Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012 r., II FSK 2738/11

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012 r., II FSK 2738/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędziowie: NSA Bogusław Dauter, NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego w imieniu Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 2019/08 w sprawie ze skargi K[...] S.A. z siedzibą w W. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 28 marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od K[...] S.A. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego w imieniu Ministra Finansów kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 26 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2019/08 uwzględnił skargę K[...] S.A. z siedzibą w W. - zwanej dalej "Spółką", na interpretację indywidualną działającego z upoważnienia Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 marca 2008 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

3 Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że Spółka wystąpiła do organu interpretacyjnego z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedstawiając we wniosku stan faktyczny Spółka podała, że zamierza zawrzeć umowę ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, przy czym jako ubezpieczonych wskazano by w sposób abstrakcyjny każdą z osób wchodzących aktualnie w skład zarządu i rady nadzorczej, jednak bez imiennego ich wymienienia. Przedmiotem umowy byłoby ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej z tytułu dokonywanych przez ubezpieczonych czynności w związku z powołaniem ich do organów Spółki. Wysokość składki ubezpieczeniowej nie byłaby uzależniona od ilości osób wchodzących w skład organów, czy długości sprawowania przez nich funkcji. Składka opłacana byłaby za cały rok z góry ze środków własnych Spółki i nie byłaby zwracana Spółce w żadnej formie przez osoby powołane do jej organów. Ze względu na zaproponowane przez ubezpieczyciela warunki umowne, jak też podejmowanie decyzji przez zarząd i radę nadzorczą in gremio i realizację tych decyzji przez poszczególnych członków tych organów, Spółka nie znalazła obiektywnych możliwości do przypisania składki ubezpieczeniowej z tytułu odpowiedzialności cywilnej do poszczególnych osób powołanych do sprawowania funkcji w jej organach.

4 W związku z przedstawionym stanem faktycznym Spółka zadała pytanie, czy składka ta będzie stanowiła przychód do opodatkowania u członków organów Spółki, a na Spółce ciążyć będzie obowiązek płatnika?

5 Zdaniem Spółki, w przedstawionym stanie faktycznym składki ubezpieczeniowej nie można zaliczyć do katalogu źródeł przychodów w ramach art. 13 pkt 7 lub 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późń. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", ponieważ nie odpowiada ona definicji przychodu z art. 11 u.p.d.o.f. Składka na rzecz ubezpieczyciela nie jest otrzymanymi ani tym bardziej postawionymi do dyspozycji członka organu pieniędzmi lub wartościami pieniężnymi. Nie jest też świadczeniem w naturze, ponieważ nie jest świadczeniem otrzymanym. Opłacenie składki nie jest świadczeniem na rzecz członków organów, z uwagi na to, że nie jest świadczeniem Spółki w zamian za wykonywanie statutowych zadań. Nie można jej również uznać za nieodpłatne świadczenie na rzecz ubezpieczonych - członkowie organów w momencie zawarcia przez Spółkę umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej nabywają jedynie ekspektatywę przyszłego prawa podmiotowego, które może nie dojść do skutku, jeśli szkoda nie wystąpi.

6 W interpretacji indywidualnej z dnia 28 marca 2008 r. organ interpretacyjny uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Jego zdaniem, składki opłacane przez Spółkę stanowić będą dla ubezpieczonych nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., ponieważ członkowie organów otrzymują ochronę płynącą z umowy ubezpieczenia, równocześnie nie ponoszą wydatków na jej uzyskanie. W świetle powyższego, świadczenia te należy wycenić zgodnie z art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f. Stosownie do art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f., wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się - jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu, czyli w przedmiotowej sprawie na podstawie cen zakupu usługi ubezpieczeniowej, opłaconej przez Spółkę. Ze względu na to, że umowa ubezpieczenia obejmuje członków organów bez ich indywidualnego wskazania, kwota składki dzieli się równo na wszystkich ubezpieczonych w danym okresie, bez względu na zakres ich odpowiedzialności.

