Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 września 2018 r., I SA/Wr 583/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 września 2018 r., I SA/Wr 583/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar po rozpoznaniu w dniu 3 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2012 r. kwoty do zapłaty z art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz kwoty zobowiązania do zapłaty za II kwartał 2012 r. postanawia: I. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi II. odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 10 maja 2018 r. A. Sp. z o. o. we W. (dalej jako: Skarżąca, Strona) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

3 W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zaskarżoną w sprawie decyzję doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 14 sierpnia 2014 r. W ocenie Spółki, doręczenie niniejsze nie było skuteczne, ponieważ Spółka nie posiadała wówczas organów uprawnionych do jej reprezentacji.

4 Ponadto, Skarżąca podniosła, że jej wcześniejsza skarga na w/w decyzję, została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 2247/14, gdyż w dacie wniesienia skargi Spółka nie miała organu uprawnionego do jej reprezentacji.

5 Jak dalej podniesiono, postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy dla W. we W. ustanowił kuratora Spółki. Następnie, organ administracji publicznej dokonał ponownego doręczenia decyzji z dnia 30 lipca 2014 r. (w dniu 14 grudnia 2016 r.), tym razem – kuratorowi Spółki. Dodatkowo, dnia 12 grudnia 2016 r., na mocy uchwały nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników powołano jednoosobowy zarząd Spółki.

6 Wobec powyższego, przyjmując termin doręczenia decyzji kuratorowi za datę otwierającą termin do jej zaskarżenia, Spółka po raz kolejny wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Postanowieniem z dnia

7 20 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 131/17 Sąd odrzucił skargę z uwagi na to, że została wniesiona po terminie. Sąd wskazał, że skutecznym było doręczenie dokonane pełnomocnikowi Spółki w dniu 14 sierpnia 2014 r. Według wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym Spółka, na dzień wydania decyzji, posiadała organ uprawniony do jej reprezentacji, zaś organ nie posiadał wiedzy dotyczącej podjęcia uchwały w sprawie rezygnacji członka zarządu. Od powyższego postanowienia Skarżąca wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 23 kwietnia

8 2018 r. oddalił zażalenie.

9 Skarżąca ponownie wniosła skargę na tożsamą decyzję wraz z wnioskiem

10 o przywrócenie terminu do jej złożenia. Skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 15 lutego 2018 r. (sygn. sprawy I SA/Wr 205/18). Uzasadniając wiosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Spółka wskazała, że o błędnym stanowisku organu podatkowego w przedmiocie doręczenia decyzji dowiedziała się dopiero w dacie doręczenia jej pełnomocnikowi postanowienia Sądu. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2018 r. tutejszy Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi z uwagi na to, że wniosek o przywróceniu terminu był przedwczesny, a w konsekwencji niedopuszczalny. Przedwczesny charakter wniosku wynikał z nierozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, a więc brak było w obrocie prawnym prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii, czy termin do wniesienia skargi przez Skarżącą upłynął, czy też nie.

11 Jako znany Sądowi z urzędu fakt, należy przywołać okoliczność wniesienia zażalenia od powyższego postanowienia tutejszego Sądu oraz, w konsekwencji jego rozpoznania, wydania postanowienia z dnia 27 czerwca 2018 r., w którym Wojewódzki Sądu Administracyjny we Wrocławiu w trybie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; "p.p.s.a.") postanowił przywrócić Skarżącej termin do wniesienia skargi.

12 W uzasadnieniu wniosku wniesionego w niniejszej sprawie przywołano analogiczną argumentację jak w poprzednio złożonym wniosku o przywrócenie terminu, ponadto wskazano, że w związku z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowienia z dnia 23 kwietnia 2018 r. (sygn. akt I SA/Wr 205/18) przesądzony został fakt spóźnionego wniesienia przez Stronę skargi, co jednocześnie legitymuje ją do żądania przywrócenia terminu do jej wniesienia.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

14 Zgodnie z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

15 W niniejszej sprawie należało odrzucić wniosek o przywrócenie terminu.

16 Sąd w pierwszej kolejności pragnie zauważyć, że przedmiotem wniosku jest przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2012 r. kwoty do zapłaty z art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz kwoty zobowiązania do zapłaty za II kwartał 2012 r. Decyzja ta jest przedmiotem skargi złożonej przez Skarżącą w sprawie o sygn. I SA/Wr 205/18, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym postanowieniem z dnia 27 czerwca 2018 r. przywrócił Skarżącej termin do wniesienia skargi.

17 Wobec powyższego, zauważyć należy, że spełniona została przesłanka do odrzucenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że ze ziszczeniem się powyższej przesłanki mamy do czynienia w przypadku tożsamości podmiotowej oraz przedmiotowej stanu faktycznego sprawy będącej już w toku oraz w której wpłynęła skarga. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt I GSK 1077/11, wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto podkreślić należy, że zwrot "pomiędzy tymi samymi stronami" użyty w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odnosi się do stron, o których mowa w art. 32 p.p.s.a., zgodnie z którym

18 w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W sprawie niniejszej oraz prowadzonej pod sygnaturą I SA/Wr 205/18 bez wątpienia mamy do czynienia z tożsamością podmiotową, albowiem skarżącym jest Agencja Reklamowa 99 Studio Sp. z o. o. we Wrocławiu, zaś organem Dyrektor Izby Skarbowej (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej). Bezspornym jest również zaistnienie tożsamości przedmiotowej wynikającej z zaskarżenia tej samej decyzji oraz sformułowania przez Skarżącą w obu skargach identycznych zarzutów.

19 W ocenie tutejszego Sądu zaistniał stan zawisłości sprawy (lis pendens). W wyroku z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 482/15 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że wniesienie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym powoduje wszczęcie postępowania, wywołując skutki procesowe i materialnoprawne. Prowadzi to do powstania stanu sprawy w toku, co stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny. Taki stan trwa, aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Prowadzenie dwóch postępowań doprowadziłoby do wydania dwóch wyroków, z których jeden naruszałby zasadę res iudicata.

20 W konsekwencji Sąd stwierdził, że skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

21 Wyjaśniając motywy postanowienia w zakresie odrzucenia wniosku

22 o przywrócenie terminu, w ocenie Sądu zaistniała niedopuszczalność przywrócenia terminu do wniesienia skargi będąca konsekwencją zaistnienia przesłanki do odrzucenia skargi w postaci zawisłości sprawy. Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. O niedopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu można mówić, gdy brakuje ustawowych warunków jego dopuszczalności (zob. postanowienia NSA: z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt II FZ 428/10 oraz z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt II OZ 1090/11). W ocenie tutejszego Sądu, obowiązek odrzucenia skargi z powodu stanu zawisłości sprawy, który powstał w dacie uprawomocnienia się postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 205/18 spowodował niedopuszczalność przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Niedopuszczalnym,

23 w świetle art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. byłoby bowiem merytoryczne rozpoznanie wniosku,

24 w zakresie rozważania przez Sąd zasadności przywrócenia terminu do wniesienia skargi, która podlega odrzuceniu z powodu zawisłości sprawy.

25 Z powyższych względów, z uwagi niedopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 88 p.p.s.a. postanowił, jak w pkt I sentencji postanowienia, zaś okoliczność zawisłości sprawy będącej przedmiotem skargi obligowała Sądu do odrzucenia skargi na podstawie

26 art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia.