Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2020 r., I SA/Wr 511/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2020 r., I SA/Wr 511/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska - Wojnar, Sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz J. K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

3 W dniu 3 października 2018 r., Burmistrz [...], wydał wobec J. K. (dalej: Strona, Skarżący) decyzję określającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015 r. na kwotę 2.7967,00 zł. Postanowieniem z dnia [..] października 2018 r. nr [...], Burmistrz Miasta [...] (dalej jako: organ podatkowy pierwszej instancji), sprostował z urzędu oczywisty błąd pisarski zawarty w ww. decyzji, polegający na wpisaniu błędnej kwoty określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r.

4 W postanowieniu wskazano, że prawidłowa kwota tego zobowiązania wynosi 2.797,00 zł. Organ podatkowy pierwszej instancji wyjaśnił, że z zestawienia poszczególnych przedmiotów opodatkowania wymienionych w decyzji, której sentencja była przedmiotem sprostowania wynikało, że kwota zobowiązania powinna wynosić 2.797,00 zł. W kwocie tej omyłkowo dopisano cyfrę 6. Powołując się na art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej jako: O.p.) organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że możliwym jest - z urzędu lub na żądanie strony - prostowanie w drodze postanowienia błędów rachunkowych oraz innych oczywistych pomyłek w wydanej decyzji. Sprostowanie nie może jednak prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, gdyż tryb rektyfikacji jest stosowany celem usuwania błędów nieistotnych.

5 Od powyższego postanowienia Strona wniosła zażalenie, żądając uchylenia postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji i umorzenia postępowania podatkowego. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że Burmistrz [...] nie uwzględnił odpowiednio stanu prawnego nieruchomości i nie doręczył decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości jej współwłaścicielowi – A. K. Strona zakwestionowała również wysokość podatku wskazaną zarówno w decyzji, jak

6 i w postanowieniu, którym dokonano jej sprostowania.

7 Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej: SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że przez "błąd pisarki" lub "oczywistą omyłkę" należy rozumieć widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy opuszczenie jakiegoś wyrazu. Oczywistość błędu pisarskiego bądź rachunkowego powinna wynikać z natury samego błędu lub porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku lub innymi okolicznościami. Sprostowanie decyzji w trybie art. 215 O.p. nie może zatem prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. SKO wskazało, że analiza decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] października 2018 r. prowadzi do wniosku, że jej rozstrzygnięcie składa się z dwóch części, tj. wiersza 16 oraz części tabelarycznej, umieszczonej na stronie 1 decyzji. Porównanie obydwu części rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, że prawidłową kwotą zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. powinna być kwota 2.797,00 zł, nie zaś kwota 2.7967,00 zł. Powyższe wynikało również z uzasadnienia decyzji. Z tego powodu, SKO uznało, że dokonane przez organ podatkowy pierwszej instancji sprostowanie ww. decyzji Burmistrza [...], było prawidłowe.

8 2. Postępowanie przed Sądem I instancji.

9 2.1. W skardze na postanowienie SKO, Strona wniosła o jego uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz zarzuciła naruszenie:

10 art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

11 i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia,

12 art. 139 § 3 O.p., polegające na naruszeniu terminów załatwienia sprawy.

13 Skarżący wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w dniu

14 5 grudnia 2018 r. i nadane dopiero w dniu 1 marca 2019 r. Zdaniem Strony,

15 ww. postanowienie jest niezgodne z prawem, gdyż kwoty podatku od nieruchomości

16 – zarówno ta wynikająca z decyzji, jak i z postanowienia ją prostującego – zostały znacznie zawyżone.

17 2.2. SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

18 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

19 3.1. Skarga jest zasadna.

20 3.2. Uwzględniając regulacje art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

21 o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 tj.; dalej: "p.p.s.a.") w pierwszej kolejności należy podkreślić, iż Sąd ma obowiązek zbadać zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie będąc jednocześnie związanym zarzutami i wnioskami skargi. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Sąd stwierdził, że skarga w niniejszej sprawie jest uzasadniona, choć nie z przyczyn w niej podniesionych. Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania

22 w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu

23 podatkowego pierwszej instancji.

24 3.3. Zgodnie z art. 215 § 1 O. p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, nie ma żadnych wątpliwości, że tryb przewidziany

25 w art. 215 § 1 O.p. służy eliminacji wyłącznie błędów nieistotnych, oczywistych

26 i niemających wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu. Sprostowanie nawet drobnej omyłki, nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia lub rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego (wyroki NSA z dnia: 11 września 2019 r., II FSK 3901/17; 7 kwietnia 2016 r., I GSK 805/14 CBOSA). Oznacza to, że sprostowanie jakie przewiduje art. 215 § 1 O.p., prowadzi do wyeliminowania

27 z decyzji tylko takich błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji.

28 W niniejszej sprawie, postanowieniem organu podatkowego pierwszej instancji, sprostowano błąd dotyczący wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2015 wskazując, że zamiast błędnie określonej w decyzji z dnia [...] października 2018r. Nr [...] kwoty 2.7967,00 zł winna być wskazana kwota 2.797,00 zł. Kwota zobowiązania w decyzji podatkowej stanowi w rzeczywistości jej najważniejsze rozstrzygnięcie i jest zarazem rozstrzygnięciem co do istoty sprawy. Tego rodzaju rozstrzygnięcia winny natomiast zapadać w formie decyzji. Organ

29 podatkowy pierwszej instancji dokonał więc zmiany wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. Dokonana korekta, wpłynęła na zmianę treści decyzji. To zaś było niedopuszczalne w świetle art. 215 § 1 O.p.

30 Jednocześnie wskazać należy, iż Sąd nie podziela argumentacji podniesionej przez SKO, że błąd zawarty w sentencji prostowanej decyzji miał charakter oczywistej omyłki, o czym świadczyć miało proste porównanie kwoty wskazanej

31 w wierszu nr 16 decyzji z częścią tabelaryczną jej sentencji oraz uzasadnieniem. Organ wydaje się całkowicie pomijać fakt, że zmiana kwoty zobowiązania podatkowego, o czym była już mowa powyżej, doprowadziła do jej merytorycznej

32 i istotnej zmiany.

33 Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2018 r.

34 nr [....] (pkt I sentencji wyroku).

35 3.4. W sprawie niedopuszczalnym było usunięcie wady decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2018 r., określającej Skarżącemu błędną kwotę zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. w trybie art. 215 § 1 O.p. Niewątpliwie jednak, stwierdzenie przez organy podatkowe, że decyzja

36 w sprawie podatku od nieruchomości za 2015 r., wydana wobec Skarżącego zawiera błąd polegający na niewłaściwym określeniu kwoty tego zobowiązania, będzie wymagała jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Usunięcie tego rodzaju wady powinno nastąpić przez SKO w trybie stwierdzenia nieważności decyzji z urzędu, która stała się ostateczna na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. czyli zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa.

37 3.5. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).