Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2013 r., II FSK 1708/11

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2013 r., II FSK 1708/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska–Nowacka, Sędziowie NSA Sławomir Presnarowicz, WSA del. Beata Cieloch (sprawozdawca), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Lu 832/10 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 30 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2005 r. oddala skargę kasacyjną. [pic]

Uzasadnienie

2 I.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 832/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. G. (dalej: Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 30 sierpnia 2010 r., nr Rep. [...], w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2005 r.

3 I.2. Sąd przedstawił następujący stan faktyczny, który przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia.

4 Decyzją z dnia 15 stycznia 2010 r., wydaną po wznowieniu postępowania, organ podatkowy uchylił w całości decyzję z dnia 24 stycznia 2005 r., w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2005 w kwocie 111.960,90 zł i jednocześnie ustalił M. G. wymiar podatku od nieruchomości położonej w C., przy ul. L. 24 w kwocie 202.658,00zł.

5 Organ ustalił, iż M. G. w wykazie nieruchomości złożonym w dniu 29 sierpnia 2001 r.(w którym wykazała do opodatkowania: budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 6.405 m², grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 18.691 m² i 2% wartości początkowej budowli z kwoty 284.500,00 zł, czyli 5.690,00 zł) wskazała nieprawidłowe dane. W okresie od 16 maja 2001 r. do 31 sierpnia 2007 r. była ona właścicielką działek gruntu nr 146/13, 146/31, 146/35, 146/36 położonych w C. przy ul. L. 24 o łącznej powierzchni 18086 m², dla których Sąd Rejonowy w Chełmie prowadzi [...], zabudowanych budynkami tworzącymi zespół handlowo – usługowy. Ponadto w okresie od 1 grudnia 2004 r. do 31 grudnia 2006 r. M. G. prowadziła działalność gospodarczą. Powierzchnia użytkowa zespołu handlowo - usługowego zgodnie z projektem budowlanym będącym załącznikiem do decyzji z dnia 7 sierpnia 1997 r. wynosiła 11.500,55 m². Powierzchnia ta potwierdzona została również w projekcie zagospodarowania terenu, który stanowi dokumentację do pozwolenia na adaptację istniejącego obiektu na Centrum Handlowe "M." wydanego w dniu 20 grudnia 2006 r. przez Prezydenta Miasta C.. Z przedłożonej w dniu 26 maja 2009 r. ewidencji środków trwałych wynikało również, że M. G. posiadała budowle, których wartość początkowa wynosiła 930.323 zł, a nadto, że na podstawie umowy dzierżawy z dnia 4 grudnia 2001 r. wydzierżawiła część gruntu nr [...] o powierzchni 450 m², wydzielonego z ogólnej powierzchni 849 m² M. R., która prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą "R." - stacja tankowania gazem propan - butan. Dzierżawca przedmiotowej działki wzniósł nakładem własnym budowle trwale związane z gruntem: drogę dojazdową, ścianę p.poż. o łącznej wartości 21.515,11 zł i budowle trwale związane z gruntem dla przemijającego użytku stanowiące całość techniczno - użytkową w postaci dystrybutora, pomp, zbiorników, kontenera, wiaty nad dystrybutorami o łącznej wartości 46.867,20 zł.

6 Przedstawiając dalej treść art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. 2005, nr 8, poz. 60 ze zm.- dalej określanej O.p.) –organ stwierdził, iż zebrany materiał dowodowy, nieznany organowi w dniu wydania decyzji wymiarowej wskazał na różnice pomiędzy podstawami opodatkowania budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą i budowli podlegających opodatkowaniu, a podstawami opodatkowania zgłoszonymi przez M. G.. Ustalono mianowicie, że powierzchnia użytkowa budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą wynosiła 11.500,55 m², a nie jak wskazała M. G. w wykazie z dnia 29 sierpnia 2001 r. - 6.405 m² (różnica 5.095,55 m²). Stwierdzono także różnicę w zakresie budowli zgłoszonych do opodatkowania. W wykazie M. G. wykazała 2% wartości początkowej budowli z kwoty 284.500,00 zł, czyli 5.690,00 zł, natomiast z przedłożonej w dniu 26 maja 2009 r. ewidencji środków trwałych wynika, iż wartość budowli (poz. 2) ujęta w tej ewidencji wynosiła 930.323,00 zł. Do kwoty tej należało doliczyć wartość budowli trwale związanych z gruntem w kwocie 21.515,11 zł wzniesionych w 2002 r. na gruncie stanowiącym własność M. G. przez dzierżawcę M. R.. Powyższe dane oznaczają, że różnica między faktyczną podstawą opodatkowania budowli, a zgłoszoną przez M. G. wynosi 667.338,11 zł. Organ podatkowy wobec powyższego stwierdził, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nieznane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji w zakresie podstaw opodatkowania budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wartości budowli.

