Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 października 2013 r., IV SA/Wr 456/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 października 2013 r., IV SA/Wr 456/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Ś. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi J.Ś., dalej skarżący, jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...], wydane na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.), którym odmówiono przyjęcia odwołania złożonego przez skarżącego od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] wydanego w sprawie dyscyplinarnej sierż. szt. P. K. – referenta Wydziału Patrolowego Komendy Powiatowej w O. Wskazanym postanowieniem z dnia [...] organ I instancji na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji uznał winę sierż. szt. P. K. odnośnie zarzucanego mu czynu i odstąpił od ukarania, a w pozostałym zakresie uniewinnił obwinionego.

3 W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi wskazując m. in., że przepis art. 135 ust. 2 ustawy o Policji nie przewiduje uprawnienia pokrzywdzonego do wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w przedmiotowej sprawie. Skoro zatem stroną postępowania i adresatem orzeczenia był w niniejszej sprawie tylko funkcjonariusz policji, to tylko on mógł wnieść odwołanie od orzeczenia. Uprawnienie to nie przysługiwało skarżącemu będącemu w sprawie dyscyplinarnej pokrzywdzonym. Natomiast stosownie do art. 138 ustawy o Policji od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, co oznacza że wniesiona skarga jest niedopuszczalna.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

5 Skarga podlegała odrzuceniu.

6 Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

7 Podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowią przepisy ustawy o Policji, która w rozdziale 10 reguluje kwestie dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów.

8 Z przepisu art. 134i ust. 1 pkt 1 tej ustawy wynika, że przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego: a) z własnej inicjatywy, b) na wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta, c) na polecenie wyższego przełożonego lub d) na żądanie sądu lub prokuratora. Z pkt 2) ust. 1 w/w przepisu prawa wynika, że przełożony dyscyplinarny może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego w razie zaistnienia przesłanki określonej w ust. 1, to jest w sytuacji, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego. Przepis ten w ust. 3 stanowi, że organ dyscyplinarny zawiadamia pokrzywdzonego o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i wyniku tego postępowania jeśli było wszczęte na jego wniosek.

9 Zgodnie z art. 135 ustawy, postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza: 1) jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego; 2) po upływie terminów określonych w ust. 4 i 5; 3) w razie śmierci policjanta; 4) jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub toczy się postępowanie dyscyplinarne. (ust. 1). Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz orzeczenie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego doręcza się pokrzywdzonemu, jeżeli złożył on wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie, w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia (ust. 2).

10 Ustawa ta w art. 138 stanowi, że od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

11 Zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami organ dyscyplinarny ma obowiązek zawiadomienia pokrzywdzonego, gdy to jego wniosek inicjował postępowanie dyscyplinarne. Przepisy prawa nie przewidują jednak doręczenia decyzji pokrzywdzonemu. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, organ I instancji błędnie postąpił doręczając pokrzywdzonemu orzeczenie dyscyplinarne. Jednak przez fakt jego doręczenia pokrzywdzony nie mógł automatycznie stać się stroną postępowania dyscyplinarnego.

12 Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 764/12, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zawarta w ustawie o Policji regulacja odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów ma zasadniczo kompletny charakter, co oznacza niedopuszczalność stosowania doń przepisów innych procedur, np. administracyjnej, czy cywilnej, bez wyraźnego ku temu odesłania. Z unormowania bowiem zawartego w art. 135p ust. 1 ustawy wynika, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego.

13 Z uwagi zatem na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i zawartą w ustawie o Policji regulację szczególną, do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawy do stosowania do postępowania dyscyplinarnego policjantów kodeksu postępowania administracyjnego nie zawiera również przepis art. 1 pkt 1 i pkt 2 tego kodeksu. Z powyższego wynika, że sprawa dotycząca odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą administracyjną, rozpatrywaną w formie decyzji administracyjnej (por. też wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2007 r., sygn. I OSK 1518/06, lex nr 447371).

14 Podnieść należy, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

15 Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.) - i takim przepisem jest art. 138 ustawy o Policji - lecz wówczas nie znajduje zastosowania art. 50 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że legitymację skargową ma wyłącznie podmiot wskazany w ustawie szczególnej.

16 Skoro zgodnie z art. 138 ustawy o Policji, od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje jedynie policjantowi, to skarżący, który jest w omawianej sprawie pokrzywdzonym, legitymacji skargowej nie posiada.

17 Zatem ustawa o Policji w sposób konkretny i nie budzący wątpliwości wskazuje komu przysługuje legitymacja skargowa. Wskazanie, że uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje policjantowi, wyłącza z kręgu podmiotów uprawnionych inne osoby, w tym również pokrzywdzonego.

18 W świetle powyższego wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.