Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., III OSK 2368/21

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., III OSK 2368/21

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. R. i W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 września 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 531/19 w sprawie ze skargi W. R. i W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 12 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie na rzecz W. R. i W. P. solidarnie kwotę 1137 (jeden tysiąc sto trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 września 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 531/19 oddalił skargę W. R. i W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 12 marca 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 16 października 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku handlowo-usługowego na terenie działek nr [...] i [...] w obrębie B., gm. K.

3 W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej zwanej P.p.s.a. związany był oceną prawną wyrażoną w uprzednio wydanym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 489/18, w którym stwierdzono m.in., że raport nie spełniał wszystkich wymogów określonych przepisami prawa w zakresie określenia wpływu inwestycji na środowisko w na etapie jej likwidacji, czego nie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, zwane dalej w skrócie SKO wydające decyzję w dniu 9 lutego 2018 r.

4 W ocenie Sądu organ drugiej instancji ponownie badający sprawę zastosował się do oceny prawnej i wskazań ww. wyroku, przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe na podstawie art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a. i wyczerpująco wyjaśnił motywy uznania, że skutki mogące mieć miejsce w wariancie likwidacji inwestycji nie przemawiają przeciwko odmowie udzielenia inwestorowi środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia. Raport uzupełniono o brakujące części i dokument ten został poddany prawidłowej ocenie organu. Wskazano w nim w szczególności, że o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na etapie jej likwidacji można mówić jedynie jako o sytuacji czysto hipotetycznej. Najbardziej prawdopodobnym scenariuszem jest brak likwidacji obiektu i jego oddziaływania na środowisko na tym etapie. Z uwagi na bardzo wysokie koszty realizacji inwestycji inwestor nie zakłada likwidacji obiektu. W raporcie wskazano sposoby dostosowania obiektu do nowej funkcji w przypadku braku opłacalności dotychczasowego sposobu wykorzystania obiektu. Najistotniejsze elementy w budynku świadczą o tym, że może on zmienić swoją funkcję bez konieczności jego likwidacji. Zmiany będą miały charakter jedynie prac remontowych. Inwestor wskazał sposób zagospodarowania odpadów w takim przypadku. Przedstawiono rozważania na temat wariantu likwidacji budynku, zakładającego całkowitą rozbiórkę. Przedstawiono szacowanie ilości i rodzajów powstałych w przypadku całkowitego demontażu obiektu odpadów oraz sposoby postępowania z nimi. Szczegółowo wskazano rodzaje emisji na środowisko mających miejsce w trakcie likwidacji inwestycji. Przedstawiono przewidywany zakres działań i następstwa likwidacji obiektu oraz środki służące ochronie poszczególnych elementów środowiska, w tym przypadku dla ludzi i środowiska.

5 Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że dokumentacja inwestora uzupełniająca brakujące części raportu wpłynęła do SKO w dniu 17 grudnia 2018 r. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2019 r. SKO poinformowało strony postępowania o braku możliwości załatwienia przedmiotowej sprawy w terminie oraz poinformowało o prawie stron do czynnego udziału w tym postępowaniu. Skarżący mieli realną możliwość skorzystania z przysługujących im uprawnień procesowych, w tym wglądu w uzupełnienie raportu, który był jedynym dokumentem, jaki został dodatkowo zebrany w postępowaniu odwoławczym. Zakładając, iż oczekiwaniem skarżących było, że bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ winien był zawiadomić strony o zakończeniu postępowania dowodowego i o uzupełnieniu raportu, to skarżący nie wskazali jakich konkretnie zarzutów procesowych przeciwko trafności przedmiotowego raportu nie przedstawili, które miałby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

6 Nie podzielono także zarzutu naruszenia art. 15 i art. 136 K.p.a. SKO samodzielnie dokonało uzupełnienia materiału dowodowego, na co zezwalał art. 136 K.p.a. i nie było zobligowane do poddawania go weryfikacji przez organ pierwszej instancji. Zaakcentowano, że przeprowadzenie postępowania uzupełniającego przez organ odwoławczy było konsekwencją wydania przez Sąd wyroku z dnia 27 września 2018 r.