7 Od powyższej decyzji M. G. wniosła odwołanie, zarzucając między innymi naruszenie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez błędne uznanie, że w sprawie pojawiły się nowe okoliczności lub dowody nieznane organowi, które uzasadniały wznowienie postępowania. Zarzuciła także naruszenie przepisu art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez niewyjaśnienie, czy budynki i budowle, których dotyczy postępowanie ze względów technicznych mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto naruszenie art. 123 w związku z art. 188 § 1 O.p. uzasadniła nieuwzględnieniem wniosków dowodowych i pominięciem dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy, w szczególności akt podatkowych dotyczących J. G., dowodu z zeznań świadka L. K., który był jednym z głównych wykonawców przebudowy nieruchomości oraz dowodu z jej przesłuchania jako strony na okoliczność, że przebudowa mogła skutkować zwiększeniem powierzchni budynku oraz określenia, jaka jest prawidłowa podstawa opodatkowania nieruchomości przy ul. L. 24 w C..

8 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia 30 sierpnia 2010 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., bowiem wbrew twierdzeniom Skarżącej w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania. Odnosząc się do kwestii "względów technicznych" organ, podkreślił, iż podatnik w toku postępowania podatkowego nie stawiał takiego zarzutu. Zarzut w tym przedmiocie pojawił się dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Kolegium wyraziło pogląd, iż względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie mogą być zrównane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z podjętych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o przekształceniach, remontach, zmianie przeznaczenia itp. Przyznając, iż w projekcie architektoniczno - budowlanym (inwentaryzacja budowlana i opinia techniczna - zeszyt 2.3) zaplanowano wymianę pokrycia budynku, stwierdziło jednocześnie, iż wcale nie oznaczało to, że cały budynek był w złym stanie technicznym. Ponadto w ocenie organu, nie było potrzeby dołączania do sprawy akt podatkowych dotyczących J. G., gdyż nie miały one wpływu na prawidłowość danych zgłoszonych przez M. G. w dniu 29 sierpnia 2001 r. wykazie nieruchomości. Ponadto zdaniem organu odwoławczego nie było podstaw do dalszego uwzględniania dowodu z zeznań świadka L. K. oraz M. G. w sytuacji, gdy kilkakrotnie nie stawiali się oni na przesłuchanie.

9 Dodatkowo organ odwoławczy odnosząc się do twierdzeń, iż powierzchnia użytkowa zespołu handlowo - usługowego mogła ulec zmianie, ponieważ inwestycja przewidywała rozbiórkę jednego z budynków (budynek nr 4) wskazał, że mimo, iż inwestycja rozpoczęta była przez M. G. (pozwolenie na budowę polegające na adaptacji istniejącego obiektu na Centrum Handlowe M. - decyzja nr [...] z dnia 20 grudnia 2006 r. znak [...]), to jednak decyzja o pozwoleniu na budowę przeniesiona została na rzecz T. sp. z o.o. decyzją z dnia 22 października 2007 r. Inwestycja została zakończona przez tę firmę w styczniu 2008 r. W związku z powyższym uznał, że powierzchnia użytkowa budynków w okresie, kiedy właścicielem była M. G. nie uległa zmianie.

10 W świetle powyższych ustaleń, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż rozstrzygnięcie sprawy poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, zebraniem materiału dowodowego oraz dokonaniem swobodnej jego oceny i rozpatrzenia w myśl reguł określonych w przepisach art. art. 122, 187 § 1 i 191 O.p.