7 W skardze wniesionej do Sądu pierwszej instancji Spółka zarzuciła interpretacji naruszenie: art. 11 ust. 1 i ust. 2a w zw. z art. 13 pkt 7 oraz art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., poprzez ich błędną interpretację; art. 121 § 1 w zw. z art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) oraz art. 2 Konstytucji RP, poprzez brak odwołania się do przepisów prawnych w uzasadnieniu stanowiska organu, dotyczącego ustalania podstawy opodatkowania osób uprawnionych.

8 Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną interpretację.

9 Odwołując się do art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Sąd wskazał, że przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne oraz wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wartość pieniężną nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad opisanych w art. 11 ust. 2-2b u.p.d.o.f., przy czym pracodawca jest obowiązany do doliczenia do przychodu pracownika wartości faktycznie otrzymanych przez pracownika świadczeń stosując ceny zakupu usług.

10 W dalszej części uzasadnienia Sąd pierwszej instancji nawiązując do stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę omówił uregulowania dotyczące kolegialności i kadencyjności organów spółek akcyjnych oraz kwestię zawarcia umowy ubezpieczenia na rzecz osoby trzeciej. Wskazał, iż rada nadzorcza i zarząd spółki akcyjnej są organami kolegialnymi, a to znaczy, że decyzje podejmowane są in gremium i przypisanie odpowiedzialności konkretnemu członkowi jest niemożliwe. Przedstawiwszy powyższe, Sąd doszedł do wniosku, że co prawda umową ubezpieczenia objęci są członkowie zarządu i rady nadzorczej, ale ubezpieczenie faktycznie chroni samą Spółkę przed odpowiedzialnością wobec osób trzecich. Ponieważ ubezpieczonymi są wszyscy członkowie organów Spółki nie można uznać, że ich przychody są powiększone o wymierną, każdemu z osobna przypisaną kwotę składki od zakupionego ubezpieczenia. Ze względu na kolegialność organów Spółki składka ubezpieczeniowa nie może stanowić przychodu jej członków, o ile ubezpieczenie i ta składka nie jest przypisana konkretnej osobie z nazwiska i imienia. Odmiennie rzecz by się miała tylko w przypadku powołania zarządu jednoosobowego - członek zarządu jako jedyny uposażony z racji sprawowania funkcji byłby zobowiązany opodatkować ten przychód.

11 W ocenie Sądu pierwszej instancji, przeliczony w wyniku operacji matematycznej przychód jako uśredniony, a nie przypisany kwotowo do funkcji konkretnej osoby przeczy zasadzie opodatkowania przychodów otrzymanych lub postawionych do dyspozycji podatnika. Jedynie umowa ubezpieczeniowa dotycząca konkretnej osoby oraz sprawowanej funkcji rodziłaby po jej stronie, jako osoby uposażonej stawką ubezpieczeniową, obowiązek opodatkowania stawki jako przychodu.

12 Organ podatkowy wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako P.p.s.a., polegające na błędnej wykładni art. 13 pkt 7 w zw. z art. 11 ust. 1, ust. 2 i ust. 2a w zw. z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.f., poprzez wadliwe przyjęcie, że opłacona dla nieskonkretyzowanych osób przez Spółkę składka ubezpieczeniowa od odpowiedzialności cywilnej w związku ze sprawowaną funkcją członka zarządu lub członka rady nadzorczej, nie może być uznana za przychód, ponieważ nie jest odnoszona do osoby wskazanej z imienia i nazwiska, podczas gdy postanowienia w.w. przepisów nakazują zaliczyć do przychodów otrzymane nieodpłatne świadczenia.

13 W związku z powyższym organ podatkowy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy ewentualnie o uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania.

