Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2017 r., II FSK 2082/15

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2017 r., II FSK 2082/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Anna Maria Świderska, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 942/14 w sprawie ze skargi O. [...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 13 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stanowisko wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od O. [...] S.A. z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Uzasadnienie

2 1. Wyrokiem z 25 lutego 2015 r., I SA/Lu 942/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżone przez O[...] S.A. w W. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 13 sierpnia 2014 r., [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnym.

3 2. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Przedmiotem egzekucji jest podatek od nieruchomości za 2008 r. wynikający z decyzji wraz z odsetkami. Zobowiązany 19 grudnia 2013 r. przelał na rachunek wierzyciela kwotę 28.523 zł, która nie pokrywała w całości należności dochodzonych przez wierzyciela z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. Wobec tego wierzyciel dokonał proporcjonalnego zaliczenia kwoty wpłaconej przez zobowiązanego na rzecz należności głównej i odsetek. Pozostała jeszcze do uiszczenia przez zobowiązanego kwota 9.613 zł należności głównej oraz 5.950 zł odsetek. Kwota 9.613 zł została wyegzekwowana przez organ egzekucyjny 23 grudnia 2013 r. i przekazana na rachunek wierzyciela.

4 3. W rozważaniach merytorycznych sąd pierwszej instancji podniósł m.in., że z argumentacji organu i przedstawionych akt wynika, że skarżący 19 grudnia 2013 r. przelał na rachunek bankowy wierzyciela kwotę 28.523 zł z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. w związku z decyzją organu podatkowego określającą mu zobowiązanie w tym podatku. W ocenie wierzyciela kwota jaka została wpłacona przez zobowiązanego była niższa od łącznej wysokości podatku z odsetkami z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. Wobec tego wierzyciel 20 grudnia 2013 r. wydał postanowienie, mocą którego dokonał proporcjonalnego zaliczenia otrzymanej kwoty 28.523 zł na należność główną - 16.864 zł oraz na poczet odsetek – 11.659 zł. W uzasadnieniu tego postanowienia wierzyciel stwierdził, że po dokonaniu powyższego zaliczenia pozostała jeszcze zaległość zobowiązanego w podatku od nieruchomości w kwocie 9.613 zł i z tytułu odsetek 5.944 zł. W tym zakresie wierzyciel podtrzymał swój wniosek o prowadzenie postępowania egzekucyjnego (w części, objętej ww. postanowieniem wierzyciela o zaliczeniu wpłaty, tytuły wykonawcze zostały wycofane).

5 Następnie, stosownie do informacji organu egzekucyjnego z 17 stycznia 2014 r., pozostałe należności zobowiązanego, wynikające z tytułów wykonawczych [...] do [...] zostały wyegzekwowane 23 grudnia 2013 r. w wyniku zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego.

6 Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organ nie wyjaśnia czy postanowienie wierzyciela o zaliczeniu wpłaty rzędu 28.500 zł jest ostateczne i prawomocne, a i w aktach przedstawionych przez organ nie znajdują się informacje o tym czy było składane zażalenie na to postanowienie, ewentualnie w dalszej kolejności skarga inicjująca sądową kontrolę legalności postanowienia dokonującego proporcjonalnego zaliczenia tej wpłaty.

7 Zdaniem sądu w okolicznościach analizowanego postępowania egzekucyjnego spór zobowiązanego z wierzycielem koncentrował się na kwestii za jaki czas zobowiązany ma zapłacić odsetki za zwłokę.

8 W tytułach wykonawczych o numerach od [...] do [...] wierzyciel wymienił kwotę podatku od nieruchomości za 2008 r. w rozbiciu na poszczególne miesiące tego roku (każdy z tych trzech tytułów wykonawczych obejmuje kolejne cztery miesiące 2008 r.) oraz odsetki od każdej miesięcznej należności liczone od 16. dnia każdego miesiąca.

