Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2013 r., II FSK 2432/11

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2013 r., II FSK 2432/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia WSA del. Andrzej Jagiełło, Protokolant Katarzyna Domańska, po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.S. i W.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lipca 2011 r. sygn. akt III SA/Po 292/11 w sprawie ze skargi M.S. i W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 28 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Po 292/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. i W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 28 stycznia 2011 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. Jak wskazano w uzasadnieniu orzeczenia, w wyniku kontroli nieruchomości położonej w P. przy ul. W. [...] w dniu 22 lipca 2009 r. stwierdzono, że poza budynkiem mieszkalnym o powierzchni 105 m2 (który został uwzględniony przy pierwotnym ustalaniu wymiaru podatku) na wskazanej nieruchomości pobudowano budynek agroturystyczny (zakwalifikowany do kategorii XIV) o pow. 330 m2 z pomieszczeniami stajni, wozowni, siodlarni, przygotowalni, jadalni oraz pokojami gościnnymi. Stan ten potwierdził W. S. w deklaracji z dnia 22 lipca 2009 r. (wskazując jako powierzchnię budynków związanych z działalnością gospodarczą 330 m2). Sporny budynek został oddany do użytkowania w 2008 r., czego nie wskazano w ewidencji gruntów i budynków, a co wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. W. z dnia 18 lipca 2008r. Ponieważ Wójt Gminy K. dokonując wymiaru podatku za 2009 r. nie znał tych okoliczności, postępowanie w tym przedmiocie wznowiono na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) dalej w skrócie "O.p." Ustalając nową wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego organ podatkowy wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym opodatkowaniu tym podatkiem podlegają grunty stanowiące użytki rolne lub grunty zakrzewione i zadrzewione, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą inną niż działalność rolnicza (podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości – art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, t.j. Dz. U. z 2002 r., nr 9, poz. 84 ze zm., dalej w skrócie "p.o.l."). Budynki należące do rolnika podlegają generalnie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w myśl zasady wyrażonej w art. 4 p.o.l. (za wyjątkiem budynków służących bezpośrednio działalności rolniczej – art. 7 ust. 1 pkt. 4 lit. b p.o.l.). Zgodnie natomiast z art. 1 a ust. 1 pkt. 4 p.o.l. w zw. z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz pozyskiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin oraz działalność zawodowa wykonywania w sposób zorganizowany i ciągły. Działalność w zakresie świadczenia usług noclegowych i innych związanych z zapewnieniem wypoczynku, rekreacji i sportu jest wobec tego działalnością gospodarczą. Zgodnie jednak z art. 1 a ust. 2 pkt. 2 powyższej ustawy za działalność gospodarczą nie uważa się wynajmowania pokoi gościnnych w budynku mieszkalnym na terenie wiejskim osobom mającym stałe miejsce pobytu w gminie wiejskiej (z maksymalną liczbą 5 pokoi). Biorąc pod uwagę dokonane ustalenia faktyczne i powyższe rozważania prawne organ pierwszej instancji uznał, że sporny budynek agroturystyczny i grunty pod nim winny być opodatkowane stawką przewidzianą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.

3 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia 28 stycznia 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i prawne. W uzasadnieniu stwierdzono m. in., iż z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 lipca 2008 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie części spornego budynku wynika, że jest to budynek o kategorii XIV określonej w specjalnym załączniku do ustawy Prawo budowlane ("budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego: hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne"). Nie jest to bowiem budynek mieszkalny, a tylko taki wskazany został w przepisie art. 1 a ust. 2 pkt. 2 p.o.l., wyłączającym opodatkowanie obiektów stawką podatku związaną z działalnością gospodarczą. Nie jest to także budynek mieszkalny z punktu widzenia jego przeznaczenia i rzeczywistego wykorzystywania przez właścicieli nieruchomości. Wynajmowanie pokoi gościnnych turystom w budynkach innych niż budynki mieszkalne nie oznacza wobec tego działalności uprzywilejowanej z punktu widzenia ustawy. Działalność turystyczna mieści się w szerokiej definicji działalności usługowej, a prowadzona w celu osiągania zysku stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt. 4 p.o.l.