7 Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wbrew twierdzeniom stron, nie doszło również do naruszenia art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 z późn. zm.) zwanej dalej u.u.i.ś., poprzez błędne określenie kręgu stron postępowania. Skarżący podnosząc ww. zarzut powołali się na naruszenie interesu prawnego innego podmiotu. Dochodzenie usunięcia tego rodzaju naruszenia prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym nie jest możliwe przez każdą stronę i uczestnika postępowania administracyjnego, ale wyłącznie przez ten podmiot, którego takie naruszenie bezpośrednio dotyczy.

8 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili:

9 1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędne niezastosowanie:

10 a) art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. poprzez przyjęcie, że SKO w pełni uzupełniło materiał dowodowy w zakresie brakujących części raportu środowiskowego, podczas gdy Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł regulacji art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., która wymaga - przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - uzgodnień raportu także w zakresie objętym jego uzupełnieniem z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska;

11 b) art. 77 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. poprzez przyjęcie, że SKO w pełni uzupełniło materiał dowodowy w zakresie brakujących części raportu środowiskowego, podczas gdy Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł regulacji art. 77 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., która wymaga - przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - zasięgnięcia opinii właściwego powiatowego inspektora sanitarnego co do raportu i jego uzupełnienia;

12 c) art. 80 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. polegające na przyjęciu, że SKO wydało decyzję z uwzględnieniem wymaganych przepisami prawa dokumentów, podczas gdy SKO wydało decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach bez uzyskania wymaganych w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. uzgodnień i opinii, uznając tym samym, że uzupełnienie raportu nie wymaga dokonania uzgodnień z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz wydania opinii przez właściwego powiatowego inspektora sanitarnego;

13 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

14 a) art. 174 pkt 2 w związku z art. 151 P.p.s.a. i w związku z art. 10 K.p.a. poprzez wadliwą kontrolę orzeczenia organu administracji publicznej i w efekcie brak zawiadomienia strony skarżącej o zakończeniu postępowania dowodowego i uzupełnieniu raportu środowiskowego, co w konsekwencji uniemożliwiło tej stronie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, składanie zastrzeżeń do uzupełnionego raportu i wniosków dowodowych w sprawie;

15 b) art. 174 pkt 2 w związku z art. 151 P.p.s.a. i w związku z art. 15 K.p.a. oraz art. 136 K.p.a. poprzez wadliwą kontrolę orzeczenia organu administracji publicznej i w efekcie brak zlecenia analizy uzupełnionego materiału dowodowego organowi pierwszej instancji, co w efekcie doprowadziło do oceny całości raportu jedynie przez jedną instancję i pozbawiło możliwości weryfikacji wyników analizy przez obie instancje organów administracji publicznej, co ostatecznie skutkowało wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa;

16 c) art. 174 pkt 2 w związku z art. 151 P.p.s.a. i w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez wadliwą kontrolę orzeczenia organu administracji publicznej i wadliwą ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, a wskutek tego błędne oddalenie skargi i uznanie, że SKO w sposób wyczerpujący zebrało materiał dowodowy jak również go rozpatrzyło, podczas gdy ww. organ administracji publicznej pominął w materiale dowodowym uzyskanie wymaganych przepisami prawa uzgodnień i opinii, jak również błędnie zgromadziło materiał dowodowy w zakresie ustalenia stron postępowania.

17 W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

18 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

19 Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a.

20 W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wynikających z ww. przepisów w tej sprawie nie zachodzi, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

21 Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

22 Skarga kasacyjna jest zasadna.

23 W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 489/18 uchylił decyzję SKO z dnia 9 lutego 2018 r. i zobowiązał ten organ do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie uzupełnienia raportu w części obejmującej oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia na etapie jego likwidacji, a także samodzielnej oceny całości raportu przygotowanego w tej sprawie.

