Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2024 r., III FZ 473/24

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2024 r., III FZ 473/24

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 września 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 614/24, w przedmiocie wyłączenia sędziego w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 29 maja 2024 r., nr SKO Gd/4369/23 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odrzucić zażalenie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 2 września 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 614/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek R. K. (dalej: "Skarżący") o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Sławomira Kozika od rozpoznania sprawy w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 29 maja 2024 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

3 Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że aby wątpliwość co do bezstronności sędziego mogła skutkować jego wyłączeniem musi być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem przez stronę odpowiedniej argumentacji, którą to argumentację należy odnieść do stanu konkretnej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OZ 856/16). Niedopuszczalne jest formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności wszystkich sędziów danego składu w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy, nadto zarzutów dowolnych, bo niepopartych faktami (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 26/16).

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał również, że Skarżący nie wskazał jakie istotne okoliczności, związane z rozpatrywaniem niniejszej sprawy, uzasadniają wyłącznie sędziego NSA Sławomira Kozika od jej rozpoznania. "Przyczyny wyłączenia" powinny zostać uprawdopodobnione we wniosku, a jeżeli strona uznaje, że istnieją okoliczności wywołujące uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności konkretnego sędziego, uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek powinno odnosić się do danej sprawy, a nie do jakiejkolwiek sprawy rozpatrywanej przed sądem administracyjnym.

5 Pismem z 23 września 2024 r. Skarżący wniósł pismo uznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jako zażalenie na przedmiotowe postanowienie. Ponadto załączył do ww. pisma oryginał korespondencji otrzymanej z Sądu zawierającej odpis skarżonego postanowienia wskazując, iż wydane przez Sąd I instancji postanowienie jest nieważne.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie podlega odrzuceniu.

8 W myśl art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Na mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Należy zatem przypomnieć, że zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym.

9 Wniesione przez Skarżącego pismo z 23 września 2024 r., które należało uznać jako zażalenie, zawierało brak formalny. Skarżący co prawda wskazał jakiego orzeczenia dotyczy, ale nie zawarł wniosku o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia - stosownie do wymogów stawianych zażaleniu w myśl art. 194 § 3 p.p.s.a.

10 Trzeba wskazać ponadto, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się intencji i uzupełniania argumentacji autora zażalenia, bowiem to w obowiązku Skarżącego leży precyzyjne przytoczenie podstawy zażalenia oraz wskazanie zaskarżonego orzeczenia.

11 Mając powyższe na uwadze, w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać przedmiotowe zażalenie za zawierające brak formalny. Fakt, iż Skarżący zwrócił do Sądu I instancji zaskarżone postanowienie oraz wskazał w uzasadnieniu pisma dlaczego nie zgadza się z rozstrzygnięciem WSA nie jest wystarczające do rozpoznania zażalenia. Wniesione przez Skarżącego pismo nie zawiera żądania co do dalszego postępowania w przedmiocie zaskarżonego orzeczenia, co uniemożliwia sądowi merytoryczne rozpatrzenie wniesionego zażalenia. W tak przedstawionym stanie faktycznym należy uznać, iż omawiane pismo Skarżącego nie spełnia wymogów określonych w art. 194 § 3 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zażalenie podlega odrzuceniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

12 Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.