11 I.3. Od powyższej decyzji M. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Jednocześnie w skardze powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

12 I.4. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

13 I.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnił przesłankę wznowienia postepowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i wskazał, że przez pojęcie dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie stanowiły przedmiotu badania w postępowaniu zwyczajnym, oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Ponadto Sąd pierwszej instancji podkreślając, że niniejsza sprawa dotyczy wznowienia postępowania w przedmiocie wymiaru podatku za rok 2005, wskazał, że nie ma żadnych podstaw do oceny zdarzeń faktycznych i prawnych zaistniałych w perspektywie lat następnych. W konsekwencji swoją ocenę Sąd odniósł do tych okoliczności i dowodów, które stanowiły podstawę wznowienia postępowania za wskazany wyżej rok podatkowy.

14 Stwierdził, że poza sporem pozostaje, iż w dniu 29 sierpnia 2001 r. M. G. złożyła w Urzędzie Miasta C. wykaz nieruchomości, w którym wykazała do opodatkowania: grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 18691m², budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 6 405 m², wartość budowli w kwocie 284 500,00 zł z tego 2% - 5 690,00 zł. Takie też dane organ I instancji przyjmował przez kolejne lata podatkowe i uwzględnił je również w decyzji z dnia 24 stycznia 2005 r., wymierzając Skarżącej podatek od nieruchomości za rok 2005.

15 Po wznowieniu postępowania organ podatkowy ustalił, iż M. G. w okresie od 16 maja 2001 r. do 31 sierpnia 2007 r. była właścicielką działek gruntu nr 146/13, 146/31, 146/35, 146/36 o łącznej powierzchni 18086 m² położonych w C. przy ul. L. 24 dla których Sąd Rejonowy w Chełmie prowadzi Kw [...], zabudowanych budynkami tworzącymi zespół handlowo – usługowy, co nie jest kwestionowane. Ponadto ustalono, że w 2005 roku M. G. prowadziła działalność gospodarczą, o czym świadczy pismo Urzędu Miasta L. z dnia 7 lipca 2009 r. Z zaświadczenia o wpisie do ewidencji gospodarczej wynika, że Skarżąca rozpoczęła ją w dniu 1 grudnia 2004 r. i kontynuowała bez przerwy do 31 grudnia 2006 r., kiedy to dokonano wykreślenia z ewidencji. Bez wątpienia, zatem jest to nowa okoliczność, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ma ona nadto istotne znaczenie dla sprawy, istniała w dniu wydania decyzji i była nieznana organowi, który ją wydał. W ocenie Sądu taką samą ocenę należało odnieść do dowodu z dokumentów, jakimi były: pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku hali na zespół handlowo-usługowy nr [...] (decyzja z dnia 7 sierpnia 1997 r. wydana na J. G.) oraz projekt budowlany (w aktach sprawy podatkowej jako oddzielna teczka z dopiskiem J. G.). Niewątpliwie dowody te były istotne, w dniu wydania decyzji istniały, miały przymiot nowości i nie były znane organowi podatkowemu. Sąd uznał, że ich analiza doprowadziła organy do trafnego wniosku, że w 1997 r. powierzchnia użytkowa zespołu handlowo - usługowego zgodnie z projektem budowlanym będącym załącznikiem do decyzji Nr [...] z dnia 7 sierpnia 1997 r. wynosiła 11.500,55 m². Powierzchnia ta potwierdzona została również w projekcie zagospodarowania terenu, który stanowi dokumentację do pozwolenia na adaptację istniejącego obiektu na Centrum Handlowe "M.", wydanego w dniu 20 grudnia 2006 r. przez Prezydenta Miasta Ch. (Nr [...]), co oznaczało, że przez ten cały okres nie uległa ona żadnej zmianie.

16 Zdaniem Sądu również nową, istotną, istniejącą w dniu wydania decyzji, a nie znaną organowi była okoliczność zawarcia przez M. G. z M. R. w dniu 4 grudnia 2001 r. umowy dzierżawy części gruntu nr [...] w obrębie 13 o powierzchni 450 m² położonego w C. przy ul. L. 24 wydzielonej z ogólnej powierzchni 849 m². Również nowym, istotnym, istniejącym w dniu wydania decyzji, a nie znanym organowi był dokument w postaci tej umowy.

17 Zatem Sąd uznał, że wbrew twierdzeniom Skarżącej, zarówno wskazane okoliczności, jak i dowody uzasadniały wznowienie postępowania, co oznacza, że przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie naruszono.

