać za oczywiście chybiony bowiem przepis ten nie był i nie mógł być stosowany przez WSA w sytuacji, gdy przedmiotem kontroli legalności nie była interpretacja indywidualna lecz postanowienie wydane w trybie art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p. odmawiające wszczęcia postępowania z wniosku spółki o wydanie interpretacji. Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w skardze kasacyjnej, że zajęcie przez DKIS stanowiska merytorycznego oznaczałoby wydanie interpretacji w zakresie dotyczącym uprawnień i obowiązków organów podatkowych wbrew zakazowi z art. 14b § 2a O.p. Opis procesu digitalizacji dokumentów był bowiem elementem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Przedstawiając stanowisko

41 w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) spółka wskazała, że to kwestia oceny sposobu dokumentowania wydatków w formie elektronicznej jest dla niej istotna i w tej kwestii oczekuje stanowiska organu, jako efektu subsumpcji opisu stanu faktycznego do wykładni art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Spółka nie oczekiwała zaś prowadzenia żadnego postępowania w przedmiocie archiwizowania

42 i przechowywania dokumentów księgowych w formie elektronicznej. Oczekiwała jedynie zajęcia stanowiska przez DKIS, czy posiadanie dokumentów w opisanej formie nie pozbawi jej prawa do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów. To zatem kwestia prawa do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów spółki stanowiła istotę problemu. Pośrednio wymagała zaś od organu oceny prawidłowości opisanego sposobu dokumentowania w formie elektronicznej, lecz jako element oceny stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie jako element dotyczący "właściwości, uprawnień

43 i obowiązków organów podatkowych", o których stanowi art. 14b § 2a pkt 1 O.p.

44 Podstawą udzielenia odpowiedzi na pytanie spółki powinna być zatem ocena dokumentów przechowywanych w systemie informatycznym spółki w postaci plików elektronicznych, na podstawie których ewidencjonowane zostały określone koszty uzyskania przychodów. Jeśli opisane przez spółkę zasady dokumentowania okazałyby się w rzeczywistości inne od opisanych we wniosku, to nie będzie ona korzystała

45 z funkcji ochronnej interpretacji indywidualnej. Jest to jednak zadanie ewentualnego przyszłego postępowania dowodowego, które może zmierzać do oceny prawidłowości dokonanego we wniosku interpretacyjnym opisu przechowywania dokumentów podatkowych w postaci plików elektronicznych. Nie oznacza to jednak, że interpretacja indywidualna miałaby dotyczyć weryfikowania w postępowaniu interpretacyjnym kwestii z zakresu techniki rachunkowości, w tym opisanego sposobu przechowywania przez spółkę w systemie informatycznym dokumentów w postaci plików elektronicznych.

46 3.6. Podsumowując, w niniejszej sprawie organ interpretacyjny nie miał podstaw do wydania w trybie art. 165a § 1 O.p. postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. DKIS był obowiązany do oceny stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i udzielenia odpowiedzi merytorycznej dotyczącej wątpliwości prawnych skarżącej. W rozpoznawanej sprawie doszło zatem do nieprawidłowego zastosowania art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. oraz art. 14b § 2a pkt 1 O.p. WSA prawidłowo uchylił zatem postanowienia DKIS odmawiające wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej.

47 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).