14 Organ podatkowy nie zgodził się z tezą Sądu pierwszej instancji, że w przypadku organów wieloosobowych składka ubezpieczeniowa nie może stanowić przychodu ich członków, o ile ubezpieczenie i ta składka nie jest przypisana konkretnej osobie z nazwiska i imienia. Podniósł, że za przychód należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno pieniężną jak i niepieniężną. Opisał także umowę ubezpieczenia, jej cele oraz możliwość wskazania ubezpieczenia innej osoby aniżeli ubezpieczający.

15 Z powyższego wywiódł, że składki opłacane przez Spółkę na ubezpieczenie członków zarządu i rady nadzorczej od odpowiedzialności cywilnej stanowić będą nieodpłatne świadczenia w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., uzyskiwane przez osoby objęte tym ubezpieczeniem. Stąd też świadczenia te należy wycenić zgodnie z art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f. Stosownie do art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f., wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się - jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu, czyli w przedmiotowej sprawie na podstawie cen zakupu usługi ubezpieczeniowej, opłaconej przez Spółkę.

16 Nie zmienia tego faktu ogólny charakter umowy ubezpieczeniowej, ponieważ za każdym razem można wskazać, kto jest ubezpieczonym i w jakim okresie korzystał z ochrony prawnej. Innymi słowy, liczba ubezpieczonych jest wiadoma, a składka płacona przez Spółkę rozkłada się równo na wszystkich ubezpieczonych. Tak obliczoną wysokość składek z tytułu ubezpieczenia zaliczyć należy do przychodów członków organów Spółki.

17 Na poparcie swojego stanowiska organ podatkowy powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1998 r. sygn. akt I SA/Ka 1719/96, w którym stwierdzono, że "ewentualne trudności towarzyszące indywidualizacji świadczeń na rzecz poszczególnych pracowników mają charakter drugorzędny i nie mogą wpływać na byt i zakres obowiązku podatkowego."

18 Ponadto zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 483 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm.), członkowie organów ponoszą odpowiedzialność względem spółek za zachowania sprzeczne z prawem lub statutem spółki, chyba że nie ponoszą winy. Tym samym przedmiotowe ubezpieczenie chroni ich przed ewentualnymi roszczeniami Spółki, jakie mogą pojawić się w związku z wykonywaniem czynności zarządu i nadzoru. Ponieważ Spółka nie jest zobowiązana do ubezpieczania członków swoich organów, to opłacenie przez nią składki stanowić będzie - zgodnie z art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f. - przychód z tytułu wykonywania funkcji.

19 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.

20 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

21 Skarga kasacyjna jest zasadna.

22 Spór zaistniały w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy wykupienie przez Spółkę dla osób wchodzących w skład jej zarządu i rady nadzorczej ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, stanowić będzie dla tych osób podlegający opodatkowaniu przychód.

23 Przed przystąpieniem do oceny powyższej kwestii wspomnieć trzeba, iż zbliżony problem, a więc traktowania określonych świadczeń ze strony pracodawców - zapewnienie pracownikom możliwości korzystania z opieki medycznej - w kategoriach nieodpłatnych świadczeń stanowiących przychód tychże pracowników, ze względu na powstałe w orzecznictwie rozbieżności, był już dwukrotnie rozstrzygany w powiększonym składzie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarówno w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, jak i wydanej w dniu 24 października 2011 r. uchwale pełnego składu Izby Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FPS 7/10, uznano, że opłacone przez pracodawcę pakiety świadczeń medycznych, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.f., stanowią dla pracowników, uprawnionych do ich wykorzystania, nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 wymienionej ustawy.

24 W powołanych uchwałach Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że zapewnienie opieki medycznej w ramach wykupionego przez pracodawcę pakietu świadczeń medycznych jest w istocie określonego rodzaju prywatnym ubezpieczeniem zdrowotnym, którego przedmiotem - podobnie jak w przypadku powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego - jest zagwarantowanie prawa do opieki zdrowotnej, a więc sama możliwość skorzystania z usług medycznych, nie zaś konkretne świadczenia medyczne realizowane przez uprawnionego.