18 Dalej Sąd zaakcentował, że zdarzenia dotyczące spornej nieruchomości zaistniałe w roku 2007, w tym w szczególności jej przebudowa, mogąca mieć związek ze zmianą powierzchni budynków, z punktu widzenia roku 2005 pozostają bez żadnego znaczenia, albowiem w stosunku do niego mają charakter następczy. W konsekwencji tożsame stanowisko Sąd odniósł do wszystkich zarzutów pełnomocnika Skarżącej związanych z kwestią posiadania nieruchomości w 2007 r.

19 Z tej perspektywy Sąd stwierdził, że nie miałyby żadnego znaczenia dla sprawy zeznania świadka L. K., który był jednym z głównych wykonawców przebudowy nieruchomości, której dotyczy postępowanie, dla wykazania rodzaju i zakresu prac budowlanych wykonanych w budynkach, ich stanu technicznego oraz powierzchni użytkowej budynku głównego, pomijając już nawet okoliczność, że wniosek pełnomocnika w tym zakresie został uwzględniony, tyle tylko, że to świadek nie stawiał się na przesłuchania. Podobną ocenę Sąd wyraził co do dowodu z przesłuchania M. G. w charakterze strony, która nie stawiła się na żadne wezwanie organu odwoławczego na kolejno wyznaczone cztery rozprawy.

20 W ocenie Sądu niezasadny był także wniosek o dołączenie akt podatkowych poprzedniego właściciela nieruchomości J. G., albowiem nie miałby on dla sprawy, w której jako podatnik występuje M. G., żadnego znaczenia.

21 Podsumowując powyższe, Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że w 2005 r. do opodatkowania budynków należało przyjąć powierzchnię 11.500,55 m², w sytuacji, gdy wynikała ona z projektu budowlanego będącego załącznikiem do decyzji Nr [...] z dnia 7 sierpnia 1997 r., przy czym na pewno nie uległa ona zmianie w roku 2005, skoro w dniu 20 grudnia 2006 r. została wydana decyzja znak: [...], w której Skarżącej udzielono pozwolenia na budowę polegającego na adaptacji istniejącego obiektu na Centrum Handlowe "M.". Załącznikiem do tej decyzji był zatwierdzony projekt budowlany z 2006 r., z którego treści wynika, iż istniejący obiekt również miał powierzchnię 11.500,55 m². Powierzchnia gruntów przyjęta do opodatkowania - 18.086,00 m² przedmiotem sporu objęta nie była. Nie zostało także zakwestionowane opodatkowanie budowli o łącznej wartości 951.838,11 zł, na którą składają się budowle o wartości 930.323,00 zł, według ostatecznie przedstawionej przez M. G. ewidencji środków trwałych oraz budowle trwale związane z gruntem tj. droga dojazdowa i ściana p.poż., o wartości 21.515,11 zł, wzniesione w 2002 r. na gruncie M. G. przez dzierżawcę M. R., według prowadzonej przez nią ewidencji środków trwałych.

22 Następnie Sąd odnosząc się do zagadnienia "względów technicznych" zauważył, że zarzut w tym zakresie został sformułowany w oparciu o projekt budowlany z września 2006 r. dotyczący dokonania przebudowy i adaptacji centrum handlowego, z którego miała zdaniem Skarżącej wynikać konieczność wymiany pokrycia dachu budynku o powierzchni zabudowy 5358 m², gdyż nie spełniał on warunków nośności i dalsze jego użytkowanie zagrażało katastrofą budowlaną. Z niczego zatem nie wynikało, aby jakiekolwiek "względy techniczne" zaistniały w roku 2005, którego dotyczy spór.

23 Ponadto Sąd pierwszej instancji przyznał rację organowi odwoławczemu, że podstawowym kryterium związku nieruchomości z działalnością gospodarczą jest samo jej posiadanie przez przedsiębiorcę. Tym samym konieczność przeprowadzenia na przykład remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu.

24 II.1. Skarżąca M. G. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości oraz wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na podstawach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a.".

