Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2025 r., III OSK 1979/24

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2025 r., III OSK 1979/24

Tekst

1 6480 658, Dostęp do informacji publicznej, Inne, Oddalono skargę kasacyjną, III OSK 1979/24 - Wyrok NSA z 2025-03-07, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

2 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 318/23 w sprawie ze skargi J. J. na bezczynność Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 18 kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 318/23 oddalił skargę J. J. (dalej także jako: skarżący) na bezczynność Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji (dalej także jako: organ) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 18 kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej.

3 Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

4 Pismem z dnia 18 kwietnia 2023 r. skarżący, na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w postaci rozkazu Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji z dnia 21 marca 2023 r., nr 28/S/2023 w sprawie przygotowania i przeprowadzenia kwalifikacji wojskowej w 2023 roku.

5 W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia 28 kwietnia 2023 r. wskazał, że żądany przez skarżącego dokument jako całość nie stanowi informacji publicznej i nie może zostać udostępniony i wyjaśnił, że o uznaniu dokumentu za informację publiczną nie może przesądzać fakt, że został on wykorzystany do zadań publicznych. Jak podkreślił organ, wnioskowany rozkaz jest dokumentem wewnętrznym i jako taki nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, bo mimo że służy realizacji prawem przewidzianych zadań organu, to nie nabiera cech dokumentu urzędowego. W ocenie organu jest to rodzaj aktu administracyjnego, który w swojej treści zawiera wiążącą dyrektywę działania skierowaną przez zwierzchnika służbowego do podległych mu żołnierzy i pracowników. Organ wyjaśnił, że wskazany przez skarżącego dokument w istocie stanowi realizację nadrzędnych kompetencji organu, w którym poleca on swoim podwładnym (żołnierzom i pracownikom) przygotować i przeprowadzić kwalifikację wojskową w 2023 roku i jako dokument wewnętrzny przeznaczony jest wyłącznie do wykorzystania przez podległych organowi pracowników i żołnierzy, a zatem brak jest podstaw do udostępnienia jego treści. Ponadto, organ wskazał, że pojęcie "dokumentu wewnętrznego" nie jest znane ustawie o dostępie do informacji publicznej, która expressis verbis nie przewiduje ograniczeń prawa do informacji mających na celu ochronę integralności procesu decyzyjnego przed zakłóceniami, które mogłyby spowodować utrudnienie jego przebiegu. Na potrzebę zapewnienia takiej ochrony trafnie wskazuje się jednak w doktrynie oraz dominującym nurcie orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym podkreśla się, że organom administracji publicznej niezbędna jest możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu zasobu niezbędnych informacji, uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowaniu kilku możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia. Dlatego od dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej należy odróżnić dokumenty wewnętrzne służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu.

6 W piśmie z dnia 4 maja 2023 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 18 kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej i wnosząc o zobowiązanie organu do rozpoznania ww. wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzenie że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku i orzeczenie o jej charakterze na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 in principio oraz art. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej o działalności organu władzy publicznej w zgodzie z odpowiednimi przepisami prawa i w przepisanym w prawie terminie; 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 3) art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a w związku z ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, c, d i e ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, że przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wbrew stanowisku organu przedmiotem złożonego w sprawie wniosku z dnia 18 kwietnia 2023 r. jest tzw. informacja publiczna, a to przede wszystkim z tego powodu, że żądany dokument spełnia istotne kryteria określone w art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem stanowi treść oświadczenia woli funkcjonariusza publicznego w rozumieniu Kodeksu karnego, utrwalonych i podpisanych w dowolnej formie (w tym przypadku w formie pisemnej), w ramach jego kompetencji, skierowanych do innych podmiotów lub złożonych do akt sprawy. Zdaniem skarżącego nie powinno budzić wątpliwości, że rozkaz organu z dnia 21 marca 2023 r., nr 28/S/2023 w sprawie przygotowania i przeprowadzenia kwalifikacji wojskowej w 2023 roku, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i z tego powodu podlega pojęciu "informacji publicznej" na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a w związku z ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

7 Skarżący dodał także, że nawet gdyby jednak przyjąć, że żądany przez skarżącego dokument nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to zwrócić trzeba uwagę na to, że sporny rozkaz organu sam w sobie stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, c, d i e ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacją publiczną są bowiem dokumenty, które służą realizowaniu zadań publicznych przez organ, jak i dokumenty odnoszące się bezpośrednio do nich, zwłaszcza jeżeli odnoszą się do organizacji i zasad funkcjonowania określonej jednostki oraz wykonywania przez nią zadań publicznych, tak jak w niniejszej sprawie.