4 Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji uznał, że organy podatkowe obu instancji zasadnie stwierdziły brak podstaw do uznania istnienia w niniejszej sprawie przesłanek z art. 1 a ust. 2 pkt. 2 p.o.l., albowiem sporny budynek o powierzchni 330 m2 nie może być uznany za budynek mieszkalny w rozumieniu ustawy podatkowej. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, wobec braku w ustawie podatkowej jednoznacznej definicji legalnej budynku mieszkalnego, kryterium do wyodrębnienia tego rodzaju obiektów poszukuje się w innych unormowaniach prawnych (rangi podstawowej) i definicjach językowych, a przede wszystkim akcentuje się konieczność dokonywania wnikliwej oceny, czy dany budynek spełnia określone funkcje mieszkalne. Dane dotyczące mieszkalnego przeznaczenia budynku wynikać mogą ponadto wprost z ewidencji gruntów i budynków, która ma dla wymiaru podatków charakter wiążący – na podstawie art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2002r, Nr 100, poz. 1086 ze zm.). W przypadku braku takich danych organ podatkowy winien zanalizować dokumentację budowlaną danego budynku (m. in. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projekt budowlany, pozwolenie na budowę, decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania itd.), w której znajduje się precyzyjne określenie rodzaju budynku, dokonane przez uprawniony organ. Wskazania takie mają również charakter wiążący dla organów podatkowych, ze względu na art. 194 O.p. dotyczący mocy dowodowej dokumentów o charakterze urzędowym (w tym decyzji administracyjnych). Sąd stwierdził, że organy podatkowe zasadnie uznały brak podstaw do określenia spornego budynku jako mieszkalnego w oparciu o jego dokumentację budowlaną (decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. W. z dnia 18 lipca 2008 r.) oraz ocenę przeznaczenia i sposobu wykorzystania. Sporny budynek jest dodatkowym elementem zabudowy przedmiotowej nieruchomości, na której już wcześniej wybudowano i użytkowano odrębny budynek o charakterze mieszkalnym (służący celom mieszkaniowym samym Skarżącym). Budynek agroturystyczny służyć ma natomiast wyłącznie wynajmowaniu pokoi gościnnych turystom, brak wobec tego podstaw do przyjęcia tezy, iż ma on zaspokajać w jakikolwiek sposób podstawowe potrzeby mieszkalne Skarżących czy ich najbliższych. Na bazie tych ustaleń faktycznych organy podatkowe miały wystarczającą podstawę – w ocenie Sądu pierwszej instancji – do przyjęcia, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 1 a ust. 2 pkt. 2 p.o.l., gdyż nie można było uznać spornego budynku agroturystycznego za obiekt o charakterze budynku mieszkalnego w rozumieniu ustawy. Organy podatkowe zasadnie oparły swoje ustalenia faktyczne na dokumentacji budowlanej budynku i okolicznościach dotyczących rzeczywistego przeznaczenia obiektu, a postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie okazało się w ocenie Sądu wystarczające do przyjęcia tezy o konieczności opodatkowania budynku podatkiem od nieruchomości w stawce przewidzianej dla obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak wskazał sąd wojewódzki, organy obu instancji zasadnie stwierdziły brak konieczności przeprowadzanie dowodów wnioskowanych przez strony postępowania.

5 W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku Skarżący wnieśli o uchylenie w całości orzeczenia Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania (w celu przeprowadzenia wniosków dowodowych) oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Jako podstawę powyższego żądania wskazano:

6 1) naruszenie prawa materialnego przez ich wadliwą wykładnię, a w szczególności art. 1 a ust. 2 pkt. 2 p.o.l. za działalność gospodarczą nie uważa się wynajmowania pokoi gościnnych w budynku mieszkalnym na terenie wiejskim osobom mającym stałe miejsce pobytu w gminie wiejskiej (z maksymalną liczbą 5 pokoi);

7 2) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w efekcie wydane orzeczenie, a mianowicie:

8 a) art. 133 § 1 zd. 1, art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej w skrócie "p.p.s.a.", w zw. z art. 122, art. 123, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.