25 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

26 I.naruszenie przepisów prawa o postępowaniu, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a, art. 151 p.p.s.a i art. 144 §4 p.p.s.a przez oddalenie skargi i niewyjaśnienie w uzasadnieniu wszystkich przesłanek rozstrzygnięcia pomimo, iż w sprawie postępowanie prowadzone przez organ zawierało wady przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a których zauważenie przez Sąd winno spowodować uwzględnienie skargi i stanowić osnowę sporządzonego uzasadnienia, dotyczy to:

27 a) art. 240 § 1 pkt 1 O.p. przez błędne uznanie, że w sprawie pojawiły się nowe okoliczności lub dowody nieznane organowi, które uzasadniały wznowienie postępowania, gdy wszystkie okoliczności istotne dla sprawy były znane organowi jeszcze przed wydaniem ostatecznej decyzji,

28 b) art. 122 w związku z art. 187 § 1 i 191 O.p. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy i błędną ocenę dowodów, co skutkowało poczynieniem wadliwych ustaleń faktycznych przez:

29 - uznanie, że budynki i budowle, których dotyczy postępowanie ze względów technicznych mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, gdy podatnik wskazywał, iż nie nadawały się w ogóle do prowadzenia działalności gospodarczej,

30 - wadliwe ustalenie powierzchni budynków i wartości budowli, które podlegają opodatkowaniem z uwzględnieniem stawki jaka jest przewidziana w podatku od nieruchomości dla budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą,

31 c) art. 123 w związku z art. 188 §1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zgłaszanych przez podatnika, a które mają istotne znaczenie dla sprawy, w szczególności dotyczy to:

32 - dołączenia akt podatkowych dotyczących J. G., który był właścicielem nieruchomości objętych przedmiotowym postępowania, z których to akt można było wnioskować, że organ posiadał wszelkie informacje potrzebne do wymierzenia prawidłowej wysokości podatku jeszcze przed wydaniem pierwotnej, ostatecznej decyzji w sprawie,

33 - dowodu z zeznań świadka L. K. który był jednym z głównych wykonawców przebudowy nieruchomości, której dotyczy postępowanie dla wykazania, rodzaju i zakresu prac budowlanych wykonanych na nieruchomości, jego stanu technicznego przed ich wykonaniem, powierzchni użytkowej budynku głównego i tego, iż doszło do wybudowania nowego kompleksu handlowego,

34 - dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność, czy przed powstaniem nowego centrum handlowego T., ze względu na warunki techniczne była możliwość prowadzenia działalności gospodarczej i czy istniejące obecnie centrum handlowe powstało od początku, czy też jest wynikiem przebudowy.

35 II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm.- dalej : u.p.o.l.) przez błędne uznanie, iż wszystkie budynki zlokalizowane na nieruchomości położonej w C. przy ul. L. 24 nadawały się ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej.

36 III. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie złożyło odpowiedzi na skargę kasacyjną.

37 IV. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

38 Skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.

39 Postawiono w niej zarzuty oparte na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 p.p.s.a tj.: na zarzutach dotyczących zarówno uchybienia prawu materialnemu, jak i przepisom postępowania, jednak w istocie zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczył błędnego ustalenia stanu faktycznego, albowiem w ocenie Skarżącej naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. miało polegać na błędnym przyjęciu, że wszystkie budynki nadawały się ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej. W tym miejscu należy wskazać, że powołany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest nieprawidłowy, albowiem art. 1 omawianej ustawy podzielony jest bezpośrednio na jednostki redakcyjne będące punktami i nie zawiera ustępów. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika jednak, że autorowi skargi chodziło o naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który wprowadza legalną definicję pojęcia "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", wyłączając z tego zakresu takie przedmioty opodatkowania, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Faktycznie więc zarzut "naruszenia prawa materialnego" stanowi powtórzenie zarzutu naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez nieprawidłowe uznanie, że budynki i budowle, których dotyczy postępowanie ze względów technicznych mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.

40 Następny błędnie wskazany zarzut dotyczy art. 144 p.p.s.a., który nie dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, a więc nie istnieje art. 144 § 4 p.p.s.a., którego naruszenie w zaskarżonym wyroku zarzuca autor skargi kasacyjnej. Można tylko domyślać się, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o naruszenie art.141 § 4 p.p.s.a.. W tym miejscu należy także podkreślić, że zgodnie z treścią art.183 § 3 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a związanie podstawami skargi kasacyjnej polega natomiast na tym, że jeśli strona skarżąca wskaże konkretny przepis prawa procesowego, który - jej zdaniem - został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu, nawet jeżeli ustalone fakty i twierdzenia strony skarżącej wskazują, że w istocie naruszono inny przepis prawa, niewskazany wyraźnie w petitum ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.(B. Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat , M.Niezgódka-Medek, Komentarz do art.183 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Takie rozumienie art. 183 p.p.s.a. zostało także potwierdzone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt I GSK 617/09, LEX nr 744829; z dnia 30 marca 2004 r. sygn. akt GSK 10/04 oraz z dnia 7 września 2004 r. sygn. akt I FSK 102/04, LEX nr 142407).