9 Przechodząc do oceny prawnej opisanych wyżej okoliczności sąd stwierdził, że wierzyciel, przedstawiając swoje stanowisko odnośnie zarzutów zobowiązanego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, ma obowiązek wykazać zasadność naliczania odsetek od daty wskazanej w tytułach wykonawczych. Oznacza to, że jeśli zobowiązany dokonał wpłaty - dobrowolnie czy w trybie egzekucji, a więc w wyniku czynności organu egzekucyjnego - to wówczas wierzyciel w stosownym postanowieniu o zaliczeniu uzyskanej wpłaty, wydanym na zasadach unormowanych w ustawie Ordynacja podatkowa, przesądza za jaki czas odsetki są mu należne od zobowiązanego i w rezultacie jaka jest ich wysokość, co przekłada się bezpośrednio na sposób zaliczenia środków finansowych otrzymanych przez wierzyciela od zobowiązanego na poczet zaległości podatkowych z odsetkami.

10 Z art. 55 i art. 62 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. dalej "o.p.") wynika jednoznacznie, że wierzyciel, który otrzymuje od zobowiązanego wpłatę podatku od nieruchomości - czy to dobrowolną, czy to wyegzekwowaną przez organ egzekucyjny - ma obowiązek wydać postanowienie o tym, najszerzej rzecz ujmując, jak dokonuje rozliczenia uzyskanej kwoty na poczet należności głównej i ewentualnie odsetek za zwłokę i to w tym postanowieniu wierzyciel merytorycznie przesądza za jaki czas oraz na jakiej podstawie faktycznej i prawnej te odsetki są mu należne. Dopiero omawiane postanowienie o zaliczeniu każdej kolejnej wpłaty (jeśli pozostaje ono w obrocie prawnym) stanowi dla wierzyciela podstawę do wykazania w postępowaniu egzekucyjnym, że obowiązek nie został wykonany przez zobowiązanego w całości i w jakim zakresie podlega on dalszej egzekucji, jeśli kwestia ta staje się wątpliwa czy wręcz sporna na etapie postępowania egzekucyjnego.

11 Nawet jeśli organ podatkowy - wierzyciel, w wyniku przeprowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny, uważał, że uzyskał pełną kwotę podatku od nieruchomości za 2008 r. z odsetkami, to jednak zdaniem sądu powinien mieć na uwadze m.in. art. 62 § 3 o.p., który mówi o obowiązku zaliczenia wpłat w odniesieniu do rat podatku z odsetkami. W myśl art. 6 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2006.121.844 ze zm. w brzmieniu dla 2008 r.) osoba prawna wpłaca podatek od nieruchomości właśnie w ratach. Wobec tego organ podatkowy - wierzyciel nie był zwolniony od obowiązku wydania stosownego postanowienia w sprawie zaliczenia kolejnych wpłat na zasadach określonych w ww. unormowaniach ustawy Ordynacja podatkowa.

12 Tymczasem w okolicznościach analizowanego postępowania egzekucyjnego organ nie zajął się kwestią ostateczności i prawomocności postanowienia organu podatkowego (tu: wierzyciela) o zaliczeniu wpłaty na poziomie 28.500 zł. W dalszej kolejności pominął też czy było wydawane przez organ podatkowy stosowne postanowienie o zaliczeniu, dotyczące tym razem kwoty uzyskanej od zobowiązanego już w wyniku zastosowania środków egzekucyjnych.

