Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2021 r., IV SA/Wr 374/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2021 r., IV SA/Wr 374/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Szkoły Podstawowej w C. z dnia [...] czerwca 2020 r.; II. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy C. na rzecz skarżącego kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją Burmistrz Miasta i Gminy C. utrzymał w mocy decyzję Dyrektor Szkoły Podstawowej w C. z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

3 Jak podano w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, w dniu [...] kwietnia 2020 r. skarżący K. N. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Po analizie przedstawionego wniosku organ I Instancji uznał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie może zostać rozpatrzony pozytywnie w zakresie w jakim dotyczy dostarczenia wnioskodawcy:

4 1) skanów rachunków wystawionych przez kancelarią prawną/radcę prawnego/firmę prowadzącą dla/na rzecz szkoły obsługę prawną i/lub abonament prawny począwszy od [...] listopada 2018 r., do dnia odpowiedzi na informację publiczną;

5 2) skanów umów zawartych przez kancelarią prawną/radcę prawnego/firmę prowadzącą dla/na rzecz szkoły obsługę prawną i/lub abonament prawny począwszy od [...] listopada 2018 r. do dnia odpowiedzi na informację publiczną;

6 3) skanów faktur wystawionych przez kancelarią prawną/radcę prawnego/firmę prowadzącą dla/na rzecz szkoły obsługę prawną i/lub abonament prawny począwszy od [...] listopada 2018 r., do dnia odpowiedzi na informację publiczną.

7 Organ I instancji podejmując decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej argumentował, że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (radcy prawnego) oraz nadużywanie przez wnioskodawcę prawa do informacji publicznej.

8 Rozpatrując odwołanie wniesione przez skarżącego, organ II instancji podzielił argumentację rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej może podlegać ograniczeniom. W niniejszej sprawie dzieje się tak ze względu na prywatność osoby fizycznej, gdyż radca prawny, którego prywatności dotyczą żądane informacje nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Organ II instancji zgodził się z poczynionymi w tym zakresie ustaleniami organu I instancji, w szczególności odnoszącymi się do sytuacji radcy prawnego jako funkcjonariusza publicznego na gruncie art 115 § 13 i 19 Kodeksu karnego czy w kontekście aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych. Za trafną uznał także konstatację organu I instancji, radca prawny nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy ze względu na to, że czym innym jest podjęcie decyzji (rola organu), a czym innym jest czuwanie nad prawidłową, prawną konstrukcją decyzji (rola radcy prawnego). Ponadto organ odwoławczy zauważył, że "prywatność osoby fizycznej" obejmuje także prawo do tajemnicy uzyskiwanych zarobków. Jak zauważył organ - powyższe stanowisko nie pozbawia osób zainteresowanych prawa do uzyskania informacji o majątku publicznym i wydatkach na obsługę prawną. Wniosek w tym zakresie powinien być jednak tak sformułowany, aby podanie przedmiotowej informacji nie prowadziło równocześnie do podania informacji o wynagrodzeniu uzyskiwanym przez konkretną osobę fizyczną.

9 Organ II Instancji podzielił również stanowisko organu I Instancji w zakresie nadużywania prawa do informacji publicznej. Skarżący wystąpił w roku 2019 i 2020 do Gminy i do jej jednostek z kilkudziesięcioma wnioskami o udostępnienie informacji publicznej, zawierających łącznie ponad [...] indywidualnych zapytań w różnych sprawach. Ich cechą wspólną jest to, że dotyczą różnych tematów i w większości dla udzielenia na nie odpowiedzi konieczny jest duży nakład pracy poświęcony na analizę obszernej dokumentacji, wyszukanie konkretnych informacji i sporządzenia kopi w formie wskazanej we wniosku. Wystąpienia te rozpoczęły się z początkiem roku 2019, kiedy to bliski krewny wnioskodawcy został odwołany przez Burmistrza z rady nadzorczej Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o.

