Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2017 r., IV SA/Wr 216/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2017 r., IV SA/Wr 216/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprzeciwu Z. Z. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 2 marca 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Z. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 2 marca 2017 r.

Uzasadnienie

2 Skarżący pismem z dnia 4 stycznia 2017 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 11 stycznia 2017 r., złożył m. in. wniosek o przyznanie prawa pomocy podając, że jego sytuacja jest znana Sądowi z urzędu i nie uległa zmianie.

3 Następnie pismem referendarza sądowego z dnia 24 stycznia 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego powyższego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF obowiązującym w postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w związku z tym przesłano skarżącemu urzędowy formularz w celu jego podpisania, wypełnienia i przesłania do sądu - w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do pisma tego dołączono druk formularza.

4 Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że dnia 16 lutego 2017 r. pismo to wraz z drukiem formularza zostało odebrane przez skarżącego.

5 Zarządzeniem z dnia 2 marca 2017 r. – doręczonym skarżącemu w dniu 13 marca 2017 r. – referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, z uwagi na to, iż nie złożył on wniosku na osobnych formularzach PPF.

6 W dniu 14 marca 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw na to zarządzenie.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: ppsa) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do art. 260 § 2 ppsa w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, na posiedzeniu niejawnym, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

9 Zgodnie z art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.

10 Natomiast w myśl art. 257 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

11 W niniejszej sprawie strona skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu obowiązującym w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pomimo że pismem referendarza sądowego z dnia 24 stycznia 2017 r. przesłano jej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF w celu jego wypełnienia, podpisania i przesłania do Sądu w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

12 Skoro pismo to zostało doręczone w dniu 16 lutego 2017 r. skarżącemu, to siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu - upłynął bezskutecznie w czwartek 23 lutego 2017 r.

13 Powyższe skutkuje pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

14 Oceny tej nie zmienia fakt, że skarżący w dniu 22 lutego 2017 r. złożył osobiście w Sądzie urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym podał pięć sygnatur akt sprawy, tj. IV SA/Wr 215/16, IV SA/Wr 722/15, IV SA/Wr 216/16, IV SA/Wr 217/16 i III SA/Wr 943/16, a więc także sygnaturę niniejszej sprawy, tj. IV SA/Wr 216/16.

15 Skarżący bowiem wspomniane wyżej pismo z dnia 4 stycznia 2017 r. zawierające wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył w trzech sprawach, tj. w sprawach o sygn. akt: IV SA/Wr 215/16, IV SA/Wr 216/16 i IV SA/Wr 217/16, a więc i w niniejszej sprawie i w każdej z tych spraw, pismem referendarza sądowego z dnia 24 stycznia 2017 r., został wezwany do uzupełnienia braku formalnego tego wniosku poprzez złożenie go na wymaganym formularzu. W każdej z tych trzech spraw przesłano skarżącemu odrębny formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w celu jego wypełnienia, podpisania i przesłania do Sądu.

16 Złożony przez skarżącego w dniu 22 lutego 2017 r. jeden urzędowy formularz do kilku spraw został zatem skutecznie wniesiony tylko w pierwszej sprawie wskazanej w tym formularzu, tj. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 215/16.

17 Obowiązkiem skarżącego było złożenie odrębnego formularza wniosku o prawo pomocy w każdej z trzech wyżej wymienionych spraw, tj. IV SA/Wr 215/16, IV SA/Wr 216/16 i IV SA/Wr 217/16, w tym także w niniejszej sprawie, czego skarżący w tej sprawie nie uczynił, mimo że otrzymał odrębny druk formularza.

18 Potwierdza to także orzecznictwo sądowe, w którym przyjęto, że skoro prawo pomocy zależy od wniosku strony, a ta zgodnie z treścią art. 252 § 2 ppsa ma obowiązek złożenia wniosku na urzędowym formularzu, to niezależnie od ilości toczących się postępowań z udziałem strony i złożonych w ich trakcie wniosków o przyznanie prawa pomocy, w każdym z nich wniosek taki powinien być złożony na odrębnym formularzu, choćby w każdym z tych wniosków informacje w nich zawarte były identyczne. Uchybienie temu obowiązkowi, szczególnie po wezwaniu do jego dopełnienia przez sąd, przed którym sprawa się toczy, skutkować musi zastosowaniem art. 257 ppsa - pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Również powoływanie się na pozytywny dla wnioskodawcy wynik rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w innej sprawie nie może stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w danej sprawie (por. post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II GZ 38/11, LEX nr 743169).

19 Z tych względów, na podstawie art. 257 ppsa, orzeczono jak w sentencji.