Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2021 r., IV SA/Wr 436/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2021 r., IV SA/Wr 436/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie w całości.

Uzasadnienie

2 Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

3 Skarżonym postanowieniem Wojewoda D. (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy, organ drugiej instancji) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez K. B. (dalej: skarżący, strona) od decyzji Starosty W. (dalej: Starosta) z 25 lutego 2020 r. orzekającej o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku. Podstawę prawną postanowienia stanowił art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej: k.p.a.).

4 Wojewoda dowodził, że - jak wynika z art. 129 k.p.a. - odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję

5 (§ 1) w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (§ 2). Stwierdził, że warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest zachowanie czternastodniowego terminu. Motywował, że - zgodnie z art. 134 k.p.a. - organ odwoławczy stwierdza

6 w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zauważył, że

7 z akt sprawy wynika, iż w/w decyzja Starosty została doręczona 10 marca 2020 r. (decyzję skarżący odebrał osobiście podczas wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. /dalej: PUP/). Wskazał, że decyzja zawierała prawidłowe pouczenie

8 o prawie wniesienia odwołania do Wojewody za pośrednictwem PUP w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Dostrzegł, że odwołanie od powyższej decyzji skarżący złożył w PUP 24 czerwca 2020 r.

9 Dalej Wojewoda podał, że - zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. - w przypadku, gdy początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie (w tej sprawie doręczenie decyzji), przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Jednocześnie, jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni (57

10 § 4 K.p.a.).

11 Wojewoda przyjął, że skoro decyzja została odebrana 10 marca 2020 r. to czternastodniowy termin do wniesienia przez skarżącego odwołania lub nadania go w placówce operatora pocztowego upłynął 25 marca 2020 r. Zauważył, że odwołanie skarżący złożył w PUP 24 czerwca 2020 r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Zaznaczył, że wprawdzie skarżący wraz z odwołaniem złożył prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, lecz wniosek ten nie został uwzględniony (art. 58 § 1 k.p.a).

12 Reasumując Wojewoda wyłożył, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości jak wydać postanowienie o uchybieniu terminu, przewidziane w art. 134 K.p.a., co w sprawie miało miejsce. Dodał, że stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa.

13 W skardze skarżący nie zgodził się z Wojewodą, że przekroczył termin do wniesienia odwołania. Stwierdził, że odwołanie (pismo o ponowne rozpatrzenie sprawy) złożył 10 marca 2020 r., czyli w terminie. Zarzucił, że pracownik PUP nie dopełnił obowiązku poinformowania go, że jego pismo nie będzie potraktowane jako formalnie złożone odwołanie.

14 W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

15 W piśmie procesowym pełnomocnik skarżącego zawnioskował o uchylenie postanowienia w całości.

16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje.

17 Skarga okazała się uzasadniona.

18 Zgodnie z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Stosownie do art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania.

19 Przepis art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia - m.in. - uchybienie terminu do wniesienia odwołania (postanowienie w tej sprawie jest ostateczne). Powołany przepis nakłada na organ odwoławczy obowiązek przeprowadzenia postępowania wstępnego polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy odwołanie zostało wniesione

20 z zachowaniem terminu. Organ odwoławczy winien zatem dokonać bezspornych ustaleń co do daty doręczenia stronie orzeczenia wydanego w pierwszej instancji, jak i daty wniesienia odwołania.

21 Sąd stwierdził, że w sprawie Wojewoda, jako organ odwoławczy, błędnie uznał, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania.

22 Poza sporem pozostaje, że decyzję Starosty z 25 lutego 2020 r. doręczono stronie 10 marca 2020 r. (decyzję skarżący odebrał osobiście stawiając się w PUP) oraz że decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Wojewody za pośrednictwem PUP w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Nie jest także sporne, że stawiając się 10 marca 2020 r. w siedzibie PUP skarżący dołączył dokumenty i poprosił o "ponowne rozpatrzenie prawa do zasiłku".

23 W opinii Sądu - w zaistniałej sytuacji - realizując zasadę zaufania do organów (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz zasadę informowania (art. 9 k.p.a.), jak i uwzględniając fakt, że jedynym środkiem procesowym, w którym strona mogła kwestionować decyzję z 25 lutego 2020 r. było odwołanie, organ pierwszej instancji obowiązany był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające nakierowane na ustalenie intencji strony, tj. czy aby w/w wniosek o "ponowne rozpatrzenie prawa do zasiłku" nie stanowi odwołania od decyzji z 25 lutego 2020 r. Tym bardziej, że odwołanie nie wymagało uzasadnienia (art. 128 k.p.a.) a strona nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Organ pierwszej instancji nie uczynił zadość powyższemu zaś organ odwoławczy zaakceptował to działanie.

24 W ocenie Sądu, skoro w sprawie zaniechano udzielenia stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek to należało przyjąć, że strona złożyła odwołanie 10 marca 2020 r., czyli w ustawowym terminie, który upływał 24 marca 2020 r., ze wszelkimi tego konsekwencjami, nie zaś że uchybiła terminowi do wniesienia odwołania.

25 Z uwagi na powyższe bez znaczenia dla sprawy pozostaje, że skarżący złożył 24 czerwca 2020 r. kolejne odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego odwołania. Odwołanie to należało potraktować ewentualnie jako uzupełnienie pierwszego, wniesionego 10 marca.

26 Mając na uwadze naruszenie przez Wojewodę regulacji art. 134 w zw. z art. 129 § 2 w zw. z art. 8 § 1, art. 9, art. 7, a w konsekwencji art. 6 k.p.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie w całości. Podstawę dla tego uchylenia stanowił art. 145

27 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).

28 Ponownie rozpoznając sprawę należy uznać odwołanie skarżącego jako wniesione w ustawowym terminie.

29 Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a.