10 Powyższe okoliczności - to jest w szczególności składanie przez skarżącego dużej ilości wymagających dużego zaangażowania czasowego ze strony organu wniosków o udzielenie informacji publicznej oraz istnienie motywacji pozwalającej przypuszczać, że wnioskodawca kieruje się motywacją osobistą, a nie dobrem publicznym, a także brak wyraźnej potrzeby i uzasadnienia dla żądania informacji powoduje, że za mające uzasadnienie należy uznać twierdzenie, że skarżący nadużywa prawa do uzyskania informacji publicznej, aby zemścić się za pozbawienie członka rodziny stanowiska i związanych z nim dochodów i tym samym nadużywa prawa dostępu do informacji publicznej. Dochodzi do niego w sytuacjach, gdy strona podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych, niż przewidziane przez ustawodawcę. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje m.in., że "nadużycie prawa dostępu do Informacji publicznej polega na próbie skorzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa i jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność działania administracji i innych organów władzy publicznej", czy: "Nadużyciem prawa jest wykorzystywanie instytucji prawnej wbrew jej celowi i funkcji (postanowienie NSA z dnia 16 października 2015 r., I OSK1992/14).

11 Skarżący złożył skargę na decyzję, zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa:

12 - art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1-2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2019 poz. 1429 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.) poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przekonania, że wnioskowana informacja podlega ochronie prywatności osoby fizycznej, podczas gdy wnioskowane rachunki, umowy i faktury podlegają udostępnieniu bez ograniczenia oraz błędne przyjęcie, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej może zostać niezrealizowany ze względu na przesłankę "nadużycia prawa dostępu do informacji".

13 W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

14 W uzasadnieniu podał między innymi, że w jego ocenie wnioskowane informacje nie korzystają z ochrony prywatności osoby fizycznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W tej mierze poparł swoje stanowisko przytaczając tezy z wyroków sądów administracyjnych (np. WSA w Szczecinie z 12 grudnia 2018 r. o sygn. akt II SA/Sz 1147/18), w którym stwierdzono, iż trudno byłoby dojść do przekonania, iż radca prawny nie bierze udziału w procesie decyzyjnym i nie piastuje samodzielnego stanowiska albo, że stanowisko na jakim zatrudniony jest radca prawny ma charakter "czysto usługowy i techniczny". Jest jasne, że postępowanie z udostępnienia informacji publicznej, czy postępowanie administracyjne może prowadzić wyłącznie organ, co nie oznacza, że osoby nieupoważnione do wydawania decyzji nie pełnią funkcji publicznych bądź nie mają związku ż ich pełnieniem. Jednocześnie organy w żaden sposób nie wykazały usługowego charakteru czynności wykonywanych przez radcę prawnego. Organ I instancji początkowo wezwał skarżącego do wykazania powodów, dla których ten złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co stanowi naruszenie art. 2 ust 2 u.d.i.p. Tymczasem fundamentem prawa do informacji publicznej jest rozwiązanie przyjęte w art. 2 ust. 2, że nikt nie musi wykazywać z jakiego powodu i dla jakiego celu korzysta z przepisów umożliwiających udostępnienie informacji publicznej. Prawo do informacji ma charakter uniwersalny i każdy cel ujawnienia informacji jest równie uprawniony. Oznacza to, że prawo do informacji nie musi być podyktowane wyłącznie interesem publicznym, ale także troską o własność, zdrowie, czy edukację dzieci. Co więcej, powoływane przez organ pojęcie nadużywania prawa do informacji nie jest pojęciem prawnym, tj. nie wynika z żadnego przepisu prawa. Pojęcie to nie może stanowić przesłanki ograniczającej dostęp do informacji publicznej, bowiem taka nie istnieje.