41 Autor skargi kasacyjnej zarzucił również naruszenie art. 240 § 1 pkt 1 O.p., który to przepis nie miał zastosowania w niniejszej sprawie i nie mógł zostać naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.

42 Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów należy wskazać, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd pierwszej instancji wyjaśnił zaistniałe w niniejszej sprawie podstawy wznowienia zawarte w art. 240 §1 pkt 5 O.p. wskazując na nowe okoliczności i dowody, o których organ podatkowy dowiedział się po wydaniu decyzji pierwotnej w dniu 24 stycznia 2005 roku. Nowymi okolicznościami były: fakt prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej od 2004 do końca 2006 r., okoliczność zawarcia przez nią umowy dzierżawy z M. R. w 2001 r. oraz większa niż zadeklarowana przez Skarżącą w wykazie z dnia 29 sierpnia 2001 r. powierzchnia użytkowa zespołu handlowo - usługowego, będącego jednym z przedmiotów opodatkowania. Istniały one w dacie wydania decyzji, jednakże nie były znane organowi podatkowemu mimo, iż są to okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, bowiem determinują wysokość zobowiązania podatkowego. Prawidłowo także Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wystąpienie co najmniej jednego z członów alternatywy zawartej w/w przepisie stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 22 września 2010 r., sygn. I SA/Gd 446/10 (LEX nr 602746), jeżeli więc dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania". Oznacza to, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie jest istotna data sporządzenia, czy też dołączenia do akt sprawy wznowieniowej dowodu potwierdzającego "nową okoliczność" w rozumieniu omawianego przepisu - w niniejszej sprawie data pisma Urzędu Miasta L., na podstawie którego ustalono fakt prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej tj. 7 lipca 2009 r.

43 Z kolei - co przyznaje sam autor skargi kasacyjnej - dowodem istniejącym w dacie wydania decyzji pierwotnej była decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 7 sierpnia 1997 r. nr [...] oraz załączony do niej projekt budowlany. Z dowodu tego wynika inna niż zadeklarowana przez skarżącą powierzchnia użytkowa zespołu handlowo - usługowego (11.500,55 m² zamiast zadeklarowanych 6.405 m²). W skardze kasacyjnej wskazano jednak, że dowód ten nie był "nowy", ponieważ "prawdopodobnie" wynikał z akt podatkowych J. G., a zatem był znany organowi podatkowemu z urzędu. Z argumentacją taką nie można się zgodzić. Sądy administracyjne wielokrotnie podkreślały, że przy badaniu przesłanki wznowienia postępowania wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy z innych powodów (na przykład wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. III SA/Gl 829/08 utrzymany w mocy wyrokiem NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. I FSK 679/09, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 29 października 2009 r., sygn. I SA/Ol 498/09 utrzymany w mocy wyrokiem NSA z dnia 10 maja 2011 r., sygn. II FSK 204/10 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. I SA/Łd 322/09 utrzymany w mocy wyrokiem NSA z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. I FSK 1925/09 –publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Nie ulega zatem wątpliwości, że wydając decyzję wymiarową w podatku od nieruchomości za 2005 rok organ podatkowy nie oparł się na dowodzie z dokumentu w postaci decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 7 sierpnia 1997 r. nr [...] wraz z projektem budowlanym, ponieważ dowodu tego nie było wówczas w aktach sprawy. W kontekście powyższych rozważań bez znaczenia pozostaje, czy taki dowód znajdował się w tym czasie w innych aktach podatkowych, w tym przypadku w aktach dotyczących J. G.. Bez względu na tą okoliczność, dowód ten ma bowiem walor "nowości" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ponadto należy podkreślić, że nie jest prawdziwe stwierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że nowym dowodem stanowiącym podstawę wznowienia postępowania był projekt zagospodarowania terenu, który stanowi dokumentację do pozwolenia na adaptację istniejącego obiektu na Centrum Handlowe "M.", wydanego w dniu 20 grudnia 2006 r. przez Prezydenta Miasta C.. Projekt ten dał jedynie podstawę do ustalenia, że omawiana powierzchnia nie uległa zmianie od 1997 roku - czyli od czasu wydania pozwolenia na budowę nr [...], który to dokument był "nowym dowodem" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Z powyższych względów bezzasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Kwestia podstaw wznowienia postępowania została w zaskarżonym wyroku szczegółowo i wyczerpująco wyjaśniona.

