Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2021 r., III OSK 1818/21

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2021 r., III OSK 1818/21

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3130/18 w sprawie ze skargi J.L. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3130/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.L. (skarżący) na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

3 Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i w skardze kasacyjnej zarzucił mu:

4 naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

5 - art. 3 § 1 i art. 145 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, w następstwie czego nie uwzględniono skargi i nie stwierdzono rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...];

6 - art. 3 § 1 i art. 145 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z 77 § 1 i 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz braku wyjaśnienia całego stanu faktycznego sprawy polegającego w szczególności na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentowi tj., ANALIZA I OCENA WPŁYWU PIĘTRZENIA WODY PRZEZ JAZ NA [...] - KM [...] NA TERENY PRZYLEGŁE sporządzonej przez dr hab. inż. prof. nzw. ZUT W.B. pomimo, że z okoliczności i faktów w nim stwierdzonych, w sposób wyczerpujący wynika konieczność utrzymania piętrzenia na poziomie + [...] m n.p.m. wzgl. Kr, bez obniżania go w innych okresach rocznych, co w konsekwencji doprowadziło do uznania konieczności cofnięcia bez odszkodowania pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] marca 2007 r. udzielonego wnioskodawcy będącego następcą prawnym W.K., na piętrzenie wód [...] za pomocą jazu zlokalizowanego w km [...] kanału do rzędnej maksymalnej [...] m n.p.m.; następnie do wydawania kolejnych bezzasadnych decyzji zmieniających pozwolenie wodnoprawne ustalające piętrzenie na poziomie uniemożliwiającym pracę elektrowni i ostatecznie wydaniu przez organy następujących decyzji tj. Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. umarzającej postępowanie administracyjne, Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności uprzedniej decyzji Starosty [...] oraz decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] września 2018 r. utrzymującej w mocy zaskarżoną uprzednio decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...];

7 Naruszenie przepisów prawa materialnego:

8 - art. 2 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. 2001 r., Nr 115, poz. 1229) poprzez bezzasadne usankcjonowanie przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie decyzją z dnia [...] września 2018 r. decyzji wydanej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. wbrew ustawowym regulacjom stanowiącym, iż zarządzanie zasobami wodnymi służy zaspokajaniu potrzeb ludności, gospodarki, ochronie wód i środowiska związanego z tymi zasobami, w szczególności w zakresie: pkt 4 ochrony przed powodzią lub suszą, pkt 5 zapewnienia wody na potrzeby rolnictwa i przemysłu;

9 - art. 24 Prawa wodnego poprzez bezzasadne usankcjonowanie przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie decyzją z dnia [...] września 2018 r. decyzji wydanej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., która to decyzja naruszała istniejący dobry stan śródlądowych wód powierzchniowych;

10 - art. 31 ust. 2 Prawa wodnego poprzez bezzasadne usankcjonowanie przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie decyzją z dnia [...] września 2018 r. decyzji wydanej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., w wyniku której korzystanie z wód prowadzi do pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych, prowadzić może do marnotrawstwa wody, energii oraz może wyrządzać szkody, w sytuacji gdy niewydanie ww. decyzji nie naruszało prawidłowego stanu korzystania z wód przez wnioskodawcę, nie prowadziło do ich pogorszenia i ekosystemów od nich zależnych, nie prowadziło do marnotrawstwa wody, energii oraz nie wyrządzało szkód;

11 - art. 133 ust. 2 Prawa wodnego poprzez bezzasadne usankcjonowanie przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie decyzją z dnia [...] września 2018 r. decyzji wydanej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. w sytuacji gdy poprzez uwzględnienie wydania przez Starostę [...] Decyzji umarzającej postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia wodnoprawnego, zamiast wydania decyzji zmieniającej pozwolenie wodnoprawne w takim zakresie aby możliwa była praca elektrowni, w sytuacji kiedy wykonana przez wnioskodawcę ekspertyza (wynikająca z obowiązku art. 133 ust. 1 ustawy) nie dawała żadnych przesłanek do cofnięcia pozwolenia, a następnie wydania decyzji zmieniającej pozwolenie, tj. obniżającej piętrzenie wody, ale uniemożliwiające pracę elektrowni, w sytuacji gdy wnioski płynące z ww. ekspertyzy wskazywały na konieczność utrzymania piętrzenia na dotychczasowym poziomie;

12 - art. 136 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego poprzez bezzasadne usankcjonowanie przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie Decyzją z dnia [...] września 2018 r. decyzji wydanej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. uznającej, iż J.L. wielokrotnie naruszył warunki pozwolenia wodnoprawnego i w efekcie jego cofnięcie bez odszkodowania;

