Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2023 r., III FSK 4868/21

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2023 r., III FSK 4868/21

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 999/20 w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 20 lutego 2020 r., nr SKO.4000-1494/2019 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z 26 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 999/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), oddalił skargę J. M. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach (dalej: "SKO") z 20 lutego 2020 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

3 W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący żądając przeprowadzenia rozprawy, zaskarżył go w całości wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzeni kosztów postępowania według norm przepisanych.

4 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") naruszenie:

5 - przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej jako: "o.p."), poprzez wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie pieniężne za 2018 r. w kwocie 42.860 zł, w sytuacji, gdy Burmistrz K. niedostatecznie zastosował się do wytycznych SKO zawartych w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 04.04.2019 r. w tym przede wszystkim nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, nie dokonał przeprowadzenia dowodu z oględzin i przesłuchania świadków w celu ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, jaka powierzchnia gruntów rolnych i nieużytków nie objętych koncesją na wydobywanie kopalin ani decyzją o rekultywacji według organu została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w 2018 r., i jaka ewentualnie powierzchnia miała bezpośredni związek z działalnością gospodarczą;

6 - przepisów prawa procesowego, tj. art. 122, 180 § 1, 187 § 1 o.p., poprzez przeprowadzenie pobieżnego, niewszechstronnego i niewyczerpującego postępowania dowodowego, w konsekwencji którego brak jest podstaw do precyzyjnego ustalenia, które według organu podatkowego i SKO z gruntów zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej lub jako pozostające w bezpośrednim związku z działalnością gospodarczą i ograniczenie się do wydania decyzji w zasadzie w oparciu o opinię biegłego P. B., w sytuacji, gdy opinia ta jest niezrozumiała i wewnętrznie sprzeczna, m.in. w zakresie przyjętych do podstawy obliczenia podatków użytków kopalnianych w granicach obszaru B (30.478 m2), C (452 m2), D (1.731 m2) suma nie równa się wynikowi 3.266 m2 zgodnie z mapą zasadniczą Starostwa Powiatowego, nie zawiera wyników obmiarów powierzchni gruntu oraz sporządzonych przez biegłego map poglądowych wykonanych w 2017 r. nie wyjaśnia w jaki sposób biegły dokonał wyliczenia powierzchni użytków kopalnianych w granicach obszaru B, a w szczególności obszaru C, D, nie wynika z dowodów zgromadzonych przez biegłego, aby ewentualny sprzęt znajdujący się na obszarze B, C, D należał do Skarżącego i znajdował się w ruchu;

7 - przepisów prawa procesowego, tj. art. 191 o.p., poprzez uznanie za udowodnioną okoliczności dotyczącą powierzchni zajętej przez Skarżącego na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji w której występują istotne rozbieżności co do tego w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym różnice w powierzchniach wskazanych w protokole kontroli a tym, co ostatecznie przyjęto w decyzji, brak jest dowodów na okoliczność prowadzenia przez odwołującego działalności gospodarczej i to aż na obszarze 71.545 m2, a w szczególności nie można takich ustaleń czynić na podstawie opinii biegłego P. B.; a z dowodów zgromadzonych przez biegłego nie wynika, aby ewentualny sprzęt znajdujący się na obszarze B należał do Skarżącego i znajdował się w ruchu;

8 - przepisów prawa procesowego, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 124 w zw. z art. 210 § 3 o.p., poprzez uzasadnienie decyzji w sposób nierzetelny, niepozwalający na ocenę podstaw wydzielenia gruntów poddanych opodatkowaniu na zajęte i związane bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej, niewyjaśnienie rozbieżności we wskazanych w decyzji powierzchniach gruntu a powierzchniami gruntu wskazanymi w protokole kontrolnym, niezrozumiałe wyjaśnienie które konkretnie tereny zostały zaliczone do którego z typu gruntów, niezrozumiałe wyjaśnienie dlaczego organ uznał obszar 71.545 m2 za zajęty pod prowadzenie działalności gospodarczej i jakie dowody to jego zdaniem potwierdzają; niewyjaśnienie, które dowody zostały pominięte przy wydawaniu decyzji i z jakich względów, niewyjaśnienie z jakich względów użytek kopalny podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, pomimo, iż w momencie przeprowadzenia kontroli nie został zaznaczony przez organ podatkowy jako grunt faktycznie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, w tym protokołu kontrolnego oraz decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego, a także istniejących różnic pomiędzy zasadniczą mapą Starostwa Powiatowego, a powierzchnią wskazaną w ewidencji gruntów, co sprawia, że zaskarżona decyzja wydaje się być całkowicie arbitralna i niezrozumiała;

9 - prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.; dalej jako: "u.p.o.l."), poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że obszar o powierzchni 71.545 m2 został zajęty przez Skarżącego na działalność gospodarczą oraz jest z tą działalnością bezpośrednio związany, a w konsekwencji opodatkowany podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy brak jest podstaw do takiego działania w świetle zgromadzonego materiału dowodowego.

10 SKO nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

12 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

13 Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 95 z późn. zm.). Strony zostały powiadomione o skierowaniu skargi kasacyjnej do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym z jednoczesnym pouczeniem o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.

14 Treść i forma skargi kasacyjnej, w istocie uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie.

15 W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego. W myśl art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

16 W rozpatrywanej sprawie, w petitum skargi kasacyjnej co prawda przywołano jednostki redakcyjne przepisów prawa, ale w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w ogóle nie przywołano przepisów prawa, ani też nie przedstawiono sposobu ich rozumienia. Nie przywołano również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jakichkolwiek argumentów na poparcie postawionych tez (brak prawniczych argumentacji i wywodów). W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania autora skargi kasacyjnej.

17 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.

18 s. Bogusław Woźniak s. Wojciech Stachurski s. Sławomir Presnarowicz (spr.)