9 – przez zaakceptowanie działań organów podatkowych, które naruszały wskazane przepisy o.p. i które skutkowały ustaleniem przez te organy błędnego podatkowego stanu faktycznego, zaakceptowanego również przez Sąd, co miało wpływ na wynik sprawy;

10 – przez całkowite pominięcie przez Sąd pierwszej instancji wniosków dowodowych (pkt 3 oraz 4 petitum skargi) Skarżących tj. wniosku o powołanie opinii biegłego sądowego wraz z wizją lokalną wraz z dokonaniem ustaleń w zakresie:

11 1) jaka jest rzeczywista powierzchnia budynku agroturystycznego,

12 2) wskazania czy budynek agroturystyczny spełnia wymogi budynku mieszkalnego.

13 Na uwagę zasługuje, że WSA w tym zakresie nie wskazał podstaw, dla jakich w ogóle nie uwzględnił tych wniosków , mimo ustawowego obowiązku;

14 – przez nieuwzględnienie dokumentów zgromadzonych w sprawie:

15 1) inwentaryzacji i ekspertyzy technicznej budynku agroturystycznego w P., gm. K. przy ul. W. [...] - opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego inż. R. K. (lipiec 2008 r.),

16 2) decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 lipca 2008 r. udzielającej Skarżącym pozwolenia na użytkowanie, w której jednoznacznie tenże organ wspomina o budynku agroturystycznym

17 b) art. 151 i art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153,poz. 1269 ze zm. powoływanej dalej jako p.u.s.a.) przez zaakceptowanie dokonanych przez organy podatkowe błędnych ustaleń, co nastąpiło wskutek dowolnej, sprzecznej z art.122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 233 § 2 O.p. oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie i w konsekwencji oddalenie skargi;

18 c) art. 151 i art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. –przez zaakceptowanie dokonanych przez organy podatkowe błędnych ustaleń w zakresie podatkowego stanu faktycznego na podstawie nieprawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego (WSA nie odniósł się w ogóle do wniosków dowodowych Skarżących).

19 Jak wskazano w uzasadnieniu powyższych zarzutów, dane dotyczące mieszkalnego przeznaczenia budynku wynikać mogą ponadto wprost z ewidencji gruntów i budynków, która ma dla wymiaru podatków charakter wiążący (na podstawie art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), a w przypadku braku takich danych organ podatkowy winien zanalizować dokumentację budowlaną danego budynku (m. in. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projekt budowlany, pozwolenie na budowę, decyzję o dopuszczeniu budynku do użytkowania itd.), w której znajduje się precyzyjne określenie rodzaju budynku, dokonane przez uprawniony organ. Wskazania takie mają charakter wiążący dla organów podatkowych ze względu na art. 194 O.p. dotyczący mocy dowodowej dokumentów o charakterze urzędowym (w tym decyzji administracyjnych). Sąd pierwszej instancji pominął w przedmiotowej sprawie, że organ podatkowy nie ma podstaw do samodzielnego podważania prawomocnych decyzji administracyjnych, określających charakter danego budynku (mieszkalny i każdy inny).

20 Jak wskazał autor skargi kasacyjnej, przepisy prawa budowlanego nie stanowią podstawy dla oceny, jakiego rodzaju budynkiem jest dany obiekt dla potrzeb opodatkowania. Zatem przyjęcie przez organ, że przesądzające znaczenie dla określenia funkcji budynku ma dokumentacja budowlana, w tym pozwolenie na użytkowanie, nie jest – zdaniem Strony – prawidłowe.

21 Sąd pierwszej instancji powielił właściwie wadliwość całego postępowania organu podatkowego. Tenże organ zobowiązany był zatem do ustalenia charakteru budynku po przeprowadzeniu postępowania dowodowego z uwzględnieniem zasad i reguł określonych w przepisach art. 120 - 129 i art. 180 - 200 O.p. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest w ocenie Skarżących niewystarczający dla uznania, że dokonano prawidłowej klasyfikacji budynku na potrzeby opodatkowania. Gromadząc materiał dowodowy, organ nie może pominąć dowodu przedstawionego przez stronę, tymczasem w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji całkowicie pominął wnioski dowodowe Skarżących (pkt 3 oraz 4 petitum skargi), tj. wniosek o powołanie opinii biegłego sądowego wraz z wizje lokalną wraz z dokonaniem ustaleń w zakresie rzeczywistej powierzchni budynku agroturystycznego oraz wskazania czy budynek agroturystyczny spełnia wymogi budynku mieszkalnego. Sąd pierwszej instancji w tym zakresie nie wskazał podstaw dla jakich w ogóle nie uwzględnił tych wniosków (mimo ustawowego obowiązku) i nie uwzględnił dokumentów zgromadzonych w sprawie: inwentaryzacji i ekspertyzy technicznej spornego budynku agroturystycznego opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego oraz decyzji PINB w Ś. W. z dnia 18 lipca 2008 r.