13 W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

14 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, iż Sąd powinien stwierdzić nieważność przedmiotowej decyzji albowiem zachodzi rażąca wadliwość decyzji poddanej kontroli, wobec czego doszło do rażącego naruszenia prawa w związku z ich wydaniem. W jego ocenie ustalony w pozwoleniu wodnoprawnym sposób korzystania z wód do maksymalnej rzędnej piętrzenia [...] m n.p.m. był zgodny z warunkami ochrony przed suszą, bowiem piętrzenie na poziomie [...] m n.p.m. powodowało optymalny stan wysokości wód gruntowych. Wskazał, iż w efekcie cofnięcia pozwolenia doszło do obniżenia piętrzenia do poziomu [...] m n.p.m. i obsychania okolicznych gruntów należących do rolników, usychanie okolicznych lasów, zanik okolicznych terenów bagiennych, przesychanie okolicznych gruntów rolnych, ich nieprzepuszczalność, zwiększona wypłukiwalność roślin po opadach deszczu, przesuszenie górnej warstwy gleby i w efekcie jej nieurodzajność. Zauważył, iż efektem zakazu piętrzenia, a następnie obniżenia poziomu wód jest osiadanie suchego torfu, co prowadzi a w zasadzie już doprowadziło do takiego obniżenia terenu, że nie ma możliwości odprowadzania wody. Ta okoliczność natomiast powoduje zwiększoną łatwopalność terenu co w dalszej kolejności grozić może samozapłonem.

15 W ocenie skarżącego efektem braku piętrzenia wody na wskazanym poziomie [...] m n.p.m. jest więc zwiększenie zagrożenia suszą oraz niezapewnienie wystarczającej ilości wody na potrzeby okolicznych rolników.

16 Wskazał, iż korzystania przez niego z wód zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym w żaden sposób nie naruszał istniejącego dobrego stanu tych wód. Podniósł, że Jaz "[...]" usytuowany w km [...] Kanału [...] jest jednym z istotnych elementów całego systemu, którego efektem działania są powstałe ok. 200 lat temu obszary rolnicze przyległe do Kanału lokowane na gruntach torfowych, zaś jednym z istotnych elementów systemu było przyjęcie maksymalnej rzędnej piętrzenia na poziomie + [...] m n.p.m., zaś w konsekwencji zapadnięcia zaskarżonej decyzji doszło do zniszczenia istniejącego dobrego stanu śródlądowych wód powierzchniowych.

17 Podniósł także, że z powodu cofnięcia a następnie zmiany w zakresie obniżenia piętrzenia pozwolenia wodnoprawnego woda nie ma możliwości płynięcia pełnym korytem i co za tym idzie nawadniania okolicznych pól poprzez utrzymywanie odpowiednio wysokiego poziomu wód gruntowych, nadto co również istotne skutkiem wydania decyzji umarzającej postępowanie jest również osuszanie przyległych lasów. Tym samym, w jego ocenie, zaskarżona decyzja sankcjonuje niekorzystną dla skarżącego zmianę pozwolenia wodnoprawnego, które spowodowało, że korzystanie z wód doprowadziło do pogorszenia ich stanu i ekosystemów od nich zależnych, nadto doprowadziło do marnotrawstwa wody, energii oraz wyrządziło znaczne szkody na terenach przyległych.

18 Zdaniem skarżącego kasacyjnie Starosta przez cofnięcie, a następnie niekorzystne dla wnioskodawcy zmiany pozwolenia wodnoprawnego polegające na obniżaniu piętrzenia w sytuacji kiedy wykonana przez wnioskodawcę ekspertyza nie dawała żadnych ku temu przesłanek, a nadto wnioski z niej płynące wskazywały na konieczność utrzymania piętrzenia na dotychczasowym poziomie dopuścił się naruszenia art. 133 ust. 2 Prawa wodnego. Wyjaśnił, że organ nałożył na niego obowiązek przedłożenia ekspertyzy, jednak zupełnie nie wziął pod uwagę oczywistych wniosków z niej płynących, które pozostają w zupełnej sprzeczności z treścią wydawanych w toku postępowania administracyjnego decyzji prowadzących w efekcie do jego umorzenia.

