Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 października 2017 r., IV SA/Wr 554/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 października 2017 r., IV SA/Wr 554/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z/s we W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z odmową udzielenia informacji postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 6 kwietnia 2017 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą we W. (zwana dalej stroną, skarżącą lub spółką) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...], którą wymierzono spółce karę pieniężną w wysokości 2000,00 złotych za odmowę udzielenia informacji, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 220 ze zm.).

3 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako że sądem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezesa URE jest wyłącznie Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

6 W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w tym przepisie akty i czynności organów administracji publicznej, a także na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez te podmioty.

7 Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).

8 Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

9 Nie każdy akt administracyjny, do której to kategorii należy zaliczyć również decyzję, będzie podlegał kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. W obowiązującym porządku prawnym istnieją bowiem tego rodzaju decyzje administracyjne, w stosunku do kontroli których będą właściwe inne organy władzy publicznej. Uwaga ta jest istotna zwłaszcza w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest decyzja wydana przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Jak zaś wynika z treści art. 47946 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1822 ze zm.), właściwym w sprawie odwołań od decyzji Prezesa URE jest Sąd Okręgowy w Warszawie – sąd ochrony konkurencji i konsumentów.

10 Nie budziło zatem wątpliwości, że wniesiona skarga, dotycząca decyzji Prezesa URE w sprawie wchodzącej w zakres wykonywanych przez niego kompetencji organu regulacyjnego, nie podlega kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne.

11 W związku z powyższym przedmiotową skargę należało odrzucić stosownie do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., niezależnie nawet od dostrzeżonych przez sąd braków formalnych skargi, czy też wątpliwości co do zakresu umocowania występującego w sprawie pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego.

12 Trzeba przy tym podkreślić, że na przeszkodzie takiemu rozstrzygnięciu nie stała regulacja art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 p.p.s.a., stanowiąca, że jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.

13 Z przywołanego przepisu wynika bowiem, że przekazać sprawę można jedynie sądowi administracyjnemu właściwemu do rozpoznania sprawy. Miałby on więc zastosowanie wówczas, gdyby z treści pisma wszczynającego sprawę wynikało, że mieści się ono w katalogu środków prawnych, do rozpoznania których właściwe są sądy administracyjne. Jeśli jednak w danej sprawie sądy administracyjne w ogóle nie są właściwe, to przepis art. 59 § 1 p.p.s.a. nie ma w takiej sytuacji zastosowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 674/11).

14 Mając na uwadze powyższe okoliczności wniesiona skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.