Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2005 r., FSK 1907/04

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2005 r., FSK 1907/04

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędziowie NSA Jerzy Rypina (spr.), Krystyna Chustecka, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Kazimierza P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 czerwca 2004r. sygn. akt I SA/Lu 199/04 w sprawie ze skargi Kazimierza P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 31 października 2003 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 FSK 1907/04

UZASADNIENIE

3 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę Kazimierza P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 31 października 2003 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r.

4 1. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, iż zgodnie z art. 53 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie miała zastosowanie instytucja "doręczenia zastępczego" przewidziana w art. 150 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma osobie fizycznej w jej mieszkaniu lub miejscu pracy, poczta przechowuje pismo w swojej placówce przez okres 14 dni, dwukrotnie zawiadamiając o tym adresata, a w przypadku nie podjęcia pisma przez adresata, pozostawia się je w aktach sprawy, uznając za doręczone z ostatnim dniem 14-dniowego okresu pozostawania pisma w placówce pocztowej. W myśl tego przepisu należało uznać, iż skutek doręczenia skarżącemu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 października 2003 r. nastąpił z dniem 20 listopada 2003 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia 20 listopada 2003 r., upłynął więc w dniu 20 grudnia 2003 r.

5 Skarga Kazimierza P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniesiona za pośrednictwem Izby Skarbowej w trybie art. 54 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wpłynęła 31 marca 2003 r. Oznacza to, iż termin do jej wniesienia nie został dochowany.

6 Zgodnie z art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

7 2. W skardze kasacyjnej Kazimierz P. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, polegające na naruszeniu art. 141 par. 4 w zw. z art. 166 cyt. ustawy, wyrażające się tym, że uzasadnienie skarżonego orzeczenia nie zawiera wyjaśnienia rozstrzygnięcia, a jedynie bardzo ogólne powołanie treści przepisu. Wniósł o uchylenie w całości postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor - doradca podatkowy wywodzi, że organ podatkowy przed doręczeniem w trybie art. 150 p.p.s.a. winien w pierwszej kolejności podjąć próbę doręczenia pisma na podstawie art. 148 i art. 149 p.p.s.a. tj. poprzez doręczenie dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

9 3. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

10 Zgodnie art. 183 par. 1 p.p.s.a., poza nie występującymi w rozpoznawanej sprawie przypadkami nieważności postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie może badać zgodności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa nie wymienionymi we wniesionej skardze. Autor skargi kasacyjnej w zakresie podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. powołał art. 141 par. 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. upatrując naruszenia przez sąd pierwszej instancji prawa procesowego poprzez ogólnikowe uzasadnienie postanowienia, a w szczególności nie odniesienie się do kwestii naruszenia przez Izbę Skarbową art. 148 i 149 Ordynacji podatkowej.

11 Rozpoznając skargę kasacyjną w granicach przez nią wytyczoną należy stwierdzić, iż jej autor nie wykazał że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest ogólnikowe, że narusza przepis art. 141 par. 1 p.p.s.a.

12 Sąd pierwszej instancji w sposób zwięzły przedstawił stan faktyczny sprawy, a mianowicie stwierdził, że Kazimierz P. w dniu 31 marca 2004 r. wniósł za pośrednictwem Izby Skarbowej skargę na decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r., która to decyzja została mu doręczona trybie art. 150 par. 2 p.p.s.a. w dniu 20 listopada 2003 r. Sąd powołał podstawę prawną rozstrzygnięcia tj. art. 158 par. 1 p.p.s.a., a ponadto wyjaśnił podstawę orzeczenia. Wobec tego podniesiony w skardze zarzut jest oczywiście bezzasadny.

13 Inną kwestią jest instytucja przywrócenia terminu do złożenia skargi, o której mowa w rozdziale 6 ustawy p.p.s.a. a skargą na postanowienie odrzucające skargę /art. 173 par. 1 p.p.s.a./. Skarżący, mimo że skargę kasacyjną sporządził doradca podatkowy, zdaje się nie dostrzegać różnic pomiędzy tymi środkami.

14 Reasumując stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 141 par. 4 p.p.s.a.

15 W tej sytuacji należało na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. orzec jak w sentencji.