19 Skarżący kasacyjnie wskazał, iż decyzją cofającą oraz decyzjami zmieniającymi skarżącemu pozwolenie wodnoprawne a finalnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. umarzającą postępowanie administracyjne Starosta uznał, iż wielokrotnie naruszył warunki pozwolenia wodnoprawnego i w efekcie cofnął je bez odszkodowania, by następnie dokonywać jego zmiany, która była dla niego absolutnie niekorzystna i uniemożliwiała funkcjonowanie należącej do niego elektrowni. Wyjaśnił, iż organ dokonał przy tym wybiórczej analizy materiału dowodowego oraz wykazał się dowolność w jego ocenie oraz interpretacji, czego nie uwzględnił Sąd I instancji. Zwrócił przy tym uwagę, iż organ II instancji nie zauważył, że w pierwszej decyzji Starosty cofającej pozwolenie wodnoprawne organ orzekł o " wielokrotnym przekraczaniu zakresu korzystania z wód" jedynie na podstawie wybiórczej kontroli z [...] stycznia 2013 r. nie uwzględniając, iż Starosta stwierdził, że przekroczenie dopuszczalnego poziomu piętrzenia w dniach [...] oraz [...] stycznia 2013 r. było ściśle związane z panującymi warunkami atmosferycznymi, tj. roztopami oraz opadami deszczu.

20 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

21 Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

22 Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

23 Na wstępie podkreślić należy, że kontrolowana decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, nieważnościowym. Celem postępowania nadzorczego jest wyłącznie ocena, czy decyzja objęta tym postępowaniem dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Katalog tych wad ma charakter zamknięty, co determinuje zakres procedowania organu administracyjnego. W toku tego postępowania nadzwyczajnego organ nie gromadzi materiału dowodowego, a co za tym idzie nie przeprowadza żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Jego rola ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością. Przedmiotem postępowania nieważnościowego nie jest tym samym ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została już raz rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Należy bowiem odróżnić wady kwalifikowane zdefiniowane w art. 156 § 1 k.p.a. od wad, które mogłyby co najwyżej skutkować uchyleniem decyzji w toku postępowania zwykłego, ale już z pewnością nie stwierdzeniem jej nieważności w ramach postępowania nadzwyczajnego. Jedną z kwalifikowanych wad, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. O tym, czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., można mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, którego znaczenie nie budzi wątpliwości, to znaczy taki przepis, którego wykładnia prowadzi do jednoznacznego wyniku, a zrekonstruowane znaczenie nie wywołuje żadnych wątpliwości.

24 W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania nadzwyczajnego była decyzja z dnia [...] sierpnia 2017 r., którą to decyzją Starosta [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] marca 2007 r. udzielonego J.L. na piętrzenie wód Kanału [...] za pomocą jazu w okresie od dnia [...] października do [...] kwietnia roku następnego oraz pobór wody powierzchniowej dla celów małej elektorowi z równoczesnym zrzutem.

25 Umorzone postępowanie administracyjne prowadzone było w trybie art. 133 Prawa wodnego. Przepis ten stanowi materialnoprawną podstawę do zmiany pozwolenia wodnoprawnego w przypadkach w nim wymienionych. Pozwolenie wodnoprawne będące przedmiotem tego postępowania wygasło z dniem [...] czerwca 2017 r. wobec upływu terminu na jaki było wydane. Podstawę do wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego stanowił art. 135 pkt 1 Prawa wodnego zgodnie, z którym pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Przy czym decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Starosta [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] marca 2007 r. udzielającej skarżącemu kasacyjnie pozwolenia wodnoprawnego. Podkreślić należy, że w doktrynie funkcjonuje pogląd, iż datą wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego jest data, od której przestaje ono obowiązywać (por. B. Rakoczy, Prawo wodne. Komentarz., LEX komentarz do art. 138 Prawa wodnego).

26 Z dniem [...] lipca 2017 r. pozwolenie wodnoprawne, którego dotyczy sprawa wygasło, a co za tym idzie nie mogło ono podlegać ewentualnym zmianom o jakich mowa w art. 133 ust. 2 Prawa wodnego. Z istoty swej bowiem zmiany te mogą odnosić się jedynie do obowiązujących pozwoleń wodnoprawnych.

27 W rozpoznawanej sprawie niekwestionowanym jest, że pozwolenie wodnoprawne wygasło, co uniemożliwiło jego zmianę i uprawniało organ do wydania decyzji umarzającej postępowanie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a.