13 Sąd podkreślił, że treść art. 55 i art. 62 o.p. jednoznacznie prowadzi do wniosku, że jeśli zobowiązany podatnik dokonał wpłaty na rzecz organu podatkowego – wierzyciela (bez względu na to czy jest to wpłata dobrowolna, czy też uzyskana w trybie egzekucji), to każdorazowo spór czy doszło do wykonania w całości obowiązku przez zobowiązanego podatnika, w tym o okres, za który ma on obowiązek zapłacić wierzycielowi odsetki, podlega merytorycznemu rozstrzygnięciu mocą postanowienia w sprawie zaliczenia wpłaty, natomiast nie w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie o zaliczeniu przedkładane w razie sporu w postępowaniu egzekucyjnym jest bowiem dla wierzyciela argumentem, że prawidłowo (w rozumieniu zgodności z prawem), mimo że otrzymał już pewne kwoty, domaga się jeszcze pozostałej należności głównej i odsetek od zobowiązanego. Wierzyciel - organ podatkowy nie jest uprawniony do dowolnego odstąpienia od stosowania art. 55, art. 62 o.p. i zaniechania wydawania postanowień o zaliczeniu kolejno otrzymywanych należności od zobowiązanego W wyniku takiego zaniechania dochodzi bowiem - w sposób nieuprawniony - do rozstrzygania o zakresie (treści) obowiązku zobowiązanego w ramach postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne jest ukierunkowane na wykonanie ściśle określonego obowiązku przez zobowiązanego. Nie jest natomiast postępowaniem właściwym dla rozstrzygania sporu pomiędzy wierzycielem a zobowiązanym o zakres (treść) obowiązku podlegającego egzekucji, a więc m.in. o wymiar okresu, za który wierzycielowi należą się odsetki stosownie do unormowań ustawy Ordynacja podatkowa.

14 Zdaniem sądu odmienne stanowisko przyjęte przez organ u podstaw kontrolowanego postanowienia, który w postępowaniu egzekucyjnym podjął się merytorycznego rozstrzygnięcia o tym, za jaki czas zobowiązany pozostawał w zwłoce i w następstwie ma obowiązek zapłacić odsetki, ma ten skutek, że rozstrzygnięcie organu wykracza poza granice postępowania egzekucyjnego. W ocenie sądu pierwszej instancji, organ pominął znaczenie prawne art. 55 i art. 62 o.p. dla postępowania egzekucyjnego, a w szczególności dla wykazania przez wierzyciela, w razie sporu zaistniałego w postępowaniu egzekucyjnym, że dochodzi od zobowiązanego wykonania istniejącego obowiązku, zgodnie z jego treścią. Innymi słowy, jeżeli organ podatkowy - wierzyciel nie podejmuje stosownego postanowienia o zaliczeniu w odniesieniu do kolejno uzyskiwanych kwot ze strony zobowiązanego, to tym samym pozbawia się możliwości wykazania jaka jeszcze istnieje należność do wyegzekwowania (w tym z tytułu odsetek), jaki jest zakres niewykonanego obowiązku.

15 4. W skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie zaskarżyło wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie:

16 1. przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") oraz w zw. z art. 55 § 1 i § 2, art. 62 § 1-5 o.p., które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy

17 - poprzez przyjęcie, że naruszenie w/w przepisów przez Kolegium miało charakter naruszenia przepisów postępowania; nadto poprzez przyjęcie, że dla zajęcia stanowiska przez wierzyciela w zakresie zarzutów zobowiązanego, zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a dotyczących nieistnienia egzekwowanego obowiązku, w tym okresu, za który zobowiązany podatnik ma obowiązek zapłacić wierzycielowi odsetki (wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela), konieczne jest uprzednie ostateczne i prawomocne przesądzenie przez organ podatkowy - wierzyciela, w formie postanowienia o zaliczeniu wpłaty (bez względu na to czy jest to wpłata dobrowolna, czy też uzyskana w trybie egzekucji) o zakresie (treści) obowiązku podlegającego egzekucji,

18 - w sytuacji, gdy przepisy, o których naruszeniu przez Kolegium orzekł sąd - nie mają charakteru przepisów postępowania lecz przepisów prawa materialnego; nadto w sytuacji, gdy zarówno przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również Ordynacji podatkowej nie uzależniają rozstrzygnięcia w sprawie zgłoszonych zarzutów (zajęcie przez wierzyciela stanowiska w formie postanowienia) od wcześniejszego rozstrzygnięcia i wykazania w postanowieniu o zaliczeniu wpłaty, w jakim zakresie obowiązek podlegający egzekucji nie został jeszcze wykonany i jaki jest wymiar okresu, za który wierzycielowi należą się odsetki. Postanowienie o zaliczeniu wpłaty ma charakter techniczny, nie wywołuje skutków prawnych, jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej. Nadto - rozstrzygając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. - sąd pominął, iż przepisy, których naruszenie stwierdzono w wyroku mają charakter przepisów prawa materialnego, stąd wyrok oparty jest na nieprawidłowo powołanej podstawie prawnej;

