Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2017 r., I SA/Wr 2479/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2017 r., I SA/Wr 2479/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu strony skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 kwietnia 2017 r. o umorzeniu postępowania w sprawie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów wniesionych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie prawa pomocy.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 19 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. W.

3 W związku z powyżej wymienionym postanowieniem Sądu, skarżąca - reprezentowana przez nieprofesjonalnego pełnomocnika (męża) - wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. Wniosek ten nie został uwzględniony, o czym Sąd orzekł, po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, w postanowieniu z dnia 3 października 2016 r. W tym samym dniu Sąd wydał postanowienie odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego, gdyż nie stwierdzono uchybienia terminu.

4 Wnosząc zażalenia na ww. postanowienia Sądu z dnia 3 października 2016 r., sporządzone przez jej pełnomocnika (męża), skarżąca w piśmie procesowym z dnia 9 listopada 2016 r. wniosła o zwolnienie jej z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcę prawnego, celem sporządzenia i wniesienia zażalenia na ww. postanowienia.

5 Uznając, że ww. zażalenia zostały skutecznie wniesione, Sąd przekazał akta sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniami z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt II FZ 34/17 i II FZ 35/17 oddalił zażalenia, o jakich mowa wyżej.

6 Następnie, po rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy sformułowanym w piśmie z dnia 9 listopada 2016 r., referendarz sądowy postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2017 r. umorzył postępowanie w sprawie prawa pomocy. Uznał bowiem, że ponowne procedowanie co do tożsamego wniosku, po prawomocnym rozstrzygnięciu przez Naczelny Sąd Administracyjny, jest zbędne.

7 Na wymienione postanowienie referendarza sądowego skarżąca wniosła sprzeciw, uzupełniony na wezwanie Sądu, w dniu 14 czerwca 2017 r. W jego uzasadnieniu strona wskazała, że dokonana przez referendarza ocena jest błędna i nie ma podstaw w dokumentach. Podniosła, że złożony przez nią wniosek zainicjował postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy, jednak nie została ona wezwana do jego złożenia na urzędowym formularzu. W ocenie skarżącej, brak złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu niweczy możliwość jego rozpoznania. Nie wiadomo wobec powyższego, czy nie zaistniała zmiana stanu faktycznego, która uzasadnia przyznanie prawa pomocy.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

9 Na wstępie należy podkreślić, że rozpoznanie sprzeciwu nastąpi w oparciu o przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją ustawy z dnia 15 sierpnia 2015 r., z uwagi na to że postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w listopadzie 2014 r. Zgodnie bowiem z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), znowelizowana treść art. 260, regulującego odmienny tryb procedowania w sprawie prawa pomocy, obowiązuje w postępowaniach wszczętych począwszy od dnia 15 sierpnia 2015 r. Jednocześnie dodania wymaga, że wedle tego samego art. 2, przywołana ustawa zmieniająca, oprócz nowelizacji wprowadziła także nowe przepisy, z których część ma zastosowanie także do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, czyli przed 15 sierpnia 2015 r.

10 Stosownie zatem do art. 260 powołanej ustawy, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

11 Z treści tej regulacji prawnej, w przypadku skutecznie wniesionego sprzeciwu, zaskarżone postanowienie referendarza sądowego traci moc wiążącą i sprawa z wniosku o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu na nowo przez Sąd.

12 Przenosząc powyższe na grunt złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy sformułowanego w piśmie z dnia 9 listopada 2016 r. Sąd stwierdza, mając na uwadze ukształtowany w tej sprawie stan faktyczny, że o ile sprzeciw został skutecznie wniesiony, to już merytoryczne rozstrzyganie w tym przedmiocie stało się zbędne. Przyjąć więc należało, że postępowanie zainicjowane tym wnioskiem podlega umorzeniu.

13 Zgodnie bowiem z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.), dodanym przez wspomnianą ustawę zmieniającą i mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

14 Wskazać w tej materii należy, że przedmiotowy wniosek, będąc ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w tym samym zakresie, co uprzednio, został sformułowany na etapie zażaleń na postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 3 października 2016 r., w którym strona wyraźnie zaznaczyła, że wniosek o prawo pomocy dotyczył postępowania zażaleniowego. Tymczasem, wniesione zażalenia były skuteczne, co znalazło wyraz w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2017 r. oddalających zażalenia m.in. na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 3 października 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wskazana okoliczność faktyczna oznacza zatem, że nie było podstaw do wzywania strony o urzędowy formularz wniosku, którego skutkiem jest merytoryczne jego rozpoznanie. W tym stanie rzeczy, postępowanie w przedmiocie prawa pomocy zainicjowane kolejnym wnioskiem, stało się zbędne. Poza tym, kwestia związana z uprzednio złożonym wnioskiem strony o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, została prawomocnie rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym postanowieniu z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt II FZ 35/17

15 Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 249a p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.