Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2007 r., I SA/Wr 1511/07

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2007 r., I SA/Wr 1511/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. SA z siedzibą w L. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ewidencjonowania wpłat na poczet kapitału Spółki B z siedzibą na B. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 W dniu 31 sierpnia 2007r. A S.A. w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wynik kontroli wydany przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. nr [...] z dnia [...], żądając uchylenia wyniku organu kontroli w części II pkt 3 oraz części III pkt 2 albo stwierdzenia bezskuteczności czynności organu kontroli skarbowej w tym zakresie. Strona skarżąca zarzuciła wynikowi kontroli: 1/ naruszenie art. 3 § 2 pkt 4 oraz art. 52 § 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1270), poprzez uznanie przez organ, że w zakresie objętym sporem skarżącej nie przysługują uprawnienia do uruchomienia trybu skargowego; 2/ naruszenie art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity Dz. U. 2004, nr 8, poz. 65), poprzez przeprowadzenie kontroli oraz dokonanie ustaleń w zakresie prawidłowości prowadzenia ksiąg rachunkowych i prawidłowości sporządzenia sprawozdania finansowego na podstawie przepisów o rachunkowości, tj. dokonania czynności w zakresie w jakim organ kontroli skarbowej nie miał ustawowego umocowania; 3/ naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, wyrażonej w art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. 2005, nr 8, poz. 60), poprzez zamieszczenie w wyniku kontroli ustaleń wraz z ocena prawną, które nie były zawarte w protokole kontroli.

3 W treści wyniku kontroli – w zaskarżonym zakresie – organ kontroli skarbowej stwierdził, że księgi rachunkowe skarżącej za 2003 r. w zakresie ewidencjonowania i wyceny wkładu kapitałowego wniesionego przez A S.A. do Spółki B były prowadzone niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jednolity Dz. U. 2002, nr 76, poz. 694), przywołując naruszone przepisy tej ustawy. Organ kontroli skarbowej stwierdził również, że w następstwie powyższych ustaleń skarżąca sporządziła sprawozdanie finansowe za 2003 r. z naruszeniem ustawy o rachunkowości, przez co skarżąca, w ocenie organu, zaniżyła w bilansie sporządzonym na dzień 31.12.2003 r. wartość długoterminowych aktywów finansowych – innych papierów wartościowych (poz. 30 bilansu). Na podstawie takich ustaleń zobowiązano stronę skarżąca do przestrzegania przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

4 W odpowiedzi na wniesioną skargę, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

6 Stosownie do art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kontroli skarbowej z dnia 28 września 1991 r. organ kontroli skarbowej kończy postępowanie kontrolne wynikiem kontroli, gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości innych niż wymienione w pkt 1 tego artykułu lub gdy nieprawidłowości nie stwierdzono. Oznacza to, że treścią wyniku kontroli mogą być wskazania takich nieprawidłowości, które nie są związane z ustaleniami dotyczącymi podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetu państwa. W wypadku ustaleń tego ostatniego rodzaju organ kontroli skarbowej obowiązany jest bowiem wydać decyzję podlegającą kontroli instancyjnej przez wniesienie odwołania do właściwej izby skarbowej.

7 Nie budzi wątpliwości, że wydanie wyniku kontroli stanowi czynność z zakresu administracji publicznej. Uznanie jednak dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na tego rodzaju czynność musi łączyć się z ustaleniem, że czynność ta zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

8 Wynik kontroli, który nie wykraczając poza granice ukształtowane przepisem art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kontroli skarbowej, wskazuje wyłącznie określone uchybienia bądź stwierdza, iż nieprawidłowości nie wystąpiły oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie podlega zaskarżeniu w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wniosek ten nie wyklucza w sposób generalny możliwości zaskarżenia wszelkich aktów noszących nazwę "wynik kontroli". Sąd orzekający nie kwestionuje bowiem dopuszczalności zaskarżenia aktów, którym przypisano nazwę "wynik kontroli" w przypadku, gdy wykraczając poza granice określone w treści art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kontroli skarbowej zostają wydane zamiast decyzji podatkowej. W niniejszym przypadku, w ocenie Sądu orzekającego, do tego typu uchybień nie doszło. Powyższym wynikiem kontroli dokonano jedynie ustaleń faktycznych odnośnie wywiązywanie się przez stronę skarżącą z obowiązków nałożonych ustawą o rachunkowości w części dotyczącej wykazywania w księgach rachunkowych udziałów w innych jednostkach oraz prezentacji tych danych w sprawozdaniu finansowym. Ustalenia te nie ukształtowały nowej sytuacji prawnej skarżącej, a we wnioskach zawarto jedynie uwagę o konieczności przestrzegania przez skarżąca zasad określonych w ustawie o rachunkowości, nie nakładając na skarżącą w tym zakresie żadnych skonkretyzowanych obowiązków. Zatem uznać należało, iż wynik, nie kreując nowej sytuacji prawnej skarżącej, nie kształtując sfery jej praw ani obowiązków, nie wykraczał poza granice określone w treści art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kontroli skarbowej i jako taki zaskarżeniu nie podlegał.

9 Na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

10 Z tych też przyczyn w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.