Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2017 r., II FSK 1941/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2017 r., II FSK 1941/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 481/17 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 26 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. i 2012 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 481/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę B. P. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 26 stycznia 2017 r. w przedmiocie wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy.

3 Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że ww. postanowieniem Naczelnika, w związku z prowadzoną u podatniczki kontrolą podatkową w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczenia z budżetem Państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 i 2012 rok, organ wyznaczył na podstawie art. 284b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 615 ze zm.), zwanej dalej O.p., nowy termin załatwienia sprawy do dnia 31 marca 2017 r.

4 Pismem nadanym na poczcie w dniu 7 lutego 2017 r. podatniczka wniosła skargę na to postanowienie, poprzedzając ją wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa w zakresie postanowienia o dalszym przedłużeniu trwania kontroli podatkowej.

5 W zaskarżonym postanowieniu WSA podniósł, że zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a. Zostało ono bowiem wydane na podstawie art. 284b § 2 O.p., zaś ustawa nie przewiduje zażalenia na takie postanowienie. Zdaniem Sądu, nie jest to także postanowienie kończące postępowanie ani rozstrzygające sprawę co do istoty, co oznacza, że nie podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

6 W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. postanowienia skarżąca zaskarżyła je w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do WSA w Gdańsku celem wszczęcia postępowania sądowego i jego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, zarzucając:

7 1. naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie swojego obowiązku - kontroli działalności administracji publicznej, w konsekwencji odrzucenie skargi, co miało istotny wpływ na wynik postępowania,

8 2. naruszenie art. 58 § 1 ust. 1 p.p.s.a., poprzez bezpodstawne odrzucenie skargi z powodu uznania, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego,

9 3. naruszenie art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. w ten sposób, że WSA w Gdańsku nie zastosował wymienionego przepisu, a zgodnie z p.p.s.a. był zobowiązany do wszczęcia postępowania i przeprowadzenia rozprawy z uwagi na obowiązek przeprowadzenia takiego postępowania po wyczerpaniu innych środków przez skarżącego,

10 4. naruszenie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe zastosowanie art. 3 § 2 pkt 2, w sytuacji kiedy zastosowanie powinien znaleźć art. 3 § 2 pkt 4 tego przepisu, w konsekwencji bezzasadnego odrzucenia skargi, wadliwego wykonania swojego obowiązku - należytej kontroli działalności organów administracji publicznej - co miało istotny wpływ na wynik postępowania,

11 5. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.;

12 a) naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu było przeprowadzenie postępowania sądowego i stwierdzenie naruszenia przez organ podatkowy przepisów,

13 b) art. 216 § 2, 217 § 1 pkt 5, 284b § 2 O.p. ze szczególnym uwzględnieniem treści wydanego postanowienia o przedłużeniu kontroli podatkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.

14 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

15 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

16 Odnośnie możliwości zaskarżania postanowień wydanych w trybie art. 284b § 2 O.p. (w przedmiocie przedłużenia terminu zakończenia kontroli podatkowej) Sąd odwoławczy wypowiadał się już niejednokrotnie, prezentując jednolite stanowisko, że postanowienia takie nie podlegają odrębnej kognicji sądów administracyjnych, w szczególności na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.; skarga na takie orzeczenie podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ww. ustawy (por. np. postanowienia NSA: z 25 lutego 2015 r., I FSK 38/15; z 8 września 2014 r., I FSK 1390/14; z 25 września 2014 r., I FSK 1527/14; z 22 października 2014 r., I FSK 1561/14; z 6 listopada 2014 r., I FSK 1677/14; z 21 listopada 2014 r., I FSK 1638/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Postanowienie o ww. przedmiocie ma bowiem charakter procesowy (oddziałując bezpośrednio jedynie na przebieg kontroli podatkowej), a nie materialnoprawny, czego wymaga ww. przepis kompetencyjny (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).

17 Pogląd powyższy podziela w całej rozciągłości skład orzekający w sprawie niniejszej. W rezultacie skarga kasacyjna, jako oparta na stanowisku przeciwnym, nie może odnieść pożądanego skutku. Mając przy tym na względzie zwięzłość wywodu (art. 141 § 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a.) i okoliczność zastępowania strony przez profesjonalnego pełnomocnika ograniczyć się można zasadniczo do odesłania do treści uzasadnień ww. orzeczeń, skoro omówiono w nich wyczerpująco argumenty przedstawione również w obecnie rozpoznawanej skardze kasacyjnej. Nie umniejsza temu okoliczności, że ww. orzeczenia zapadły na gruncie postępowań dotyczących podatku od towarów i usług.

18 Należy równocześnie podkreślić, że nie znajduje w związku z przyjętym poglądem uzasadnienia eksponowana przez stronę skarżącą obawa pozbawienia jej ochrony sądowej przed ewentualnymi nadużyciami ze strony organu w zakresie przedłużania kontroli podatkowej. Środki prawne efektywnej kontroli w powyższym kontekście mogą być podejmowane, gdy weźmie się pod uwagę możliwość wystąpienia do sądu administracyjnego ze skargą na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

19 Końcowo należy zauważyć, że błędnie wskazał Sąd pierwszej instancji na art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako podstawę orzeczenia. Skarga nie była bowiem niedopuszczalna "z innych przyczyn" (jak stanowi ten przepis), brak możliwości jej wniesienia wynika z punktu 1) tego artykułu (sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego). Uchybienie to pozostaje oczywiście bez wpływu na wynik sprawy.

20 Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 184 p.p.s.a.