8 Niezależnie od tego, zdaniem skarżącego, informacja dotycząca kwalifikacji wojskowej zawarta w żądanym we wniosku rozkazie nie może być uznana za dokument wewnętrzny, ponieważ jej charakter przekracza granice dokumentu wewnętrznego. Jak wskazał skarżący, kwalifikacja wojskowa to proces określenia kwalifikacji wojskowych obywateli, którzy są zobowiązani do odbycia służby wojskowej, a także określenie ich zdolności do pełnienia określonych funkcji wojskowych, a zatem jest to proces o charakterze publicznym, dotyczący całego społeczeństwa. Wszyscy mężczyźni w Polsce, którzy osiągnęli wiek poborowy są zobowiązani do odbycia kwalifikacji wojskowej lub złożenia wniosku o zwolnienie z tego obowiązku. W związku z powyższym w ocenie skarżącego informacje o procesie kwalifikacji wojskowej dotyczą znacznej części społeczeństwa i mają charakter publiczny. Skarżący zaznaczył, że organy wojskowe są instytucjami publicznymi, finansowanymi przez budżet państwa i działającymi na jego rzecz, zaś działania wojska mają bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo kraju i obywateli, dlatego też działalność wojska jest szczególnie ważna dla interesu publicznego. Dlatego informacje o działaniach wojska, w tym o procesie kwalifikacji wojskowej, są zatem informacjami publicznymi i powinny być udostępniane społeczeństwu. Skarżący podniósł także, że w niniejszej sprawie nie ma znaczenia czy żądana informacja ma charakter wewnętrzny, czy też nie, ponieważ kluczowym kryterium jest to czy dotyczy ona spraw publicznych, a z uwagi na to, że żądany w sprawie dokument dotyczy tego, jak organ wykonuje swoje zadania, to zdaniem skarżącego stanowi informację publiczną.

9 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że wnioskowany rozkaz jest dokumentem wewnętrznym i jako taki nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, bo chociaż służy realizacji prawem przewidzianych zadań organu, to nie nabiera cech dokumentu urzędowego. Organ wyjaśnił, że rozkaz specjalny uznać należy za rodzaj aktu administracyjnego, który w swej treści zawiera wiążącą dyrektywę działania skierowaną przez zwierzchnika służbowego do podległych mu żołnierzy i pracowników. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 7683/21 organ wyjaśnił, że dokumentem wewnętrznym jest taki dokument, który nie spełnia przesłanek określonych w art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czyli jest to dokument "roboczy", potrzebny do podjęcia końcowych, ostatecznych decyzji, działań, czynności. Dokument wewnętrzny jest zatem wytworzony na potrzeby danego podmiotu i zawiera tylko dane związane z jego funkcjonowaniem, niewykorzystane w stosunku do podmiotów spoza administracji publicznej. Zdaniem organu oczekiwany przez skarżącego rozkaz w istocie stanowi realizację nadrzędnych kompetencji organu, w których poleca on swoim podwładnym (żołnierzom i pracownikom) określone zadania. Charakteru publicznego nie mają co do zasady dokumenty wewnętrzne, które służą wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunku działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy i nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, a zatem nie stanowią informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 318/23 oddalił skargę skarżącego na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 18 kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej.

10 W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził na wstępie, że w niniejszej sprawie został spełniony zakres podmiotowy stosowania ustawy, bowiem organ jest podmiotem zobowiązanym na kanwie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej), gdyż zalicza się do podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem w świetle art. 31 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny terenowymi organami wykonawczymi Ministra Obrony Narodowej w sprawach rekrutacji, operacyjno-obronnych i administracji niezespolonej są Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji oraz szefowie wojskowych centrów rekrutacji.

