Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2015 r., II SA/Wr 400/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2015 r., II SA/Wr 400/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.W., M.W., M.W. i J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: I. odrzucić zażalenie M.W. i J.W. od postanowienia z dnia 18 czerwca 2015 r. odrzucającego zażalenie od skargi kasacyjnej; II. odrzucić zażalenie D.W. i M.W. od postanowienia z dnia 18 czerwca 2015 r. odrzucającego zażalenie od skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenia M.W. i J.W. oraz D.W. i M.W. od postanowienia z dnia 22 kwietnia 2015 r. odrzucającego skargę kasacyjną w sprawie ze skargi D.W., M.W., M.W. i J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.

3 Przesyłki zawierające powyższe postanowienie awizowano w dniu 25 czerwca 2015 r., a zatem czternastodniowy termin do ich odbioru upłynął wraz z dniem 9 lipca 2015 r. Liczony od tego dnia siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia od powyższego postanowienia upłynął wraz z dniem 16 lipca 2015 r.

4 Tymczasem w niniejszej sprawie przesyłkę zawierającą powyższe postanowienie D.W., M.W., J.W. oraz M.W. odebrali w dniu 13 lipca 2015 r., a zażalenia złożyli 20 lipca 2015 r.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

6 Zażalenia należało odrzucić, gdyż złożone zostały z uchybieniem terminu.

7 Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., p.p.s.a.) zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia.

8 W realiach niniejszej sprawy przyjąć należy, że zaskarżone postanowienie doręczono każdemu ze skarżących w ten sposób, że w dniu 25 czerwca 2015 r. przesyłki zawierające postanowienie pozostawiono na okres 14 dni w POKInPost w T. (ul. [...]), o czym zawiadomienie pozostawiono w skrzynce oddawczej adresatów.

9 W myśl art. 44 § 4 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na który pozostawiono przesyłkę na poczcie. Wobec tego należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie doręczono każdemu ze skarżących w dniu 9 lipca 2015 r.

10 Wprawdzie na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek widnieją podpisy D.W., która potwierdziła odbiór przesyłek zawierających postanowienie w dniu 13 lipca 2015 r., jednak zdaniem sądu okoliczność ta nie ma znaczenia dla istnienia domniemania, że zaskarżone postanowienie doręczono w dniu 9 lipca 2015 r. Przepis art. 44 § 4 k.p.a. zawiera bowiem domniemanie daty doręczenia pisma, które może być obalone dowodem przeciwnym, jeżeli adresat pisma odebrał je przed upływem przewidzianego w tym przepisie okresu. W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1986 r., sygn, akt III ARN 7/86, OSNCP 1987, nr 9, poz. 143, trafnie przyjęto, że jeżeli w przypadku tzw. doręczenia zastępczego (art. 44 k.p.a.) adresat odbierze pismo w ciągu siedmiu dni od jego złożenia w urzędzie, to datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień jego odbioru. W niniejszej sprawie postanowienie odebrano po upływie więcej niż 14 dni od złożenia przesyłek w placówce pocztowej, a zatem przyjąć należy, że domniemanie wynikające z art. 44 § 4 k.p.a. nie może być obalone.

11 W zaistniałym stanie rzeczy za datę doręczenia zaskarżonego postanowienia należy przyjmować dzień 9 lipca 2015 r., co też oznacza, że złożone przez skarżących w dniu 20 lipca 2015 r. zażalenia zostały wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 194 § 2 p.p.s.a.

12 Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji postanowienia.