25 W odniesieniu zaś do wątpliwości związanych z możliwością określenia wartości świadczenia uzyskanego przez konkretnego pracownika, podniesiono, iż stosownie do art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. (znajdującym zastosowanie na mocy art. 12 ust. 3 tej ustawy), w przypadku gdy przedmiotem świadczeń są zakupione usługi, wartość pieniężną nieodpłatnych świadczeń ustala się według cen zakupu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowanie "według cen zakupu" posiada szersze znaczenie prawne aniżeli samodzielnie użyty termin "cena zakupu". W analizowanym przypadku cena zakupu stanowi zatem jedynie punkt odniesienia dla dalszych obliczeń. Cena ta może więc zostać podzielona na równe części odpowiadające liczbie osób (indywidualnych jednostek) uprawnionych z pakietu, albowiem każda z nich posiada takie samo prawo, gwarantujące możliwość skorzystania ze wszystkich usług objętych pakietem. Z uwagi na fakt, że świadczeniem z pakietu jest prawo do jego wykorzystania, nie zaś realne poddanie się określonym świadczeniom medycznym, nie zachodzi niebezpieczeństwo powstania stanu nierówności wobec prawa z powodu różnego stopnia i zakresu otrzymywania świadczeń.

26 Powracając natomiast do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż umowa ubezpieczenia należy do kategorii umów dwustronnie zobowiązujących. Zgodnie z art. 805 § 1 k.c., ubezpieczający płaci składkę w celu zobowiązania zakładu ubezpieczeń (causa obligandi), zakład ubezpieczeń zaś świadczy w celu zwolnienia się od zobowiązania (causa solvendi). Świadczenie ubezpieczającego (zapłata składki) jest zawsze bezwarunkowe, natomiast świadczenie zakładu jest zależne od zajścia przewidzianego w umowie wypadku (zdarzenia losowego). Obowiązek zapłaty składki przez ubezpieczającego wynika z umowy ubezpieczenia, która określa termin jej zapłaty. Zapłata składki przez ubezpieczającego jest warunkiem koniecznym powstania odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń (por. art. 814 § 1 k.c.). Zapłata składki przez ubezpieczającego (np. pracodawcę) stanowi więc wymierną korzyść, jaką uzyskał pracownik (ubezpieczony) z tytułu zawarcia umowy ubezpieczenia. W zamian za uiszczoną składkę ubezpieczony uzyskuje ochronę ubezpieczeniową. Należy podzielić pogląd wyrażany w piśmiennictwie, że świadczeniem wzajemnym zakładu ubezpieczeń spełnianym w zamian za uiszczaną składkę nie jest odszkodowanie w ubezpieczeniach majątkowych bądź suma ubezpieczenia w ubezpieczeniach osobowych, a ponoszenie ryzyka ich wypłaty, czyli zapewnienie ochrony ubezpieczeniowej (por. W. Górski, Umowa ubezpieczenia, "Zeszyty Naukowe Politechniki Szczecińskiej" - Ekonomika 1960, nr 9; A. Wąsiewicz, Umowa ubezpieczenia i jej charakter prawny, w: Ubezpieczenia w gospodarce rynkowej, Praca zbiorowa pod. red. A. Wąsiewicza, t. I, Bydgoszcz 1994, str. 74 i nast.; Kodeks cywilny, Komentarz pod red. E. Gniewka, Warszawa 1994, t. II, str. 49). Zobowiązanie zakładu ubezpieczeniowego do świadczenia, do którego uprawniony zostaje ubezpieczony, ma w istocie szerszy zakres, niż samo poniesienie ciężaru majątkowego w razie zajścia wypadku ubezpieczeniowego (zob. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 506/08 - dostępny w elektronicznej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

