Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 października 2018 r., II SA/Wr 472/18

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 października 2018 r., II SA/Wr 472/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz – spr. Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant starszy asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, Nadleśnictwo Z. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty za pobór wód gruntowych na cele p.pożarowe I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej kwotę 140,00 (słownie: sto czterdzieści) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566) organ (art. 32 p.p.s.a.) określił skarżącemu opłatę stałą za pobór wód gruntowych na cele przeciwpożarowe za okres 2018 roku. W uzasadnieniu decyzji podano, że skarżący w reklamacji od informacji rocznej wniósł o odstąpienie od opłaty, gdyż zbiornik pełni funkcje retencyjne i przyrodnicze, zapewniając dostępność wody pitnej dla zwierzyny leśnej. Według organu reklamacja była bezzasadna, bowiem udzielone skarżącemu pozwolenie wodnoprawne nie wskazuje, że pobór wody następował do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw (art. 270 ust. 2 ustawy). Skarżący posiada pozwolenie z 2015 r. na pobór wód podziemnych na cele p.pożarowe w ilości podanej w m3/h, zatem zgodnie z art. 298 pkt 1 ustawy obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne. Wysokość opłaty obliczono zgodnie z art. 271 ust. 2 ustawy i § 15 rozporządzenia RM z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502), czyli jako iloczyn stawki 500 zł, czasu wyrażonego w dniach czyli 365 i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu przy przeliczeniu ilości podanej w m3/h na m3/s.

3 W skardze do sądu administracyjnego skarżący powtórzył, że korzystanie z wód nie ma celu gospodarczego, gdyż zbiornik pełni funkcje retencyjne należące do zadań Wód Polskich (art. 183 ustawy) oraz nawadnia przyległe grunty i uprawy leśne poprzez przesiąkanie wody do gleby, czyli następuje pobór na cele wymienione w art. 270 ust. 2 ustawy. Wynika to w szczególności z operatu wodnoprawnego. Istotna jest funkcja związana z ochroną przeciwpożarową. Zbiornik zasilany jest wyłącznie wodami stanowiącymi zgodnie z art. 214 ustawy własność skarżącego.

4 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pozwolenie wodnoprawne nie określa celu wymienionego w art. 270 ust. 2 zgodnie z art. 403 ustawy. Nawadnianie stanowi szczególne korzystanie z wód (art. 34 pkt 12 ustawy), tymczasem skarżący korzysta z usługi wodnej (art. 35 ust. 3), zatem nie stosuje się art. 270 ust. 2. Własność wód nie ma znaczenia w nin. sprawie (art. 35 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 16 pkt 68 i art. 268 ust. 1 pkt 1 ustawy).

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6 Skarżący uzyskał pozwolenie wodnoprawne z 2015 r. na pobór wody gruntowej na cele p.pożarowe w ilościach określonych według m3/h, m3/d i m3/rok. Z przeliczenia tych wielkości na m3/s wynika, że pobór liczony w m3/h w ujęciu rocznym znacznie przekracza określony w pozwoleniu maksymalny pobór roczny, podobnie jak pobór dobowy. Z kolei przeliczenie maksymalnego poboru rocznego na m3/s daje wielokrotnie niższą ilość poboru wody, niż w przypadku przeliczenia z ilości określonej w m3/h. Nie oznacza to wcale błędnego określenia ilości, bowiem zróżnicowanie to wynika z różnych funkcji danego rozmiaru poboru. To zróżnicowanie ilości maksymalnych ma istotne znaczenie, bowiem ustawa nakazuje przyjęcie do obliczeń poboru określonego w m3/s (art. 271 ust. 2), natomiast nigdzie nie stanowi, która z wielkości określonych jako maksymalne powinna zostać przeliczona na m3/s.

7 W tym stanie rzeczy przy dokonywaniu tego wyboru organ powinien uwzględnić zasadę wyrażoną w art. 7a § 1 k.p.a. oraz zasady prawa daninowego (zakaz wykładni celowościowej, zasada in dubio pro triutario lub zakaz stosowania reguły in dubio pro fisco, czyli wykładni na niekorzyść podatnika).

8 Organ musi uwzględnić nie tylko, że pozwolenia wodnoprawne wydane na podstawie poprzedniej ustawy (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121) zazwyczaj nie ustalały ilości poboru w m3/s (a nawet gdy określały, to ich zsumowanie roczne znacznie przekraczało dopuszczalny maksymalny pobór określony w m3/rok), ale ponadto nie określały celu poboru.

9 Ustalenie przesłanek stosowania art. 270 ust. 2 ustawy organ musi zatem dokonać nie tylko w oparciu o rozstrzygnięcie zawarte w pozwoleniu wodnoprawnym, ale także całą treść tej decyzji i dokumentację poprzedzającą jej wydanie (operat wodnoprawny, decyzje środowiskowe), a nawet przez ustalenie praktyki stosowania art. 294 pkt 6 POŚ wobec skarżącego (patrz art. 8 § 2 k.p.a.).

10 Organ z istotnym naruszeniem art. 7, art. 7a § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. nie wyjaśnił lub nie rozważył okoliczności istotnych dla prawidłowego stosowania art. 271 ust. 2 i art. 270 ust. 2 ustawy, a ponadto pominął niemal całkowicie argumentację reklamacji.

11 Dlatego i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 a i c oraz art. 200 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.