24 Takimi wskazaniami co do dalszego postępowania było SKO związane na podstawie art. 153 P.p.s.a. Wskazania te należało wykonać zgodnie z obowiązującymi przepisami.

25 Trafnie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji naruszył prawo materialne poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. oraz art. 77 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. polegające na braku ponowienia uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym chociażby uzupełnionej - na etapie postępowania odwoławczego - części raportu oddziaływania na środowisko dla danego przedsięwzięcia.

26 Zgodnie z powołanymi przepisami w przypadku, gdy jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji obligatoryjnie uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.) oraz zasięga opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (art. 77 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś.).

27 Tym samym skoro ww. przepisy nakładają obowiązek uzgodnienia i zaopiniowania warunków realizacji przedsięwzięcia w przypadku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to obowiązek ten obejmuje także przypadek, gdy następuje uzupełnienie tej oceny w takim zakresie, w jakim dotyczy to zadań regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Innymi słowy, jeżeli sporządzony w ramach oceny oddziaływania na środowisko raport zostaje uzupełniony w takim zakresie, w jakim obejmuje on dodatkowe informacje wskazujące na oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia na środowisko naturalne lub jego elementy, to koniecznym jest ponowienie uzgodnienia i zaopiniowania wymaganych art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. Brak przeprowadzenia takich czynności stanowi o istotnej wadliwości decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla danego przedsięwzięcia.

28 Ponad wszelką wątpliwość z uzupełnionego raportu obejmującego opis oddziaływania na środowisko na etapie likwidacji przedsięwzięcia wynika, że na tym etapie będą powstawały różnorodne odpady i sam podmiot uzupełniający raport analizuje wpływ na etapie likwidacji tego przedsięwzięcia m.in. na grunty, wody gruntowe, wody powierzchniowe, powietrze, emisje hałasu i substancji gazowych. Tym samym należało ponowić etap uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i właściwym państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym.

29 Na konieczność uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięcia z właściwym organem ochrony środowiska oraz opiniowania z właściwym organem sanitarnym wskazuje również orzecznictwo sądowe (np. wyrok NSA z 7 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 1824/21).

30 W związku z tym trafnym jest również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 80 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., zgodnie z którym w przypadku, gdy była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach bierze pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. Nie budzi wątpliwości, że warunkiem jakiegokolwiek "wzięcia pod uwagę" wyników uzgodnień i opinii jest uprzednie zwrócenie się o takie uzgodnienia i zaopiniowania. Pominięcie tego etapu w tej sprawie przez SKO stanowi o naruszeniu art. 80 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.

31 Błędnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że w przedmiotowej sprawie mimo uzupełnionego raportu nie było wymagane dokonanie uzgodnień z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zwrócenie się o zaopiniowanie do właściwego powiatowego inspektora sanitarnego.

32 Przechodząc do kontroli zarzutów naruszenia przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji należy stwierdzić, że zasadnym jest zarzut naruszenia w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienie i błędne przyjęcie, że w tej sprawie SKO prawidłowo zastosowało art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji na skutek nieprawidłowej kontroli decyzji SKO i wadliwej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie wadliwie uznał, że organ ten w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i go rozpatrzył, podczas gdy SKO ponownie prowadząc postępowanie pominęło w materiale dowodowym uzyskanie wymaganych przepisami prawa uzgodnień i opinii.

33 Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne. W tej sprawie na skutek wyroku WSA w Szczecinie z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 489/18 w pełni dopuszczalnym było przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. Uzupełniany materiał dowodowy nie przesądza o całokształcie ustaleń stanu faktycznego w tej sprawie, ale tylko w jego części i w pełni dopuszczalnym było, kierując się zasadą ekonomii procesowej, dążenie do przyspieszenia rozpoznania tej sprawy poprzez uzupełnienie dowodów przez organ odwoławczy przy zachowaniu prawa stron do bezstronnego i transparentnego przebiegu postępowania z ich udziałem, a także prawidłowego ustalenia wszystkich istotnych okoliczności kształtujących stan faktyczny sprawy.