27 Analogicznie więc, jak we wspomnianej wcześniej kwestii świadczeń medycznych, gdzie korzyść dla pracownika i tym samym powstanie przychodu realizuje się nie poprzez faktyczne skorzystanie z usług medycznych, lecz już poprzez zapewnienie pracownikowi prawa do nieodpłatnego skorzystania z takich usług, tak w przypadku umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, korzyść dla ubezpieczonych, której źródłem jest nieodpłatne świadczenie otrzymane od Spółki, wynika nie dopiero z ziszczenia się zdarzenia objętego ubezpieczeniem, lecz już w postaci samego objęcia danej osoby - członka zarządu lub rady nadzorczej Spółki ochroną ubezpieczeniową, na wypadek wystąpienia określonych w umowie ubezpieczeniowej zdarzeń.

28 W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż jedynie w przypadku umowy ubezpieczeniowej zawartej na rzecz konkretnej osoby, tj. wymienionej z nazwiska i imienia oraz sprawowanej funkcji, bądź w sytuacji, gdyby zarząd Spółki był jednoosobowy, można by mówić o powstaniu po stronie ubezpieczonego, podlegającego opodatkowaniu przychodu.

29 Tak więc, jak wynika z powyższego, Sąd pierwszej instancji nie kwestionuje co do istoty powstania obowiązku podatkowego w przypadku wykupienia przez spółkę na rzecz określonej osoby ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, lecz wskazuje na uniemożliwiające to opodatkowanie problemy związane z przyporządkowaniem konkretnej osobie przychodu w dającej się ustalić wysokości.

30 Odnosząc się do powyższego należy wskazać, iż okoliczność, że umowa ubezpieczenia nie wymienia imiennie konkretnych, objętych nią osób, nie sprawia, iż nie jest możliwe ustalenie tych osób. Powtórzyć zatem należy, iż indywidualizacja osób, których dotyczy ubezpieczenie nie następuje poprzez zajście wypadku objętego umową ubezpieczenia, lecz z chwilą zapewnienia ochrony ubezpieczeniowej.

31 W opisanej przez Spółkę umowie ubezpieczenia, mając na względzie art. 808 § 1 (ubezpieczony może nie być imiennie wskazany w umowie ...) nie wymieniono co prawda z imienia i nazwiska osób objętych ubezpieczeniem, nie oznacza to jednak, iż nie jest możliwa ich identyfikacja, a tym samym ustalenie kręgu osób ubezpieczonych. Z wystąpienia Spółki wynikało bowiem, iż ubezpieczenie obejmuje osoby wchodzące w skład zarządu i rady nadzorczej Spółki. Trudno byłoby przyjąć, iż Spółka nie posiada informacji i nie ma możliwości ustalenia, kto konkretnie i w jakim okresie w przeciągu trwania ubezpieczenia, zajmował określone stanowisko objęte ubezpieczeniem.

32 Są to dane, które obok wysokości uiszczonej składki ubezpieczeniowej (art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f.) stanowią niezbędny punkt odniesienia do dokonania dalszych wyliczeń wartości nieodpłatnego świadczenia przypadającego na konkretną osobę.

33 Podejmowanie decyzji przez zarząd i radę nadzorczą in gremium, na co wskazuje Sąd, pozostaje bez znaczenia dla możliwości określenia wysokości przychodu. Wszyscy członkowie zarządu i rady nadzorczej w równym stopniu korzystają z ochrony ubezpieczeniowej, a więc składka płacona przez Spółkę rozkłada się równo na wszystkich ubezpieczonych, co daje możliwość obliczenia przychodu w odniesieniu do każdej z objętych ubezpieczeniem osób.

34 Mając na uwadze powyższe, za uzasadniony należało uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia wymienionych w niej przepisów u.p.d.o.f.

35 Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny zdecydował także o rozpoznaniu skargi Spółki. Wziąwszy pod uwagę powyższą argumentację, w oparciu o art. 188 w związku z art. 151 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę jako bezzasadną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy.