Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2020 r., II FSK 1548/18

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2020 r., II FSK 1548/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA del. Bogusław Wolas (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. S.A. z siedzibą w B. (następca prawny K. S.A. z siedzibą w K.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 955/17 w sprawie ze skargi S. S.A. z siedzibą w B. (następca prawny K. S.A. z siedzibą w K.) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 15 maja 2017 r. nr [...], 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz S. S.A. z siedzibą w B. kwotę 1277 (jeden tysiąc dwieście siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrokiem z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 955/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S. S.A. z siedzibą w B. (następca prawny K. S.A. z siedzibą w K.) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 czerwca 2017 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania egzekucyjnego.

3 Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 16 września 2016 r. Spółka zwróciła się do Naczelnika Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w S. o wznowienie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 grudnia 2010 r. wystawionego przez Burmistrza Miasta L. a obejmującego należność z tytułu podatku od nieruchomości za styczeń 2005 r. w kwocie 110 851,87 zł. Spółka wskazała, że w toku tego postępowania organ egzekucyjny dokonał pobrania od niej kosztów egzekucyjnych na podstawie przepisów, które następnie zostały uznane za niezgodne z konstytucją na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14.

4 Postanowieniem z dnia 15 maja 2017 r. organ I instancji na podstawie art. 149§3 w zw. z art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), dalej "k.p.a.", oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599, dalej: "u.p.e.a.") odmówił wznowienia postępowania.

5 Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017 r. organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Organ nadzoru stwierdził, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka niedopuszczalności wznowienia postępowania egzekucyjnego o charakterze przedmiotowym, bowiem postępowanie egzekucyjne zakończyło się wyegzekwowaniem należności, nie zaś poprzez wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia. Tym samym, jak wskazał, zakończenie postępowania egzekucyjnego poprzez wyegzekwowanie obowiązku, w tym pobranie kosztów egzekucyjnych, nie stanowiło rozstrzygnięcia w zakresie sprawy, co do której można zastosować instytucję wznowienia postępowania. W świetle art. 145 k.p.a. wznowić można bowiem tylko takie postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej lub ostatecznego postanowienia.

6 W skardze na to postanowienie zarzucono naruszenie:

7 1. art. 145a § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. i art. 190 ust. 4 Konstytucji poprzez odmowę wznowienia postępowania egzekucyjnego w administracji, a tym samym pozbawienie Spółki konstytucyjnego prawa do ponownego rozpoznania sprawy w stanie prawnym powstałym w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego;

8 2. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. poprzez przeprowadzenie przez organ II instancji błędnej kontroli postanowienia organu I instancji i jego nieuchylenie.

9 Wobec powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

10 W odpowiedzi organ nadzoru zażądał oddalenia skargi i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.

11 Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podał, że niedopuszczalne jest wznowienie postępowania egzekucyjnego, które zostało zakończone czynnością w postaci pobrania należności wraz z należnymi odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. Stwierdzenie zaistnienia tej przeszkody musi z kolei skutkować wydaniem przez organ egzekucyjny postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.), co w niniejszej sprawie miało miejsce. Takie działanie organu egzekucyjnego zostało zatem uznane za zgodne z prawem.

12 Ustosunkowując się do kwestii naruszenia art. 190 ust. 4 Konstytucji RP Sąd I instancji podał, że w przepisie tym wyraźnie wskazano, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. O tym zatem w jaki sposób rozstrzygnięcie oparte na niekonstytucyjnym przepisie może zostać wyeliminowane z obrotu prawnego decydują zasady i tryb określone w przepisach właściwych dla danego postępowania. W tym przypadku są to przepisy u.p.e.a. i k.p.a., z których wynika brak możności wznowienia postępowania administracyjnego (egzekucyjnego) zakończonego w inny sposób aniżeli poprzez wydanie ostatecznej decyzji lub ostatecznego postanowienia. Nie oznacza to jednak, że wskazana norma konstytucyjna w omawianym przypadku nie jest realizowana, albowiem w razie stwierdzenia pobrania kosztów egzekucyjnych w nadmiernej wysokości strona może wystąpić o ich zwrot (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 418/08, Lex nr 518241 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 936/16, Lex nr 2197204).

13 Za niezasadne uznał także Sąd I instancji wywody Spółki zmierzające do wykazania, że cechy aktu administracyjnego posiada tytuł wykonawczy czy zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego. Wskazał, że instytucje te spełniają zgoła odmienne funkcje. Tytuł wykonawczy jest wystawiany przez wierzyciela w celu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Służy on zatem do uruchomienia procedury zmierzającej do wyegzekwowania obowiązku wynikającego z mocy samego prawa lub indywidualnego rozstrzygnięcia. Zarazem sam w sobie takim rozstrzygnięciem nie jest, albowiem nie stanowi źródła obowiązku określonego zachowania się. Takim rozstrzygnięciem nie jest również wspomniane zawiadomienie, które pełni jedynie funkcję informacyjną o dokonanej czynności egzekucyjnej w postaci zastosowania środka egzekucyjnego. Zarówno zatem tytuł wykonawczy, jak i zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego nie spełniają cech aktu administracyjnego, ponieważ w następstwie ich wydania nie dochodzi do zmiany sytuacji materialnoprawnej strony - nie przyczyniają się one do powstania, zmiany czy unicestwienia obowiązków, lecz służą wyłącznie do ich wyegzekwowania.

14 W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Spółka, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak zastosowania, tj. brak uchylenia zaskarżonego postanowienia DIAS, przy wydaniu którego naruszono przepisy prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

15 a) art. 145a § 1 w zw. art. 149 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 18 u.p.e.a., a także w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji, przez odmowę wznowienia postępowania egzekucyjnego, w toku którego pobrano od strony skarżącej koszty egzekucyjne na podstawie przepisów u.p.e.a., które następnie - na mocy wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 - zostały uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją, a tym samym pozbawienie Spółki konstytucyjnego prawa do ponownego rozpoznania sprawy w stanie prawnym powstałym w następstwie tego wyroku i w rezultacie możliwości odzyskania nienależnie od niej pobranych kosztów egzekucyjnych;

16 b) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. i w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez przeprowadzenie przez organ odwoławczy błędnej kontroli postanowienia organu pierwszej instancji z uwagi na jego nieuchylenie, pomimo iż przy jego wydawaniu naruszone zostały wskazane wyżej przepisy.

17 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano w szczególności, że koszty egzekucyjne ustalane są w formie postanowienia wyłącznie na wniosek zobowiązanego, który może w ten sposób dążyć do podważenia ich wysokości lub zasadności nałożenia. Wydanie takiego postanowienia zostało obwarowane ustawowym terminem, który w niniejszej sprawie upłynął. Jednocześnie zwrócono uwagę, że ponieważ na moment prowadzenia wobec Spółki egzekucji koszty te określone zostały – zdaniem strony skarżącej – prawidłowo, brak było przesłanek do wystąpienia przez nią o wydanie takiego postanowienia. Nie było ono również wydawane z urzędu, ponieważ kosztami egzekucyjnymi obciążono stronę skarżącą, a nie wierzyciela. Wskazano także, że w doktrynie (Z. Leoński, R. Hauser, Kontrola administracyjnego postępowania egzekucyjnego przez NSA, Państwo i Prawo 1987, z.7, s.27) wyrażony został pogląd o uznaniu tytułu wykonawczego na gruncie u.p.e.a. za decyzję lub quasi-decyzję w znaczeniu materialnym ze względu na zawarcie w nim autorytatywnego stwierdzenia, że na zobowiązanym ciąży obowiązek płynący z przepisu prawa. Z kolei zawiadomienie o zajęciu zawiera kwotę kosztów egzekucyjnych, którą określa sam organ egzekucyjny. W ocenie Spółki, akty te stanowią "inne rozstrzygnięcie" w sprawie, o których mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji, gdyż to dokładnie na podstawie tych aktów określono i pobrano od strony skarżącej koszty egzekucyjne, w oparciu o przepisy u.p.e.a. uznane następnie przez TK za niezgodne z Konstytucją.

18 W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIAS w Katowicach wniósł o jej oddalenie.

19 Za bezpodstawne uznano w szczególności twierdzenie strony skarżącej jakoby tytuł wykonawczy czy zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego miały wymiar analogiczny do decyzji lub postanowień. Dokumenty te nie kreują żadnego nowego stanu prawnego, stanowią jedynie podstawę działania organu egzekucyjnego. Samo zaś naliczenie kosztów egzekucyjnych jest czynnością materialno-techniczną organu egzekucyjnego, a nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania zakończonego dokonaniem czynności materialno-technicznej.

20 Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:

21 Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, choć nie wszystkie podniesione w niej argumenty są trafne.

22 Na wstępie należy zauważyć, że analogiczne zagadnienie prawne było przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 474/18 i II FSK 475/18. Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę ocenę prawną zawartą w tych orzeczeniach w pełni aprobuje, stąd w dalszej części uzasadnienia posłuży się zaprezentowaną w nich argumentacją.

23 Punktem wyjścia rozważań nad możliwością wznowienia postępowania egzekucyjnego celem wydania na podstawie art. 64c § 7 u.p.e.a. postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w następstwie stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny sprzeczności z Konstytucja przepisów normujących wysokość tych kosztów w zakresie, w jakim nie określają one maksymalnej ich wysokości oraz w sytuacji niezgłoszenia przez zobowiązanego wniosku o wydanie takiego postanowienia w terminie prawem przewidzianym, jest analiza unormowanych w art. 190 ust. 4 Konstytucji zasad likwidacji skutków obowiązywania przepisu sprzecznego z Konstytucją. Z przepisu tego wynika wprost, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego wydane zostało prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (por. wyroki: z dnia 7.09.2006 r., SK 60/05 i z dnia 24.11.2009 r., SK 36/07) wynika, że art. 190 ust. 4 Konstytucji wyraża konstytucyjne prawo podmiotowe jednostki do ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem stanu prawnego (z zastosowaniem prawa) zgodnego z Konstytucją. Ograniczenie tego prawa jest niedopuszczalne, za wyjątkiem przypadków przewidzianych w ustawie, spełniającej określone w art. 31 ust. 3 Konstytucji kryterium proporcjonalności. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu (A. Mączyński, Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. w: Księga XX-lecia orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2006, s. 124) reguła ta ma zastosowanie do wszystkich podmiotów i wszystkich sytuacji prawnych, ukształtowanych pod rządami przepisu uznanego za niekonstytucyjny. Ponadto użyte w przepisie Konstytucji pojęcia "wznowienie postępowania" i "uchylenie decyzji" winny być interpretowane zgodnie z zasadą wykładni pojęć konstytucyjnych, co oznacza, że chodzi tu o wszelkie przewidziane prawem procedury, zwyczajne lub nadzwyczajne, umożliwiające usunięcie z obrotu prawnego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie niekonstytucyjnej normy, a tryb postępowania restytucyjnego powinien być adekwatny do postępowania, w którym wydano rozstrzygnięcie podlegające restytucji; organy państwa są więc obligowane do zastosowania wszelkich dostępnych im środków prawnych celem ponownego rozstrzygnięcia sprawy bez zastosowania niekonstytucyjnej normy, nawet, jeżeli nie wprowadzono odrębnej procedury dla realizacji tej powinności (A. Mączyński/J. Podkowik, w: Konstytucja RP. Komentarz, Warszawa 2016, tom II, tezy 173-174 do art. 190, s. 1220).

