Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2017 r., II FSK 2863/16

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2017 r., II FSK 2863/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 192/16 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 22 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 192/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 22 grudnia 2015 r., w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a."

3 Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł T. B. zaskarżając ten wyrok w całości. Skarżący wniósł o:

4 - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie;

5 - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

6 Skarga kasacyjna oparta została na następujących podstawach:

7 I. naruszenie prawa materialnego:

8 - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – dalej jako "u.p.o.l." poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy opisane w decyzji "budynki transportu i łączności oraz budynek gospodarczy" znajdują się w obrębie budynku mieszkalnego i jako takie winny zostać opodatkowane;

9 II. naruszenie przepisów postępowania:

10 - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji i uznanie, że przy wydaniu decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. błędnego zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l.;

11 - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) – dalej jako "O.p." poprzez uznanie, że przy wydaniu decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 2 O.p. wskutek nie pouczenia strony o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego i art. 145 § 2 O.p. wskutek doręczenia decyzji stronie, pomimo faktu, że ustanowiła ona pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego.

12 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

13 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

14 Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie jest sporny. Skarżący nie kwestionuje, że w 2010 r. pozostawał właścicielem działek gruntu: nr [...] zabudowanej budynkami mieszkalnymi o łącznej powierzchni użytkowej 1253 m2 oraz budynkami transportu i łączności oraz budynkiem gospodarczym o łącznej powierzchni użytkowej 107 m2 w D. przy ul. G. oraz lokalu mieszkalnego nr [...] o pow. użytkowej 70,65 m2, z którym związany był udział wynoszący [...] części w działce gruntu nr [...] o pow. 1,501 ha w B. przy ul. D.

15 Skarżący zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. poprzez zastosowanie stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla "budynków pozostałych" do budynków transportu i łączności oraz budynku gospodarczego znajdujących się w obrysie budynku mieszkalnego. W ewidencji gruntów i budynków sporne pod względem kwalifikacji podatkowej budynki są zakwalifikowane jako budynki transportu i łączności oraz budynek gospodarczy.

16 Zasada związania organów podatkowych danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków wynika wprost z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) – dalej jako "P.g.k." i nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Jedynie tytułem przykładu wskazać można w tym kontekście wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r. (II FSK 311/12), w którym wywiedziono, że art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i e u.p.o.l. w związku z art. 21 ust. 1 P.g.k. nie pozostawiają wątpliwości, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków; organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji. Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela.

17 W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie prezentowany jest pogląd w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten podziela. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględnienie kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków oznacza bezwzględne związanie organu podatkowego danymi dotyczącymi przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, jak również rodzaju zabudowy położonych na tych gruntach budynków. Dopóki ewidencja gruntów i budynków nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym dane z ewidencji nie mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. (por. także wyroki NSA: z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3227/12; z 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3174/15; z 4 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3935/13; z 6 września 2016 r., sygn. akt II FSK 570/16; także uchwała 7 sędziów NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

18 Odnosząc się do argumentu, że także w postępowaniu podatkowym możliwe jest skuteczne kwestionowanie zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków, abstrahując od rzeczywistej możliwości prawnej takiego działania, należy wskazać, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, na podstawie którego można by było rzeczywiście podważać zapisy ewidencji gruntów i budynków. Takim dowodem z pewnością nie jest okoliczność, że budynki transportu i łączności oraz budynek gospodarczy znajdują się w obrysie budynku mieszkalnego. Taka okoliczność jest nieistotna z punktu widzenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nadto należy zauważyć, że pojęcie "jednej bryły" budynku jest obce ustawie podatkowej i jako takie nie może decydować o stawce podatku od nieruchomości. Jest także bez znaczenia z czyjej inicjatywy zostały dokonane wpisy w ewidencji gruntów i budynków. Ustawa podatkowa odwołuje się do zobiektywizowanego kryterium jakim jest zapis w ewidencji gruntów i budynków.

19 Zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji i uznanie, że przy wydaniu decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. błędnego zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. jako konsekwencja wskazanego wyżej i ocenionego zarzutu naruszenia prawa materialnego również należało uznać za bezzasadny.

20 Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. poprzez uznanie, że przy wydaniu decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 2 O.p. wskutek nie pouczenia strony o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego i art. 145 § 2 O.p. wskutek doręczenia decyzji stronie, pomimo faktu, że ustanowiła ona pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego należy przede wszystkim zauważyć, że wbrew treści tego zarzutu Sąd I instancji stwierdził, że doszło do naruszenia art. 210 § 2 O.p. i art. 145 § 2 O.p. Sąd I instancji jednocześnie wywiódł i stwierdził, że uchybienia te nie mają wpływu na wynik sprawy, a tylko w przypadku takiej oceny naruszenia przepisów postępowania możliwe było uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego.

21 Ocena ta jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowa. W skardze kasacyjnej strona nie uprawdopodobniła w żaden sposób, aby zarzucane naruszenia przepisów postępowania mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

22 Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. Powołany przepis Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Skarżący nie uzasadnił na czym naruszenie tego przepisu miało konkretnie polegać ani także tego jaki wpływ miało lub mogło mieć na wynik sprawy. Dlatego też zarzut ten nie poddaje się kontroli instancyjnej.

23 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 184 P.p.s.a.