34 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie podziela pogląd wyrażony w szeregu orzeczeniach NSA, zgodnie z którym przeprowadzenie samodzielnie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego jest dopuszczalne, a nawet pożądane wtedy, gdy nie będzie skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania (wyrok NSA z 28 października 2020 r. sygn. akt II OSK 2567/20; wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 3557/19). Tym samym w tej sprawie ograniczenie postępowania dowodowego tylko do SKO nie naruszało zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 15 K.p.a.

35 Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 10 K.p.a. poprzez wadliwą kontrolę decyzji SKO i uznanie za okoliczność nieistotną brak zawiadomienia strony skarżącej o zakończeniu postępowania dowodowego i uzupełnieniu raportu środowiskowego, co z kolei uniemożliwiło tej stronie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, składanie zastrzeżeń do uzupełnionego raportu i wniosków dowodowych w sprawie.

36 Zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

37 W tej sprawie, co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że art. 10 § 1 K.p.a. został przez SKO dochowany. Jak wynika z akt sprawy SKO postanowieniem z dnia 15 lutego 2019 r., po otrzymaniu uzupełnionego raportu, zawiadomiło strony o braku możliwości załatwienia tej sprawy w ustawowym terminie oraz poinformowało o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań (akta administracyjne sprawy, karta nr 75). Po otrzymaniu tego zawiadomienia strony mogły do dnia 12 marca 2019 r. zapoznać się z materiałem dowodowym lub zgłaszać swoje zastrzeżenia i uwagi.

38 Nie można uznać w niniejszej sprawie za zasadny zarzut pominięcia przez organ administracyjny innej strony postępowania niż strona skarżąca.

39 W orzecznictwie dominuje pogląd, że wprawdzie prowadzenie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego z pominięciem strony tego postępowania stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ale tylko ten podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, może skutecznie powołać się na zarzut jego pominięcia w toku postępowania administracyjnego. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotu biorącego udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do dokonywania oceny odnoszącej się do tego, czy dany podmiot, który nie wniósł skargi, został pominięty w postępowaniu administracyjnym. Tym samym podmiotowi, który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, przysługuje prawo wniesienia wniosku o wznowienie postępowania (por. wyrok NSA z 28 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 825/20; wyrok NSA z 15 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 2055/19; wyrok NSA z 21 czerwca 2022 r. sygn. akt I OSK 1897/21; wyrok NSA z 23 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 483/22). Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w tej sprawie w pełni pogląd ten podtrzymuje.

40 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, sprowadzające się do braku zastosowania art. 77 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.u.i.ś. oraz art. 80 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., a także naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. nie dostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji są zasadne. Ich zasadność przesądziła o konieczności zarówno uchylenia zaskarżonego wyroku jak i zaskarżonej decyzji.

41 W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. w punkcie pierwszym wyroku uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę i uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. w związku 193 P.p.s.a. zaskarżoną decyzję.

42 Organ administracji rozpoznając ponownie sprawę, będąc związany przedstawioną wyżej wykładnią przepisów - na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 153 P.p.s.a. - zobowiązany jest w pełni wykonać wskazania wynikające z poprzedniego wyroku WSA w Szczecinie z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 489/18 w zakresie uzupełnienia raportu oraz zastosować właściwe przepisy, w tym art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 u.u.i.ś., poprzedzające wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji danego przedsięwzięcia.

43 O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od organu, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W tej sprawie należało od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie zasądzić na rzecz W. R. i W. P. solidarnie kwotę 1137 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

44 Koszty te obejmują zwrot wpisu stosunkowego od skargi w wysokości 200 zł, zwrot opłaty za udzielenie pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, zwrot opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji w wysokości 100 zł, zwrot wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 14 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).