24 W rozpoznanej sprawie na podstawie przepisów uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za sprzeczne z Konstytucją w określonym zakresie od strony skarżącej pobrano koszty egzekucyjne. Zgodnie z obowiązującą w tym względzie procedurą nastąpiło to bez wydania jakiegokolwiek formalnego aktu, ale niewątpliwie w sposób władczy, niezależny od woli zobowiązanego. W istocie podjęto więc rozstrzygnięcie, które – zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji - winno być poddane restytucji "na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania". Zarazem tryb ten powinien być adekwatny do sytuacji, gdy nie przewidziano procedury dla realizacji powinności restytucyjnej, odpowiadającej zaistniałej sytuacji procesowej, to jest sytuacji zakończenia postępowania egzekucyjnego wraz z pobraniem kosztów egzekucyjnych, bez wydania jakiegokolwiek stwierdzającego to formalnego aktu. Tymczasem przewidzianą w przepisach k.p.a. przesłanką przedmiotową wznowienia postępowania – jak trafnie dostrzegł to Wojewódzki Sąd Administracyjny – jest zakończenie postępowania ostateczną decyzją lub postanowieniem. W analizowanym przypadku przesłanka ta niewątpliwie spełniona nie jest. Uznanie, że okoliczność ta stanowi nieprzezwyciężalną przeszkodę dla przeprowadzenia postępowania restytucyjnego przez wznowienie postępowania egzekucyjnego zakończonego wyegzekwowaniem obowiązku, budzi jednak zasadnicze zastrzeżenia, gdyż prowadzi do uniemożliwienia usunięcia z obrotu prawnego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie niekonstytucyjnej normy prawnej. Proponowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rozwiązanie w postaci zgłoszenia przez zobowiązanego wniosku o zwrot nienależnie pobranej opłaty ma ten zasadniczy mankament, że nie znajduje podstawy normatywnej, ani w przepisach u.p.e.a., ani w przepisach k.p.a.; ponadto prowadzić może do niezamierzonego i nieadekwatnego dla celu restytucyjnego skutku w postaci zakwalifikowania takiego wniosku jako odnoszącego się do umorzenia opłaty, rozpatrywanego na zasadach uznania administracyjnego. W poszukiwaniu akceptowalnej formuły postępowania restytucyjnego nie jest też przydatne odwołanie się do tytułu wykonawczego jako aktu, którego dotyczyłoby wznowienie postępowania. Nie negując bowiem trafności kwalifikowania tytułu wykonawczego w postępowaniu egzekucyjnym jako quasi-decyzji - choć tylko w znaczeniu materialnym - ze względu na zawarcie w nim autorytatywnego stwierdzenia, że na zobowiązanym ciąży obowiązek wynikający z przepisów prawa, może on być uznany tylko za rozstrzygnięcie uprawniające do zainicjowania postępowania egzekucyjnego, które może być z kolei zwalczane przysługującymi zobowiązanemu środkami prawnymi w postaci zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, ale nie determinuje sposobu zakończenia postępowania egzekucyjnego, a w szczególności rozstrzygnięcia o kosztach egzekucyjnych. Biorąc jednak pod rozwagę przedstawione uwarunkowania prawne, a zwłaszcza wynikający z art. 190 ust. 4 Konstytucji obowiązek zastosowania przez organy państwa wszelkich dostępnych środków prawnych celem ponownego rozstrzygnięcia sprawy bez zastosowania niekonstytucyjnej normy, również wtedy, gdy nie wprowadzono odrębnej procedury dla realizacji tej powinności, a także dostrzegając, że pobranie kosztów egzekucyjnych, w tym opłaty za czynności egzekucyjne i opłaty manipulacyjnej, musi być poprzedzone władczym rozstrzygnięciem co do ich wysokości, nawet, jeżeli rozstrzygnięcie to nie przybiera formy postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że niewydanie postanowienia o wysokości kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64c § 7 u.p.e.a. nie wyklucza możliwości wznowienia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. celem rozstrzygnięcia o wysokości kosztów egzekucyjnych zgodnie ze stanem prawnym, ukształtowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14). Niezgłoszenie wniosku o wydanie takiego postanowienia w stanie prawnym obowiązującym przed wydaniem wyroku przez Trybunał Konstytucyjny nie może bowiem niweczyć podmiotowego prawa zobowiązanego do ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem stanu prawnego zgodnego z Konstytucją, zwłaszcza, gdy określenie wysokości kosztów egzekucyjnych i ich pobranie było zgodne z prawem obowiązującym wcześniej, powodując niecelowość zgłaszania wniosku o wydanie postanowienia w trybie art. 64c § 7 u.p.e.a.

25 W skardze kasacyjnej zasadnie więc zarzucono, że zaskarżone postanowienie DIAS w Katowicach narusza art. 145a § 1 w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., a także art. 190 ust. 4 Konstytucji, przez odmowę wznowienia postępowania egzekucyjnego, w toku którego pobrano od skarżącej koszty egzekucyjne na podstawie przepisów u.p.e.a., które następnie na mocy wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. zostały uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją. Naruszenie to powodowało pozbawienie skarżącej Spółki konstytucyjnego prawa do ponownego rozpatrzenia sprawy w stanie prawnym powstałym w następstwie tego wyroku i w rezultacie ewentualnej możliwości odzyskania nienależnie od niej pobranych kosztów egzekucyjnych. W rezultacie rozstrzygnięcie to narusza także art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. przez przeprowadzenie przez organ odwoławczy błędnej kontroli postanowienia organu pierwszej instancji z uwagi na jego nieuchylenie, pomimo iż przy jego wydawaniu naruszone zostały wskazane wyżej przepisy. W konsekwencji brak stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia DIAS w Katowicach, prowadzi do stwierdzenia naruszenia przez ten Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a.

26 Naczelny Sąd Administracyjny uznał więc, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Zarazem, ponieważ istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz rozpoznał skargę, uwzględniając ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 oraz art. 193 p.p.s.a. i uchylając zarówno zaskarżone postanowienie DIAS w Katowicach oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 15 maja 2017 r. Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji zgodnie z art. 153 w związku z art. 193 p.p.s.a. będzie obowiązany do uwzględnienia oceny prawnej, zawartej w niniejszym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wynikających z tej oceny wskazań co do dalszego postępowania, których istota sprowadza się do tezy, że niewydanie postanowienia o wysokości kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64c § 7 u.p.e.a. nie wyklucza możliwości wznowienia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. celem rozstrzygnięcia o wysokości kosztów egzekucyjnych zgodnie ze stanem prawnym, ukształtowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14); wniosek skarżącej o wznowienie wymienionego postępowania egzekucyjnego nie może więc być załatwiony odmownie tylko z tej przyczyny.

27 O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a.