22 Budynki, budowle i grunty związane z działalnością gospodarczą, w tym także w zakresie usług hotelarskich - są opodatkowane podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek. Nie dotyczy to jednak drobnej działalności agroturystycznej. Zgodnie bowiem z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych za działalność gospodarczą nie uważa się: "wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych, znajdujących się na obszarach wiejskich, przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5" (art. 1a ust. 2 pkt p.o.l.). W efekcie budynek mieszkalny, w którym prowadzona jest działalność agroturystyczna, będzie opodatkowany według stawki właściwej dla innych budynków mieszkalnych, a nie dla działalności gospodarczej. Skarżący mają prawo więc korzystać z preferencyjnych zasad opodatkowania, albowiem spełniają wszystkie warunki zawarte w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, czyli:

23 1) budynek wykorzystywany na agroturystykę jest budynkiem mieszkalnym;

24 2) budynek wykorzystywany na agroturystykę jest położony na terenie wiejskim,

25 3) najemcami pokoi byli turyści,

26 4) osoby wynajmujące (Państwo S.) mają stały pobyt w gminie, na terenie której znajduje się budynek mieszkalny;

27 5) w budynku może być tylko 5 pomieszczeń przeznaczonych na wynajem (nie ma znaczenia to, ilu turystów z nich korzysta (liczba łóżek), jaka jest ogólna liczba pomieszczeń w budynku mieszkalnym, ani też to, ile osób pomaga przy świadczeniu tych usług),

28 Zaskarżony wyrok jest zatem – w ocenie Strony – wadliwy i nie daje odpowiedzi czy budynek wskazany przez Skarżących jako agroturystyczny ma charakter mieszkalny czy też takiego charakteru nie ma.

29 Autor skargi kasacyjnej zwrócił również uwagę, że także ustawa o swobodzie działalności gospodarczej zawiera wyłączenie, zgodnie z którym rolnik, który wynajmuje pokoje letnikom i oferuje posiłki, nie musi rejestrować się w gminie jako osoba prowadząca działalność gospodarczą.

30 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

31 Istota sporu zaistniałego w niniejsze sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii zaliczenia będącego w posiadaniu Skarżących budynku agroturystycznego do właściwego przedmiotu opodatkowania, a tym samym do właściwej stawki opodatkowania. Według Strony, budynek ten jest budynkiem mieszkalnym, natomiast w ocenie organów podatkowych - budynek ten nie pełni funkcji mieszkalnej, a wobec tego, że Skarżący są przedsiębiorcą, właściwą stawką dla tych budynków jest stawka dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

32 Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji wskazać należy na wstępie, że bezsporne jest iż przedmiot opodatkowania, od którego wysokość podatku jest kwestionowana przez Stronę skarżącą, stanowi budynek w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. Nr 121, z 2006 r., poz. 844 ze zm.) dalej p.o.l. Przepis ten określa bowiem, iż budynkiem w rozumieniu powołanej ustawy jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach. Nie może zatem budzić wątpliwości, iż obiekt ten podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż w dacie wydania decyzji organów obu instancji budynek ten nie był ujawniony w stosownej ewidencji gruntów i budynków, co wykluczało wymierzenie podatku zgodnie z dyspozycją art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2002r, Nr 100, poz. 1086 ze zm.). W sytuacji, gdy budynek nie został wpisany do ewidencji, organy podatkowe są uprawnione do ustalenia charakteru budynku do celów podatkowych, na podstawie dokumentacji budowlanej, a w przypadku jej braku – na podstawie opinii biegłego z zakresu budownictwa (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2012 r., II FSK 652/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2009 r., II FSK 884/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt I SA/Po 948/07; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Organy podatkowe nie są uprawnione do samodzielnego określenia kategorii budynku (tj. z pominięciem dokumentów, opinii).

