Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2013 r., I SA/Wr 1568/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2013 r., I SA/Wr 1568/12

Tekst

TEZY

1 Brak zaś w przepisach ordynacji jakiejkolwiek innej podstawy do orzekania o skutkach prawnych czynności podatnika. Skutki takie mogą być jedynie oceniane w toku podjętego postępowania w przedmiocie zobowiązania podatkowego lub innych sprawach (np. zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) lub przez odmowę podjęcia takiego postępowania.

Sentencja

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant: Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lutego 2013 r. przy udziale sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w W. na postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia 28 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania, iż korekty deklaracji nie wywołują skutków prawnych I. stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest nieważne; II. zasądza na rzecz skarżącego od Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. kwotę 457,00 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

Uzasadnienie

3 W dniu 02.07.2012 roku "A" Sp. z o.o., (dalej Podatnik, Strona, Skarżąca) złożył korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za okres od stycznia 2005 roku do stycznia 2006 roku.

4 W wyjaśnieniach przyczyn złożenia korekt deklaracji Podatnik wskazał, iż dotyczą one dokonanych w 2005 roku wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, które Spółka pierwotnie wykazała, jako dostawy krajowe opodatkowane 22% stawką podatku od towarów i usług (z uwagi na niespełnienie warunków do zastosowania 0% stawki podatku). Ponadto Podatnik zaznaczył, iż w składanych deklaracjach (za wyjątkiem korekt za czerwiec 2005 roku oraz styczeń 2006 roku) wykazywał każdorazowo nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym. W związku z tym Spółka wnioskowała o zwrot nadwyżki podatki, naliczonego nad należnym.

5 Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. zaskarżonym postanowieniem powołując art. 216, w związku z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 roku, poz. 749) uznał, iż złożone korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za okres nie wywołują skutków prawnych.

6 Podstawą takiego stwierdzenia było uznanie, że nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego za poszczególne okresy. Organ powołał się przy tym na treść uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2009 roku, sygn. akt I FPS 9/08.

7 W ocenie organu regulacje art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej wskazują, iż złożenie korekty deklaracji po upływie terminu przedawniania jest prawnie dopuszczalne i Organ podatkowy nie może odmówić przyjęcia takiej korekty, jednak tak złożony dokument nie wywołuje żadnych skutków prawnych.

8 Strona wezwała Naczelnika Urzędu Skarbowego do usunięcia naruszenia prawa a następnie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego zarzucają naruszenie:

9 art 4 ust 3 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 288 akapit 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przez dokonanie wykładni przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w sposób sprzeczny z wykładnią art 28c. część A lit. a) akapit pierwszy oraz art. 28c część A zdanie wstępne Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, prowadzącej do wniosku, iż w analizowanym stanie faktycznym nie istnieje możliwość dokonania przez Spółkę prawnie skutecznej korekty deklaracji VAT za okres styczeń 2005 r. - styczeń 2006 r. - co efektywnie wyklucza możliwość zastosowania 0% stawki VAT z tytułu zrealizowanych przez nią dostaw wewnątrzwspólnotowych;

10 art. 2 Pierwszej Dyrektywy Rady 67/227/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych przez naruszenie zasady neutralności podatku VAT;

11 art. 5 TUE przez niezastosowanie się do zasady proporcjonalności i uzależnienie prawa zastosowania 0% stawki VAT od dokonania korekt deklaracji VAT przed upływem wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowe;

12 art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej przez jego błędną wykładnię prowadzącą do wniosku że korekty deklaracji VAT za okres od stycznia 2005 r. do maja 2005 r. oraz od lipca 2005 r grudnia 2005 r., złożone przez Spółkę nie wywołują skutków prawnych, podczas gdy powodują one zmiany wysokości wykazanego w nich zobowiązania podatkowego.

13 W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując doczasowe stanowisko.

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

15 Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z powodu zasadności podniesionych w niej zarzutów.

16 Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c tej ustawy). Ponadto, na podstawie przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

17 Kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia, sąd uznał, że wydane ono zostało z naruszeniem przepisów art. 216 Ordynacji podatkowej i bez podstawy prawnej.

18 W przepisach art. 207 Ordynacji podatkowej przewidziano, że organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba, że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej (§1) oraz, że decyzja rozstrzyga sprawę, co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji (§2).

19 Z brzmienia natomiast przepisu art. 216 Ordynacji podatkowej, wynika, że w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia (§ 1). Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba, że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej (§2).

20 Z powyższych regulacji wynika, że forma decyzji administracyjnej przewidziana jest dla rozstrzygnięć dotyczących istoty sprawy lub w inny sposób kończących postępowanie, natomiast forma postanowienia zastrzeżona jest dla kwestii nierozstrzygających istoty sprawy, lecz dla wynikających w toku postępowania, tj. kwestii wpadkowych, czy ubocznych, z wyłączeniem tych przypadków, które określone są w samej Ordynacji podatkowej. W Ordynacji podatkowej nie uregulowano natomiast w żaden sposób formy rozstrzygnięcia podejmowanego w przedmiocie skutków prawnych czynności dokonywanych poza tokiem postępowania podatkowego..

21 W niniejszej sprawie z akt nie wynika, aby z udziałem strony toczyło się jakiekolwiek postępowanie podatkowe. Z pisma strony nie wynika też jednoznacznie czy i w jakim zakresie żąda ona wszczęcia postepowania.

22 Wobec tego, podstawą wydania zaskarżonego postanowienia nie mógł być art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej, skoro jednoznacznie odnosi się on do postanowień wydawanych w toku postępowania.

23 Brak zaś w przepisach ordynacji jakiejkolwiek innej podstawy do orzekania o skutkach prawnych czynności podatnika. Skutki takie mogą być jedynie oceniane w toku podjętego postepowania w przedmiocie zobowiązania podatkowego lub innych sprawach (np. zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) lub przez odmowę podjęcia takiego postepowania.

24 Wobec braku w przepisach prawa podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia, uznać należy, że zachodzi przesłanka nieważności wymieniona w art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej to jest zostało one wydane bez podstawy prawnej. "Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że decyzja nie ma podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego." (wyrok wsa w Poznaniu z 19.01.2011 r sygn.. akt I SA/Po 788/10 LEX nr 952408)

25 Reasumując, wobec zaistnienia przesłanki stwierdzenia nieważności Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa orzekł jak w sentencji.

26 Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).