44 Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących postępowania dowodowego, prowadzonego przez organy podatkowe w ramach wznowionego postępowania należy podkreślić, że organ drugiej instancji kilkukrotnie wyznaczał rozprawę administracyjną celem przesłuchania Skarżącej w charakterze strony oraz przesłuchania L. K. w charakterze świadka. Rację ma więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie twierdząc, że wniosek strony w zakresie przeprowadzenia tych dowodów został uwzględniony, a dowody dopuszczono, zaś ich nieprzeprowadzenie wynikało z faktu, że osoby te nie stawiły się na wyznaczone terminy rozpraw administracyjnych. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 123 w związku z art. 188 §1 O.p. nie może odnieść zamierzonego skutku. Dotyczy to również pominięcia dowodu z akt podatkowych J. G.. Art. 188 O.p. nakazuje uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, natomiast jak już wyjaśniono powyżej, dowód ten nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i jego przeprowadzenie nie mogłoby w żaden sposób wpłynąć na jej rozstrzygnięcie.

45 Następnie należy stwierdzić, że nie ulega wątpliwości że w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawowym kryterium związku nieruchomości z działalnością gospodarczą jest samo jej posiadanie przez przedsiębiorcę. Jak już wcześniej stwierdzono z zakresu pojęcia "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" wyłączono takie przedmioty opodatkowania, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W skardze kasacyjnej wywiedziono, że na zły stan techniczny przedmiotowych budynków (a w przypadku jednego z nich nawet zagrożenie katastrofą budowlaną) wskazuje projekt architektoniczno - budowlany stanowiący załącznik do decyzji z dnia 20 grudnia 2006 r. o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w ślad za Samorządowym Kolegium Odwoławczym podkreślił fakt, że decyzja ta obejmowała przebudowę i modernizację istniejących obiektów, a zatwierdzony nią projekt budowlany nie wskazywał na istnienie takich względów technicznych, które uniemożliwiałyby prowadzenie tam działalności gospodarczej. Z kolei autor skargi kasacyjnej podniósł, że wykonane roboty budowlane faktycznie obejmowały rozbiórkę istniejących obiektów (obiektu) i wybudowanie nowego budynku, ponieważ dotychczasowe budynki nie nadawały się już do remontu ani modernizacji. Przyczyną takiego sformułowania projektu budowlanego oraz wniosku o pozwolenie na budowę miał być fakt, że obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakazywał budowy sklepów wielkopowierzchniowych, dopuszczając jedynie adaptację już istniejących obiektów. Z tego względu projekt budowlany nie oddawał dokładnie faktycznego stanu technicznego budynków istniejących wcześniej na nieruchomości.

46 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomijając już fakt, że takie postępowanie stanowi obejście przepisów prawa i może skutkować wszczęciem przez organy nadzoru budowlanego postępowania w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych, należy podkreślić, że nawet gdyby faktycznie doszło do rozbiórki istniejącego wcześniej budynku (budynków) i wzniesienia w tym miejscu całkowicie nowego obiektu budowlanego, to okoliczność ta nie implikuje bynajmniej ustalenia, że rozebrany budynek nie nadawał się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Powoływanie biegłego dla ustalenia, czy istniejące obecnie centrum handlowe powstało od początku, czy też jest wynikiem przebudowy byłoby bezprzedmiotowe, ponieważ okoliczność ta nie miała znaczenia dla ustalenia, czy istniejące w tym miejscu w 2005 r. budynki ze względów technicznych nie nadawały się do prowadzenia działalności gospodarczej.

47 Słusznie również zauważył Sąd pierwszej instancji, że projekt budowlany został sporządzony we wrześniu 2006 r., a więc w żaden sposób nie wynika z niego jaki mógł być stan techniczny budynków w 2005 r. Sama treść projektu także nie potwierdza, by budynki te ze względów technicznych nie nadawały się do prowadzenia działalności gospodarczej.

48 Wobec powyższego należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo oddalił skargę M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C.

49 Mając na uwadze wszystkie przedstawione okoliczności sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.