28 Zarzuty skargi kasacyjnej są o tyle niezasadne, że nie zmierzają do zakwestionowania legalności decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., lecz kwestionują "cofnięcie, a następnie niekorzystne dla wnioskodawcy zmiany pozwolenia wodnoprawnego polegającego na obniżeniu piętrzenia (efektem czego było wydanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. umarzającej postępowanie w niniejszej sprawie) w sytuacji kiedy wykonana przez wnioskodawcę ekspertyza (wynikająca z obowiązku nałożonego w z art. 133 ust. 1 ustawy, nie dawała żadnych przesłanek do cofnięcia/ niekorzystnej dla skarżącego zmiany pozwolenia, a nadto wnioski z niej płynące wykazywały na konieczność utrzymania piętrzenia na dotychczasowym poziomie", co zdaniem autora skargi kasacyjnej doprowadziło do naruszenia art. 133 ust. 2 Prawa wodnego.

29 Przypomnieć więc ponownie należy, że rozpoznawana sprawa toczy się w trybie nadzwyczajnym, a jej celem jest ocena czy w sprawie doszło do spełnienia, którejś z przesłanek, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., nie zaś rozpoznanie sprawy na nowo tak jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym. Celem tego postępowania była ocena czy nie doszło do umorzenia postępowania w przedmiocie zmiany pozwolenia wodnoprawnego z rażącym naruszeniem prawa. Zasadnie Sąd I instancji ocenił, że naruszenie takie nie miało w sprawie miejsca. Wywody skargi kasacyjnej zmierzają do wykazani, że skarżącemu niezasadnie cofnięto pozwolenie wodnoprawne, rozpoznawana zaś sprawa nie dotyczy tego przedmiotu, podobnie jak wywody dotyczące zmiany pozwolenia wodnoprawnego w oparciu o art. 133 ust. 2 Prawa wodnego, które w tej sprawie nie miało miejsca. W związku z powyższym zarzut naruszania powyższego przepisu nie mógł odnieść pożądanego przez skarżącego kasacyjnie skutku.

30 Podkreślić ponadto należy, że rozpoznawana sprawa dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji, zaś zarzuty skargi kasacyjnie nie są powiązane z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jedyny zarzut odnoszący się do naruszenia tego przepisu dotyczy art. 3 § 1 i art. 145 p.p.s.a. w zw. z 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zauważyć należy, że taka konstrukcja zarzutu czyni go niezasadnym, albowiem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma charakter blankietowy. Przesłanką stwierdzenia nieważności jest rażące naruszenie prawa, wobec czego w danej sprawie konieczne jest wskazanie na konkretne przepisy prawa materialnego lub postępowania przed organami administracji, które miały w sprawie zastosowanie i zostały naruszone w stopniu rażącym. Art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 p.p.s.a. nie są przepisami prawa materialnego, ani też przepisami postępowania mającymi zastosowanie przed organem administracji. Nadto należy zauważyć, że przepisy te składają się z jednostek redakcyjnych, a prawidłowo sformułowany zarzut skargi powinien wskazywać konkretne jednostki redakcyjne, do których zarzut ten się odnosi.

31 Przedstawione wyżej rozważania przesądzają o niezasadności skargi kasacyjnej również w części dotyczącej naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. W postępowaniu nadzwyczajnym organ nie przeprowadza bowiem postępowania dowodowego, a jedynie ocenia, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością. Przy czym, co należy podkreślić, skarżący kasacyjnie naruszenia powyższych przepisów upatruje w nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego, które jego zdaniem doprowadziło do cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] marca 2007 r. bez odszkodowania, a więc na okoliczności, które nie były nawet przedmiotem kontrolowanej w trybie nieważnościowym decyzji.

32 Jako niezasadne należało uznać także zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 4 i 5, art. 24, art. 31 ust. 2 i art. 136 ust. 1 pkt 1 Prawo wodne. Po pierwsze nie zostały one powiązane z zarzutem naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie zmierzają do wykazania, że kontrolowana w trybie nieważnosciowym decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Po drugie zarzuty te zmierzają do wykazania, że cele ekologiczne i właściwe gospodarowanie zasobami wodnymi wymagało dalszego pozostawania w obrocie prawnym pozwolenia wodnoprawnego, co nie było przedmiotem postępowania zwykłego, a w konsekwencji postępowania toczącego się w trybie nadzwyczajnym. Świadczy o tym choćby zarzut dotyczący naruszenia art. 136 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, w którym autor skargi kasacyjnej wywodzi, że bezzasadne było usankcjonowanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., uznającej, że J.L. wielokrotnie naruszył warunki pozwolenia wodnoprawnego i w efekcie jego cofnięcie bez odszkodowania. Przypomnieć należy, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nie cofnięto pozwolenia wodnoprawnego bez odszkodowania, a umorzono postępowanie w sprawie zamiany pozwolenia prawnego. Powyższe zarzuty skargi kasacyjnej nie odnoszą się zatem do istoty sprawy.

33 Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

34 Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.