11 Odnosząc się natomiast do zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zapoznał się z treścią dokumentu, o którego udostępnienie ubiega się skarżący i uznał, że przedmiotowy akt został sporządzony przez funkcjonariusza publicznego, co słusznie dostrzegł skarżący, lecz normy w nim zawarte nie zostały skierowane do podmiotów zewnętrznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że stanowiący przedmiot wniosku skarżącego rozkaz organu nie kształtuje obowiązków i praw obywateli, gdyż jego adresatami są żołnierze i pracownicy poszczególnych struktur Wojskowego Centrum Rekrutacji, zaś normy w nim zawarte określają wewnętrzne funkcjonowanie poszczególnych jednostek organizacyjnych w ramach określonych działań przewidzianych w danym roku kalendarzowym. Jak wyjaśnił Sąd I instancji, tego typu akt jest dokumentem określanym w doktrynie jako akt kierownictwa wewnętrznego. Jest nim akt prawny normujący zachowania adresatów, usytuowanych wewnątrz układu organizacyjnego administracji publicznej - adresatów podporządkowanych służbowo i organizacyjnie. Akty tego typu obowiązują tylko te jednostki, które podległe są organowi wydającemu te akty. Nie mogą one regulować bezpośrednio sfery praw i obowiązków obywateli, nie mogą stanowić podstawy decyzji wobec osób fizycznych i prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił uwagę na to, że art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże pojęcie "prawa do uzyskiwania informacji" z działalnością podmiotów wskazanych w Konstytucji, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne".

12 Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że przyjęte w języku polskim rozumienie pojęcia działalności oznacza "ogół działań, czynności, starań podejmowanych w określonym celu, zakresie". Jest to zatem aktywność ukierunkowana na wypełnienie określonego zadania i zrealizowanie określonego celu, a nie jakakolwiek aktywność. Odniesienie przez prawodawcę konstytucyjnego pojęcia "działalności" użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP do działalności takich podmiotów, jak organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego oraz inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, uzasadnia zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek, że prawo do informacji, o jakiej mowa w tym przepisie, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych.

13 Jak wskazał Sąd I instancji, ustawodawca określając pojęcie informacji publicznej odwołał się do kategorii sprawy publicznej, jak bowiem stanowi art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy jest "każda informacja o sprawach publicznych". W przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu).

14 Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Wskazuje się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej.

15 Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie czyli oświadczenia wiedzy, które – na co wskazuje analiza art. 6 cyt. ustawy – dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. W doktrynie wielokrotnie zwracano uwagę na to, że ustawa o dostępie do informacji publicznej "daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku". (...) Nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ". Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie akcentowano, że zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym oraz aktywność o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że informacja zawarta w akcie kierownictwa wewnętrznego obrazującym potencjał instytucji, formy podejmowanych działań w celu osiągnięcia określonego rezultatu w dziedzinie obronności Państwa, nie może być kwalifikowana jako informacja publiczna. Wiąże się bowiem z wewnętrzną organizacją i funkcjonowaniem Wojskowego Centrum Rekrutacji. W ocenie Sądu I instancji, szczegółowe wytyczne skierowane przez kierownika jednostki do podwładnych należy ocenić jako akt kierownictwa wewnętrznego każdej instytucji (nie tylko organu władzy publicznej realizującego zadania publiczne), pozostający w sferze jej organizacji, a nie w sferze realizacji zadań ustawowych – tutaj obronności Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nadmienił także, że w piśmiennictwie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związana jest z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu (dokumenty wewnętrzne).

16 Z tych też względów Sąd I instancji stwierdził, że organ zasadnie przyjął, iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu na wniosek w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądany przez skarżącego dokument zawiera informacje o szczególnym charakterze, znaczeniu i doniosłości ze względu na bezpieczeństwo i obronność RP. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie powinien funkcjonować w przestrzeni publicznej, szczególnie w obecnej sytuacji, gdy napięcia polityczne i tocząca się wojna w kraju graniczącym z Polską wymagają zwiększania potencjału obronnego państw członkowskich NATO.

17 Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że w związku z tym, że w rozpoznanej sprawie organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w formie pisemnej i uczynił to z zachowaniem 14-dniowego terminu ustawowego, określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a żądana informacja nie była informacją publiczną, to zarzut pozostawania organu w bezczynności okazał się niezasadny, podobnie jak pozostałe zarzuty skargi.

