Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2017 r., IV SA/Wr 110/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2017 r., IV SA/Wr 110/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 110/17 odrzucającego skargę Z. R. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 504/15 oddalającym skargę Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania wypłaty dodatku mieszkaniowego od dnia 1 lutego 2015 r. postanawia: odmówić uwzględnienia ww. wniosku.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 13 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 110/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. R. (dalej jako skarżący) o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 504/15 oddalającym jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania wypłaty dodatku mieszkaniowego od dnia 1 lutego 2015 r.

3 Odpis wskazanego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 3 kwietnia 2017 r.

4 Pismem z dnia 5 kwietnia 2017 r. skarżący wystąpił o uzupełnienie doręczonego postanowienia o dodatkowe pouczenie o prawie do wniesienia pozwu do sądu powszechnego.

5 W uzasadnieniu skarżący wyraził niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia oraz stwierdził, że nie ma możliwości udzielenia na nie odpowiedzi w dostępnej mu drodze instancyjnej z uwagi na przymus adwokacki.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

8 W myśl zaś art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

9 Z powołanych przepisów wynika, że strona może domagać się uzupełnienia postanowienia jedynie w dwóch przypadkach: jeżeli sąd nie orzekł o całości jej żądania bądź jeżeli nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

10 Żadna z powyższych przesłanek nie wystąpiła jednak w niniejszej sprawie.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił bowiem skargę z uwagi na jej wniesienie jeszcze przed uprawomocnieniem się wyroku kończącego postępowania, którego wznowienia domagał się skarżący. Niewątpliwie zatem Sąd orzekł co do całości żądania skarżącego.

12 Z treści wniosku strony wynika jej niezadowolenie z zapadłego postanowienia Sądu. Tymczasem wniosek o uzupełnienie postanowienia złożony w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. nie może zmierzać ani do zmiany rozstrzygnięcia, ani też do uzupełnienia jego uzasadnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 2344/10).

13 Ponadto art. 157 § 1 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości uzupełnienia orzeczenia sądu administracyjnego o pouczenie o środkach odwoławczych.

14 Zgodnie bowiem z art. 138 w zw. z art. 166 p.p.s.a., pouczenie nie jest elementem sentencji postanowienia. Również żaden inny przepis ustawowy procesowej nie przewiduje możliwości zaskarżania orzeczeń sądów administracyjnych do sądów powszechnych, a tym bardziej pouczania o tym strony skarżącej.

15 Zatem rozstrzygniecie zawarte w postanowieniu z dnia 13 marca 2017 r. może być przez skarżącego zakwestionowane jedynie w drodze skargi kasacyjnej, o czym skarżący został pouczony.

16 Wobec powyższego, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a., Sąd orzekł jak na wstępie.