19 2. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 55 § 1 i § 2, art. 62 § 1-5 o.p. mającego wpływ na wynik sprawy,

20 - poprzez przyjęcie, że naruszenie w/w przepisów przez Kolegium miało charakter naruszenia przepisów postępowania; nadto poprzez przyjęcie, że dla zajęcia stanowiska przez wierzyciela w zakresie zarzutów zobowiązanego, zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a dotyczących nieistnienia egzekwowanego obowiązku, w tym okresu, za który zobowiązany podatnik ma obowiązek zapłacić wierzycielowi odsetki (wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela), konieczne jest uprzednie ostateczne i prawomocne przesądzenie przez organ podatkowy - wierzyciela, w formie postanowienia o zaliczeniu wpłaty (bez względu na to czy jest to wpłata dobrowolna, czy też uzyskana w trybie egzekucji) o zakresie (treści) obowiązku podlegającego egzekucji,

21 - w sytuacji, gdy przepisy, o których naruszeniu przez Kolegium orzekł sąd - nie mają charakteru przepisów postępowania lecz przepisów prawa materialnego; nadto zarówno przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jak również Ordynacji podatkowej nie uzależniają rozstrzygnięcia w sprawie zgłoszonych zarzutów (zajęcie przez wierzyciela stanowiska w formie postanowienia) od wcześniejszego rozstrzygnięcia i wykazania w postanowieniu o zaliczeniu wpłaty, w jakim zakresie obowiązek podlegający egzekucji nie został jeszcze wykonany i jaki jest wymiar okresu, za który wierzycielowi należą się odsetki.

22 Powyższe skutkowało uwzględnieniem przez WSA w Lublinie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zamiast jej oddaleniem na podstawie art. 151 p.p.s.a.

23 3. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 poz. 1647, dalej: "p.u.s.a.") w zw. z art. 3 § 2 pkt 3, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 55 § 1 i § 2, art. 62 § 1-5 o.p. poprzez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej i uwzględnienie skargi,

24 _ poprzez przyjęcie, że naruszenie w/w przepisów przez Kolegium, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 55 i art. 62 o.p., oraz art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (jakkolwiek sąd nie stwierdził tego explicite w odniesieniu do przepisu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.)

25 - w sytuacji, gdy przepisy te (art. 55 § 1-2, art. 62 § 1-6 o.p. oraz art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) mają charakter przepisów prawa materialnego, a naruszenie wyłącznie w/w przepisów nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd nie stwierdził, aby kontrolowane postanowienie naruszało przepisy postępowania: art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., jak też nie stwierdził naruszenia art. 187 § 1 o.p w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

26 Wskazując na powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, lub ewentualnie uchylenie wyroku i oddalenie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

27 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

28 5. Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy.

29 Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżone postanowienie z uwagi na naruszenie art. 55 i art. 62 o.p. uznając, że jeżeli organ podatkowy wierzyciel nie podejmuje stosownego postanowienia o zaliczeniu w odniesieniu do kolejno uzyskiwanych kwot ze strony zobowiązanego, to tym samym pozbawia się możliwości wykazania jaka jeszcze istnieje należność do wyegzekwowania (w tym z tytułu odsetek), jaki jest zakres niewykonanego obowiązku.

30 Na wstępie należy wyjaśnić, co słusznie podniosła strona skarżąca, że wskazane wyżej przepisy mają charakter materialny a nie procesowy.