18 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący i zaskarżając ten wyrok w całości, zrzekając się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu:

19 1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, c i e ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że informacja, o którą wnioskował skarżący w punkcie 1 wniosku z dnia 18 kwietnia 2023 r. to treść rozkazu Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji z dnia 21 marca 2023 r., nr 28/S/2023 w sprawie przygotowania i przeprowadzenia kwalifikacji wojskowej w 2023 roku nie stanowi informacji publicznej, w sytuacji gdy przedmiotowy dokument wydany przez podmiot publiczny oddziałuje na inne podmioty publiczne oraz znaczną część obywateli RP, jest wynikiem realizacji przez Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji nałożonych na niego zadań ustawowych, a co za tym idzie działania te podlegają kontroli społecznej w trybie dostępu do informacji publicznej;

20 2) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 13, art. 14 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Sąd I instancji, że Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji w Warszawie nie pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej i oddalenie skargi, w sytuacji gdy podmiot nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji, jak również nie wydał decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

21 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie stwierdził, że dokument w postaci rozkazu organu z dnia 21 marca 2023 r., nr 28/S/2023 w sprawie przygotowania i przeprowadzenia kwalifikacji wojskowej w 2023 roku stanowi akt wewnętrzny, bowiem dokument ten – jak wskazał skarżący kasacyjnie – jest wynikiem realizacji zadań nałożonych na organ przez ustawodawcę, który bezpośrednio oddziałuje na znaczną część obywateli RP.

22 Jak podkreśliła strona skarżąca kasacyjnie, rozkaz organu, o udostępnienie którego treści wnioskował skarżący, nie stanowi dokumentu służącego jedynie wymianie informacji i nie został wytworzony wyłącznie na potrzeby podmiotu, który go wytworzył, gdyż ma szerokie zastosowanie mające oddziaływanie na inne podmioty publiczne oraz znaczną część obywateli RP. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, dokument będący przedmiotem jego wniosku jest wynikiem realizacji przez organ nałożonych na niego zadań ustawowych, a więc działania te podlegają kontroli społecznej w trybie dostępu do informacji publicznej.

23 Ponadto, strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że nawet przy hipotetycznym uznaniu, że wnioskowany dokument mógłby zostać uznany za dokument wewnętrzny, to taka kwalifikacja dokumentu nie przesądza jeszcze o braku udostępnienia jego treści w trybie dostępu do informacji publicznej. Skarżący kasacyjnie przywołał na potwierdzenie powyższego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1578/21, w którym stwierdzono, że "o zakwalifikowaniu określonej informacji do informacji publicznej podlegającej udostępnieniu decyduje kryterium przedmiotowe, a więc treść i charakter informacji. O ile zgodzić należy się, że dokument wewnętrzny nie ma charakteru oficjalnego, a w związku z tym nie spełnia on przesłanek określonych w art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to nie wyklucza to, że w jego treści może występować informacja publiczna". W związku z powyższym strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że Sąd I instancji zakwalifikował żądany przez skarżącego w trybie dostępu do informacji publicznej dokument jako dokument wewnętrzny, jednak nie rozprawiał nad jego treścią, a co za tym idzie, zdaniem skarżącego kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dokonał analizy czy w przedmiotowym dokumencie występuje informacja publiczna. W związku z tym, że analiza stanu faktycznego i prawnego prowadzi w ocenie strony skarżącej kasacyjnie do wniosku, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną, to zdaniem skarżącego kasacyjnie należy stwierdzić, że w związku z nieudostępnieniem przez organ wnioskowanej informacji, która jest w jego posiadaniu, organ pozostaje w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 18 kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, a zatem Sąd I instancji winien uwzględnić skargę na bezczynność w przedmiotowej sprawie i wydać orzeczenie w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

24 W piśmie procesowym z dnia 23 lipca 2024 r. organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości wskazując, że jego zdaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skarżonym orzeczeniu właściwie ustalił stan faktyczny, a następnie zasadnie oddalił skargę J. J., bowiem dokument będący przedmiotem wniosku skarżącego – jak słusznie ustalił Sąd I instancji – nie kształtuje obowiązków i praw obywateli, gdyż jego adresatami są żołnierze i pracownicy poszczególnych struktur Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji, zaś normy w nim zawarte określają wewnętrzne funkcjonowanie poszczególnych jednostek organizacyjnych w ramach określonych działań przewidzianych w danym roku kalendarzowym. Organ podkreślił, że tego typu akt jest dokumentem określanym w doktrynie jako akt kierownictwa wewnętrznego, tj. akt normujący zachowania adresatów, usytuowanych wewnątrz układu organizacyjnego administracji publicznej – adresatów podporządkowanych służbowo i organizacyjnie, a akty tego typu obowiązują tylko te jednostki, które podległe są organowi wydającemu te akty. Nie regulują one bezpośrednio sfery praw i obowiązków obywateli, jak również nie stanowią podstawy decyzji wobec osób fizycznych i prawnych. Organ wskazał, że informacje zawarte w takim akcie kierownictwa wewnętrznego, obrazującym potencjał instytucji, formy podejmowanych działań w celu osiągnięcia określonego rezultatu w dziedzinie obronności Państwa, nie mogą być kwalifikowane jako informacja publiczna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