33 Zauważyć także należy, iż ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 1 p.o.l. upoważnił Radę gminy do określania, w drodze uchwały, wysokości stawek podatku od nieruchomości, zakreślając maksymalną wysokość tych stawek. Przy czym ustawodawca wprowadził kilka różnych kategorii budynków i odpowiadających im maksymalnych stawek podatku i zróżnicował je w zasadzie według sposobu wykorzystania obiektu. Najniższą stawkę przewidziano dla budynków mieszkalnych, a najwyższą dla budynków, w których prowadzona jest działalność gospodarcza. Owo zróżnicowanie stawek stanowi niewątpliwie element podatkowej polityki społecznej i statuuje ochronę ważkiego interesu społecznego związanego z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych obywateli. Należy mieć zatem na uwadze (niezależnie od tego, że w niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania jest dom mieszkalno-pensjonatowy), że podatek od nieruchomości jest świadczeniem wymagającym uwzględnienia sposobu wykorzystania majątku, a opodatkowanie najniższymi, preferencyjnymi stawkami podatkowymi budynków mieszkalnych uzasadnione jest właśnie tym, iż zaspakajają one podstawowe potrzeby bytowe ludzi (por. uchwałę NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 105/10).

34 W rozpoznawanej sprawie, jak trafnie wywiódł Sąd pierwszej instancji, wobec niewpisania nowowybudowanego budynku do ewidencji gruntów i budynków, zasadnie organy podatkowe w celu ustalenia charakteru budynku skorzystały z istniejącej dokumentacji: decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. W. z dnia 18 lipca 2008 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie części budynku agroturystycznego. Budynek ten został w niej zakwalifikowany do kategorii XIV według załącznika do ustawy Prawo budowlane, do której zaliczane są następujące obiekty budowlane: budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego: hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, nie można zarzucić ani Sądowi pierwszej instancji, ani Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, że w sprawie nie uwzględniono wymienionej powyżej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. W. z dnia 18 lipca 2008 r. czy dołączonej do akt sprawy przez pełnomocnika Skarżącego na etapie wnoszenia odwołania "inwentaryzacji i ekspertyzy technicznej" sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego. Żaden z tych dokumentów nie określa spornego budynku jako "budynku mieszkalnego", wręcz przeciwnie – spójnie i konsekwentnie jest on w nich określany jako "budynek agroturystyczny". W kontekście powyższych rozważań za nieskuteczne należy zatem uznać zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji i organy podatkowe przepisów postępowania w zakresie gromadzenia dowodów, ustalania stanu faktycznego sprawy i oceny materiału dowodowego.

35 Za bezzasadny należy również uznać zarzut Strony, że Sąd pierwszej instancji pominął wnioski dowodowe zgłoszone w skardze: "o powołanie biegłego sądowego w celu przeprowadzenia wizji lokalnej" oraz "o powołanie na świadka R. K. – rzeczoznawcę budowlanego". Po pierwsze, takie wnioski dowodowe są w postępowaniu sądowoadministracyjnym niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej w skrócie "p.p.s.a.", sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów (podkreślenie Sądu), jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ponadto, pełnomocnik Strony na rozprawie w dniu 6 lipca 2011 r. cofnął zgłoszone w skardze wnioski dowodowe (protokół rozprawy – k. 34 akt Sądu pierwszej instancji).

36 W konsekwencji, w ustalonym w sprawie stanie faktycznym sprawy (niepodważonym skutecznie w skardze kasacyjnej) za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia prawa materialnego. Zgodnie z powołanym w skardze kasacyjnej art. 1a ust. 2 pkt 2 p.o.l. za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych (podkreślenie Sądu) znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5. Zgodnie z ustaleniami organów podatkowych należący do Skarżących budynek zawierający pomieszczenia na wynajem turystom nie miał charakteru mieszkalnego (w rozumieniu Prawa budowlanego), a zatem prawidłowo został opodatkowany podatkiem od nieruchomości w stawce właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.

37 Wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.