15 Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

16 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

17 Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

18 Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

19 W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostawało, iż żądana informacja w postaci skanu dokumentów (rachunków, faktur i umów dotyczących świadczenia usług prawnych na rzecz szkoły) miała charakter informacji publicznej, zaś organ, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.; poniżej przywoływanej w skrócie jako u.d.i.p.), był podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

20 Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy organ zasadnie odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej informacji publicznej powołując się z jednej strony na ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej (radcę prawnego świadczącego usługi prawne), a z drugiej na nadużycie prawa w dostępie do tego rodzaju informacji.

21 Stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

22 Przystępując do meritum sprawy wskazać trzeba, że podstawową przesłanką, która umożliwia zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jest ocena, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Z przepisu tego bowiem wynika, że jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do niej nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. W takim przypadku organ nie może odmówić udzielenia informacji publicznej powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei ustalenie, że żądana informacja publiczna dotyczy osoby niepełniącej funkcji publicznej umożliwia wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

23 W ustawie o dostępie do informacji publicznej nie zostało zdefiniowane pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną, czy też mającej związek z pełnieniem takiej funkcji. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną, przyjmuje się posiadanie przez nią określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Podkreśla się, że osobą pełniącą funkcję publiczną i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym albo majątkiem Skarbu Państwa. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14, wyroki WSA w Olsztynie z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 829/16, WSA w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14 oraz WSA w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku).

24 Generalnie ujmując, przytoczone orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmuje szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych. To stanowisko koresponduje również z poglądem zaprezentowanym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. OTK - A 2006/3/30), w którym stwierdzono, że analizowane pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne jest ściśle związane z konstytucyjnym ujęciem prawa dostępu do informacji publicznej. Nie może więc budzić wątpliwości, że chodzi tu o osoby, które związane są formalnymi więzami z instytucją publiczną (organem władzy publicznej). Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu cytowanego przepisu jest nie tylko osoba działająca w sferze imperium, ale również osoba, które wywiera wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a więc osoba pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych rozstrzygnięć dotyczących innych podmiotów. Z katalogu osób pełniących funkcje publiczne Trybunał wykluczył zaś wyłącznie te podmioty, które zajmują stanowiska o charakterze usługowym i technicznym.

25 Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że osoba sprawująca obsługę prawną jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego, niezależnie od tego czy wykonuje ją w charakterze pracownika tej jednostki, czy też jej zleceniobiorcy, ma rzeczywisty związek z realizowaniem zadań publicznych i nie zajmuje jedynie stanowiska pomocniczego. Zakres uprawnień przysługujących osobie wykonującej obsługę prawną instytucji zajmującej się tym obszarem działań, polegający na specjalistycznym doradztwie prawnym, warunkującym i niejednokrotnie poprzedzającym sam proces decyzyjny, ma zatem istotny wpływ na kształtowanie treści zadań wykonywanych w sferze publicznej. Stąd też dane na temat wynagrodzenia takiej osoby, czy też środków przeznaczonych na realizację umowy z nią zawartej, nie podlegają ochronie prawnej przewidzianej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

26 Niezależnie od powyższego trzeba zauważyć, że z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W szczególności taki walor będą zaś posiadały informacje o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Stąd też jakiekolwiek zadysponowanie tym majątkiem będzie stanowiło informację publiczną, niezależnie nawet od przeznaczenia wydatkowanych środków publicznych i celu jaki mają one zaspokoić. To nie przeznaczenie środków publicznych decyduje bowiem o tym, czy konkretna informacja ma walor informacji publicznej. Już bowiem sam fakt ich wydatkowania sprawia, że informacje na ten temat mają publiczny charakter i winny podlegać ujawnieniu w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej (por. wyroki WSA w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Łd 171/16 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 323/15).

27 Dotyczy to w szczególności umów cywilnoprawnych zawieranych z podmiotami trzecimi i obejmujących m.in. kwestię obsługi prawnej danej instytucji publicznej (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Op 70/16 wraz z szeroko w nim powołanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym).

28 W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy na kwestię ujawnienia danych finansowych pochodzących z zawartej umowy na obsługę prawną należało zatem spojrzeć nie tyle z punktu widzenia danych dotyczących konkretnej osoby fizycznej, co z perspektywy środków publicznych wydatkowych z majątku komunalnego. Wówczas problem ochrony prywatności osoby fizycznej nie będzie miał istotnego znaczenia przy udostępnieniu żądanych skanów umów i faktur oraz rachunków, stanowiących informację publiczną.

29 W zakresie przyjęcia nadużycia prawa w realiach rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że nie zostało to wyczerpująco uzasadnione w uzasadnieniach decyzji. Kategoria "nadużycia prawa" w dostępie do informacji publicznej została wypracowana w doktrynie i judykaturze. Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13 oraz postanowieniu z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11 stwierdził, że nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej będzie polegało na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska i dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków (por. J. Drachal: Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, Warszawa 2005 pod redakcją J. Górala, R. Hausera i J. Trzcińskiego, s. 146, 147;W. Jakimowicz: Nadużycie publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, w: Antywartości w prawie administracyjnym, red. A. Błaś, Warszawa 2016, s. 163 -170; M. Jaśkowska: Nadużycie publicznego prawa podmiotowego jako przesłanka ograniczenia dostępu do sądu w sprawach z zakresu informacji publicznej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2018, nr 1).

30 Nadużycie nie neguje prawa, a jedynie tamuje drogę do jego uzyskania. Jakkolwiek więc dostęp do informacji publicznej z zasady nie podlega ograniczeniom (poza wyjątkami określonymi w art. 5 u.d.i.p.), to jednak można powołać się na okoliczność, że w danej sprawie zachodzi przypadek nadużycia prawa do informacji publicznej i odmówić jej udostępnienia z tego powodu. Wszakże w takim wypadku rzeczą organu jest przytoczenie w danej sprawie konkretnych okoliczności faktycznych mających związek z tą konkretną sprawą (wnioskiem), a przede wszystkim z danym organem (podmiotem zobowiązanym), do którego wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony, zaś uzasadnienie winno przede wszystkim wskazywać np. ile wniosków i w jakim czasie wpłynęło od wnioskodawcy do tego konkretnego organu oraz czego dotyczyły, jeżeli organ wywodzi nadużycie prawa w związku z liczbą składanych wniosków. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie takich ustaleń brak w decyzji podmiotu zobowiązanego, a był nim Dyrektor Szkoły Podstawowej. Organ tylko ogólnie odniósł się do wszystkich składanych (w liczbie ponad [...]) przez skarżącego za lata 2019 i 2020 wniosków o udostępnienie informacji publicznych, lecz złożonych do różnych jednostek Gminy i nie wiadome jest jaki był ich przedmiot, czy przykładowo - powielały one zapytania etc. Uzasadnienie w tej materii nie może być nacechowane znacznym stopniem ogólności lub subiektywnie wyrażanym przekonaniem organu. Kategoria nadużycia prawa powinna być przedmiotem analizy w każdej sprawie z osobna.

31 Wypada również nadmienić, że organ I instancji wzywał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, gdy ta przesłanka ma znaczenie prawne przy kwalifikacji żądania wnioskodawcy jako informacji przetworzonej, a nie prostej (art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p.). Z nieujawnionych przyczyn jednak organ odwoławczy nie dokonał w ogólee oceny, czy jest to informacja przetworzona, a w tym przypadku gdyby skarżący prawidłowo wezwany nie wykazał spełnienia tej przesłanki można by odmówić udostępnienia informacji publicznej.

32 Wskazania co do dalszych czynności wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku i sprowadzają się do uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz oceny prawnej w odniesieniu do sytuacji faktycznej w przedmiotowej sprawie. Następnie organ zobowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia złożonego wniosku, na podstawie właściwie zastosowanych przepisów tej ustawy, z zachowaniem prawidłowego trybu procedowania.

33 W tym stanie rzeczy Sąd, działając na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r.

34 O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 200 złotych, orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.