25 Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

26 Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

27 Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

28 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

29 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

30 Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

31 W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). W skardze kasacyjnej organu zarzut naruszenia przepisów postępowania został jednak sformułowany jako zarzut naruszenia prawa będącego konsekwencją naruszenia prawa materialnego. Z tego powodu w pierwszej kolejności należało ocenić skuteczność zarzutu naruszenia prawa materialnego. Przechodząc zatem do omówienia zarzutu sformułowanego w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, który został sformułowany jako zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, c i e ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p., poprzez "błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że informacja, o którą wnioskował skarżący w pkt 1 wniosku z dnia 18 kwietnia 2023 r. to treść rozkazu Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji z dnia 21 marca 2023 r., nr 28/S/2023 w sprawie przygotowania i przeprowadzenia kwalifikacji wojskowej w 2023 roku nie stanowi informacji publicznej, w sytuacji gdy przedmiotowy dokument wydany przez podmiot publiczny oddziałuje na inne podmioty publiczne oraz znaczną część obywateli RP, jest wynikiem realizacji przez Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji nałożonych na niego zadań ustawowych, a co za tym idzie działania te podlegają kontroli społecznej w trybie dostępu do informacji publicznej", wskazać należy, że zarzut ten nie mógł odnieść skutku.

32 Przede wszystkim należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Ze względu na sposób skonstruowania zarzutu naruszenia prawa materialnego przez autora skargi kasacyjnej, należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.

33 Ze względu na wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, ich sporządzanie zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami p.p.s.a. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została sporządzona niestarannie, a zwłaszcza nie sprecyzowano w niej podstaw kasacyjnych, o jakich stanowi art. 174 p.p.s.a. ze wskazaniem, czy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną miało miejsce naruszenie przepisów prawa materialnego przez dokonanie ich błędnej wykładni, czy też poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego brak ten nie uzasadnia wprawdzie stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., II FSK 684/05, LEX nr 273665), nie stanowi jednak wypełnienia koniecznego wymogu profesjonalizmu we wnoszeniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika i w znacznym stopniu determinuje wynik kontroli instancyjnej.

34 Abstrahując od tego, że strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała czy upatruje naruszenia ww. przepisów w dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, c i e u.d.i.p., czy też w niewłaściwym zastosowaniu ww. przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazać należy, że o nieskuteczności omawianego zarzutu świadczy przede wszystkim jego treść, która ewidentnie wskazuje na to, że strona skarżąca kasacyjnie na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy upatrując wadliwości działania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w nieprawidłowym – w ocenie strony skarżącej kasacyjnie – uznaniu, że żądana przez skarżącego informacja w postaci treści rozkazu organu z dnia 21 marca 2023 r., nr 28/S/2023 w sprawie przygotowania i przeprowadzenia kwalifikacji wojskowej w 2023 roku nie stanowi informacji publicznej. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Dlatego też omawiany zarzut okazał się niezasadny przede wszystkim z tego powodu.

35 Skoro zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się nieskuteczny, to tym samym w realiach niniejszej sprawy nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 13, art. 14 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. sformułowany jako zarzut naruszenia prawa będący konsekwencją naruszenia prawa materialnego. Dodać jednak należy, że o nieskuteczności powyższego zarzutu przesądza również jego konstrukcja. W odniesieniu do treści omawianego zarzutu, w ramach którego organ skarżący kasacyjnie zarzuca m.in. naruszenie "art. 13", czy też "art. 14" u.d.i.p. zauważenia wymaga, że skarżący kasacyjnie powołał ww. przepisy u.d.i.p. w sposób nieprecyzyjny, bowiem nie dostrzegł że zarówno art. 13, jak i art. 14 u.d.i.p. składa się z kilku mniejszych jednostek redakcyjnych, tj. z dwóch ustępów, a zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony.

36 Ponadto, z uwagi na to, że strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę w niniejszej sprawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., nie stosował art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., określającego kompetencje sądu w razie uwzględnienia skargi na bezczynność (przewlekłość), a zatem przede wszystkim z tego powodu nie mógł naruszyć tego przepisu.