Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2017 r., II FSK 1943/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2017 r., II FSK 1943/17

Sentencja

1 Dnia 25 września 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 25 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 323/15 w sprawie ze skargi J. Ł. na decyzję Dyrektora Izby skarbowej w Katowicach z dnia 30 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby skarbowej w Katowicach o nr [...] z dnia 30 grudnia 2014 r.

Uzasadnienie

2 1. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r. o sygn. I SA/Gl Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. Ł. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor IS) z dnia 30 grudnia 2014 r. o nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 2 grudnia 2013 r. o nr [...], określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. z tytułu działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem liniowym w kwocie 61.416 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.). Wyrok ten jest dostępny – podobnie jak inne cytowane w uzasadnieniu orzeczenia – na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

3 2. Powyższy wyrok zaskarżył w całości skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata). Jednocześnie sformułował w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora IS, który motywował "znaczną kwotą, która jest ww. decyzją objęta, a której wykonanie może doprowadzić do pogorszenia się i tak już bardzo trudnej sytuacji finansowej skarżącego", a w rezultacie doprowadzić do "braku posiadania przez niego środków finansowych umożliwiających egzystencję".

4 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 3.1. Wniosek skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej decyzji Dyrektora IS nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. Na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Takie stanowisko dominuje również w judykaturze – akceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w rozpatrywanej sprawie – kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. np. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.

6 3.2. Na skarżącym ciąży zatem obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest przedstawienia okoliczności uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Chodzi przy tym o adekwatny związek przyczynowy między wykonaniem decyzji przed zakończeniem postępowania jej sądowej kontroli, a możliwymi negatywnymi konsekwencjami wykonania opisanymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., na wypadek uchylenia decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdzenie istnienia związku przyczynowego jest ustaleniem faktycznym, z którym ustawa wiąże określone skutki prawne. Odbywa się to za każdym razem w oparciu o okoliczności faktyczne konkretnej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2014 r., I FSK 1778/14).

7 3.3. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że wysokość określonego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. jest znaczna, jednak aby można było rozważyć udzielenie ochrony tymczasowej we wnioskowanym zakresie, konieczne jest przedstawienie przez skarżącego konkretnych informacji potwierdzonych stosownymi dokumentami wskazujących spełnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący takich informacji nie przedstawił. Wymaga podkreślenia, że skarżący w toku postępowania przed WSA w Gliwicach sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, do którego dołączył aktualne na dzień 20 kwietnia 2015 r. oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dodatkowe dokumenty, do złożenia których został wezwany. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2015 r. WSA w Gliwicach odmówił przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r. o sygn. akt II FZ 734/15, oddalił zażalenie skarżącego. Na etapie wnoszenia aktualnie procedowanego wniosku skarżący nie przedstawił żadnych dodatkowych informacji wskazujących spełnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wprawdzie każde wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnych jest uciążliwe i stanowi uszczerbek w budżecie jej adresata, jednak nie oznacza to automatycznie, że zapłata należności, także w trybie egzekucyjnym, będzie za każdym razem powodować powstanie po stronie podmiotu wnoszącego skargę oraz skargę kasacyjną znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

8 3.4. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że skarżący w żaden sposób nie uzasadnił swojego wniosku ograniczając się do stwierdzenia, że wykonanie decyzji Dyrektora IS "może doprowadzić do pogorszenia się i tak już bardzo trudnej sytuacji finansowej skarżącego". W świetle wyżej poczynionych powyższych uwag należy uznać, że skoro skarżący we wniosku kierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w żaden sposób nie wykazał, że spełniona została choć jedna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., brak jest podstaw do zastosowania wobec niego ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Z powyżej przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.