Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2022 r., II SA/Wr 357/21

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2022 r., II SA/Wr 357/21

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi B. W. i K. W. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 9 czerwca 2021 r. nr IF-O.7840.141.2020.MWD w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Uzasadnienie

2 B. W. i K. W. (dalej jako: "strona skarżąca", "skarżący") wnieśli skargę na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 9 czerwca 2021 r. (nr IF-O.7840.141.2020.MWD) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

3 Postanowieniem z dnia 18 października 2021 r., sygn. akt II SPP/Wr 69/21 starszy referendarz sądowy odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2021 r., sygn. akt II SPP/Wr 69/21 tut. Sąd utrzymał w mocy wskazane powyżej postanowienie.

4 Pismami z dnia 22 grudnia 2021 r. wezwano skarżących do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 9 sierpnia 2021 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł.

5 W odpowiedzi na wezwanie B. W. złożyła kolejny wniosek z dnia 27 grudnia 2021 r. o przyznanie prawa pomocy.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

7 Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

8 W okolicznościach sprawy wynika, że pomimo doręczenia odpisu prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu, strona skarżąca w zakreślonym terminie należnej opłaty nie uiściła.

9 Sąd wskazuje, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zniweczył rygoru odrzucenia skargi zawartego w wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu. Przyjęcie, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w terminie 2 dni od doręczenia kolejnego wezwania do uiszczenia wpisu powodowałoby, że sprawa sądowoadministracyjna mogłaby być dowolnie przedłużana przez stronę.

10 Mając zatem powyższe na uwadze, skarga podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt I sentencji postanowienia.

11 Odnosząc się zaś do kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w sprawie to zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 152/13).

12 W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy skargi podlegającej odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie braków fiskalnych skargi, a to z kolei stanowi o oczywistej bezzasadności skargi i tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II sentencji.