31 Nie ulega wątpliwości, że w sprawie zostało wydane przez wierzyciela postanowienie z 20 grudnia 2013 r. o zaliczeniu wpłaty 28 523 zł na należność główną - 16 864 zł oraz na poczet odsetek - 11 659 zł. Zrealizowana więc została dyspozycja art. 55 § 2 o.p. zgodnie z którą, jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Zdarzenie takie (zaliczenie wpłaty) pozostaje bez wpływu na bieg postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2016 r., II FSK 3209/13). Wierzyciel (organ podatkowy) jest natomiast zobowiązany do poinformowania organu egzekucyjnego o wpłacie i ograniczeniu egzekucji do kwoty pozostałej zaległości. Ten obowiązek został w sprawie spełniony. Jednocześnie w uzasadnieniu postanowienia wierzyciel stwierdził, że pozostała jeszcze zaległość zobowiązanego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 9 613 zł i z tytułu odsetek 5 944 zł. Kwoty te zostały wyegzekwowane 23 grudnia 2013 r.

32 Nieuzasadnione było stanowisko sądu pierwszej instancji nakazujące organowi badanie czy postanowienie było ostateczne czy też prawomocne i uchylenie postanowienia SKO z tego tytułu.

33 Przypomnieć należy, że postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym o sposobie zaliczenia wpłaty stosownie do unormowania art. 62 § 1 i § 3 o.p. Dokonując zaliczenia wpłaty podatku na poczet zaległości podatkowych, organ podatkowy w tym postępowaniu nie jest uprawniony do weryfikacji prawidłowości złożonych przez podatnika deklaracji, jak również rozstrzygnięć określających wysokość zobowiązań. Ze względu na charakter tego postępowania nie można w jego ramach rozstrzygać wszelkich zagadnień materialnoprawnych, nie może się ono przekształcić w kolejną fazę postępowania wymiarowego, choć oczywiście do zaliczenia wpłaty na zaległość podatkową konieczne jest ustalenie, że zaległość ta istnieje. Postanowienia wydane w tych sprawach informują jedynie podatnika o sposobie rozliczenia konkretnych kwot (nadpłaty, wpłat i zaległości podatkowych). Z chwilą doręczenia takich postanowień organ podatkowy jest nimi związany, zaś ich ostateczność oznacza tylko tyle, że do czasu wyeliminowania w sposób przewidziany prawem funkcjonują w obrocie prawnym (zob. wyrok NSA z 25 kwietnia 2017 r., II FSK 1252/15). W interesie podatnika leży więc w razie wątpliwości co do rozdysponowania wpłaty kwestionowanie takiego postanowienia w odrębnym postępowaniu. Korzystanie z takich możliwości nie może jednak wstrzymywać postępowania egzekucyjnego jak chciałby tego sąd pierwszej instancji.

34 Co się tyczy konieczności wydania postanowienia na podstawie art. 62 § 4 o.p. w przedmiocie kwoty wyegzekwowanej to skoro postanowienie w sprawie zaliczenia wpłaty ma jedynie charakter informacyjny i nie ma prawnego znaczenia dla sposobu zaliczenia wpłaty, który określają przepisy prawa, to nie jest istotne, w jakiej dacie organ podatkowy (wierzyciel) poinformuje podatnika o dokonanym rozliczeniu wpłaty (zob. wyrok WSA w Lublinie z 24 listopada 2010 r., I SA/Lu 551/10). Przypomnieć tylko należy, że podatnik (zobowiązany) zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wniósł 27 grudnia 2013 r. Trudno w związku z tym czynić wierzycielowi zarzuty, że w tej dacie nie wydał jeszcze postanowienia o rozdysponowaniu wyegzekwowanej 23 grudnia 2013 r. kwoty.

35 Ponieważ w pozostałym zakresie sąd pierwszej instancji nie kwestionował zaskarżonego postanowienia SKO, a strona skarżąca nie złożyła skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną i orzekł na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania w sprawie Sąd orzekł na podstawie art. 199 i art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcą prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).