Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 sierpnia 2007 r., II SA/Wr 425/07

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 sierpnia 2007 r., II SA/Wr 425/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2007 r. przy udziale - na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 maja 2007 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości gruntowej położonej we wsi S., oznaczonej jako działka nr 207, z rażącym naruszeniem prawa postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pełnomocnik M. S. oraz K. S. - adwokat J. K. - wniósł w ich imieniu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 maja 2007 r., Nr [...] (powinno być [...]), uchylającą w całości decyzję tegoż Kolegium z dnia 26 marca 2007 r., [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy Ś. z dnia 22 lipca 1998 r. ([...]) w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej we wsi S., oznaczonej jako działka nr 207 i orzekającą, że opisana wyżej decyzja Wójta Gminy Ś. wydana została z rażącym naruszeniem prawa jednak nie można stwierdzić jej nieważności, bowiem wywołała ona nieodwracalne skutki prawne.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4 Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl § 2 przywołanego przepisu pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.

5 Zasadą jest, stosownie do art. 214 przywołanej ustawy, że do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Zgodnie zaś z art. 219 § 1 wskazanego aktu, opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie.

6 Obowiązujące zasady procesowe nakazują traktować nieuiszczenie wpisu jako szczególny rodzaj braku formalnego skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania skarżącego do jego usunięcia przez zapłatę wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedstawiona zasada doznaje jednak ograniczenia w przypadku, gdy pismo wnoszone jest przez profesjonalnego pełnomocnika. W myśl art. 221 przywołanej wyżej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wpis stały pobiera

7 się zaś we wszystkich sprawach w których przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne (art. 231 powoływanego aktu).

8 Przypomnieć wypada, że do dnia 17 marca 2006 r. obowiązywała zasada, zgodnie z którą, w przypadku skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczano na wezwanie (...) po przekazaniu skargi sądowi - § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniach sądowych (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Od dnia 17 marca 2006 r. w związku z ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322) sytuacja uległa jednak istotnej zmianie. W przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł bowiem, że przepis § 5 ust. 2 omawianego rozporządzenia jest niezgodny z art. 2 Konstytucji oraz z art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji z dniem ogłoszenia tego orzeczenia, a więc z dniem 17 marca 2006 r., stracił moc wiążącą § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. i z tą datą obowiązek uiszczania należnej opłaty stałej, bez wezwania, dotyczy również skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego do sądu pierwszej instancji.

9 Rozpoznawana obecnie skarga wniesiona została po dniu 17 marca 2006 r. przez profesjonalnego pełnomocnika. Przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne a skarga dotyczy decyzji podjętej w trybie stwierdzenia nieważności, a zatem, stosownie do treści § 2 ust. 5 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., od tej skargi należny jest wpis stały, który wynosi 200 zł. Opłata ta, po myśli art. 221 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinna być uiszczona przez profesjonalnego pełnomocnika, bez wezwania sądu, w terminie jaki dopuszczalny jest dla złożenia danego pisma (por też stanowisko judykatury np. postanowienie NSA z dnia 3 sierpnia 2007r. , II OSK 1018/07 nie publik; postanowienie SN z dnia 16 maja 1969 r., IIICRN 136/69, LEX nr 6505; postanowienie SN z dnia 25 września 1970 r., III CZP 58/70, OSNCP 1971, Nr 9, poz. 146). Dodać należy, że skarżący nie byli zwolnieni z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, zatem pełnomocnik skarżących powinien był wnieść wpis od przedmiotowej skargi wraz ze skargą, najpóźniej do dnia w którym upływał termin do wniesienia tej skargi (tj. do dnia 9 lipca 2007 r.). Z akt sprawy wynika, że w terminie właściwym dla złożenia skargi, wymagana opłata nie została wniesiona.

10 Skoro zatem przedmiotowa skarga nie została należycie opłacona w terminie właściwym do jej wniesienia, to Wojewódzki Sąd Administracyjny stosując przepis art. 221 w związku z art. 220 § 3 powołanej wcześniej ustawy i postanowił o jej odrzuceniu.